دعانویس باغ‌بهادران

دعانویس باغ‌بهادران درستش کن» و من نمی‌خواستم چهره تلخ او را ببینم. تصمیم گرفتم بروم بیلیارد یا چیزی شبیه به آن بازی کنم و داشتم بلند می‌شدم که به خانه بروم که صدای زن اغواگر از خانه‌ی بغلی آمد، بنابراین در کشویی را کمی باز کردم و نگاهی شیاطین انداختم. در حیاط خلوت آن خانه یک درخت جادو شدن خرمالوی بزرگ بود و شاخه‌هایش پر از میوه‌های قرمز رسیده بود و زیر آن، گل‌های بلند کاسموس به رنگ‌های جادو سفید و صورتی روشن شکوفا شده بودند. با این حال، همسر زیبای رباخوار، که او اغلب با او بحث‌های شدیدی داشت – یا حداقل

دعانویس : مطمئنم که صدای او بود – هیچ جا دیده نمی‌شد، حتی در جادو ایوان.وقت‌گیرتماتو ژاکت پشمی مرینوس ساده به رنگ گل صد تومانی که پوشیده بود، احتمالاً چیزی بود که وقتی در کیشو بود، دوخته بود؛ اعمال مربوط به جادو کمی روستایی و عجیب به نظر طلسم می‌رسید، اما خوشبختانه اوتوری حال و هوای خوبی داشت و لباس‌های قشنگی پوشیده بود، بنابراین یوشیو به حال خودش گذاشت. سپس، او با آن لباس با سه عکس چهل و پنج سِن برگشت و با حال و هوای بسیار خوبی، آنها را با افتخار به یوشیو نشان داد طلسم و گفت: «خوب شدند، نه؟» «آنها آنجا

دعانویس باغ‌بهادران

ارزان و خوب دعانویس هستند.» یوشیو با لحنی نیمه‌شوخی پاسخ داد: «او خیلی بدخلق به نظر نمی‌رسد، نه؟» هر وقت تغییر کوچکی در وضعیتش ایجاد می‌شد، دعانویس حالش بهتر می‌شد، حداقل موقتاً. این اتفاق زمانی افتاد که او اعمال صالح کمی پول اضافی برای خرجی روزانه‌اش از قبل به او می‌داد. دعانویس باغ‌بهادران این دعا زمانی بود که دعا نویسی او شروع به تزریق دو بار در روز در آکاساکا میتسوکه کرد. این زمانی بود که به اوشیگومه نقل مکان کرد و به او گفته شد که تزریق فقط لزوماً مؤثر نخواهد بود. این زمانی بود که او با یک همسر جوان در بیمارستان

آشنا شد. این زمانی بود که او برای خوردن برنج مارماهی با یوشیو بیرون رفته بود. و بعد از مدتی، دوباره شروع به گریه کردن می‌کرد: «درد می‌کند، درد می‌کند!» یوشیو فکر می‌کرد همه اینها در ذهن اوست، که اعصابش دعانویس به خودی خود بیماری‌اش را بهتر و بدتر می‌کنند، و در واقع، او هرگز در مسیر بهبودی نیست. او می‌گفت: «من این را از روی تجربه به تو می‌گویم، بر اساس سنت‌های نگارشی در دوران صفویه و تیموری بهترین کار این است که درد را فراموش کنی.» و سعی می‌کرد او را به گوش دادن وادارد، اما او گوش نمی‌داد. «تو علوم غریبه خیلی بی‌ملاحظه‌ای، با آن مثل

مشکل شخص دیگری رفتار می‌کنی – چطور می‌توانم این چیز لعنتی را فقط با خوابیدن فراموش کنم؟» با وجود آنچه او جادو می‌گفت، او به تدریج متوجه چهره‌ی ناراضی و تلخ اوتوری شد و به نظر می‌رسید که سعی می‌کند از طلسم او دوری کند، بنابراین هر وقت اوتوری به خانه‌اش دعانویس ورزنه می‌آمد، سعی می‌کرد لبخند بزند. یوشیو نیز به ندرت در واگازنبو می‌خوابید. در طول روز، او فکر می‌کرد: «امروز بیرون نمی‌روم» و گاهی اوقات اجازه می‌داد اوتوری تنها نسخ خطی بخوابد، طوری که انگار تنها به نظر می‌رسید، شیاطین راهی بود برای اینکه مرد او را بیشتر دوست داشته جادو سیاه

باشد، اما به محض اینکه شب فرا می‌رسید، ذهنش تغییر می‌کرد، دعانویس باغ‌بهادران انگار از روی عادت، و بیرون می‌رفت. «من یک ضیافت آماده کردم و منتظرت ماندم، اما تو زود نیامدی، بنابراین من عصبانی شدم و همه آن را خوردم.» چنین شکایات ساده‌ای از توری به نوعی او را به خود جلب می‌کرد و باعث می‌شد هیجان‌زده شود و از خود بپرسد که توری امروز چه چیزی برایش آماده کرده است. با این حال، در ابتدا فرشتگان سعی می‌کرد هر چه زودتر عصر بیرون برود، حرز اما به تدریج گستاخ‌تر و بی‌پرواتر می‌شد. با سیخ‌های بادمجان پژمرده و سوپ تربچه جادو سیاه

با گلوله‌های آرد ذرت که به عنوان همراه غذا آماده کرده بود، جعبه‌های بنتوی سرد دیگر غیرمعمول به اجنه غیر مسلمان نظر نمی‌رسیدند. یوشیو این روزها آنقدر نسبت به زمان بی‌صبر بود که نمی‌توانست تحمل دعانویس گلپایگان کند. حتی اگر می‌توانستم از پولی که از مدرسه می‌گرفتم برای پوشش هزینه‌های خانه استفاده کنم، مجبور بودم با نوشتن علوم غریبه نسخه‌های خطی جداگانه برای پوشش کتاب‌های خودم، هزینه‌های سرگرمی و هزینه‌های پزشکی اوتوری، درآمد کسب کنم. علاوه بر این، اگر برای امرار معاش هاله انرژی انسان به عنوان یک نویسنده تلاش می‌کردم، این ایده را داشتم که آن را به نوعی تجارت ملموس تبدیل کنم که بتواند سود

زیادی ایجاد کند. و من هرگز به اندازه ابطال کردن جادو آن زمان پول نخواسته بودم. با فکر کردن به همه اینها، گاهی اوقات فرشته احساس می‌کردم که نمی‌خواهم نسخه‌هایی بنویسم که به کیمیاگری اندازه کافی برای کارم به من پول نمی‌دهند و در عین حال، از اینکه با زنی مثل اوتوری درگیر شده بودم، احساس حماقت می‌کردم. وقتی از همه اینها ناراحت می‌شدم، قلم و هر چیز دیگری را با عصبانیت کنار می‌گذاشتم و با همان احساسی که وقتی چیوکو را کتک زدم از خانه بیرون می‌دویدم و اغلب در نهایت نیمی از شب را جفت روحی در یک سالن بیلیارد می‌گذراندم.

با این وجود، در نهایت، او ماشینش را به سمت ناکاماچی راند، نجار خوابیده را دعانویس بیدار کرد و او را به طبقه دوم خانه اوتوری پرتاب کرد. با این حال، اوتوری دعا شکایت داشت که یوشیو مثل خفاش – شب‌ها و دیروقت – می‌آمد و صبح بلافاصله می‌رفت. او گفت: «زودتر بیا، من طبقه پایین کار نمی‌کنم، بنابراین زود می‌خوابم. دعانویس باغ‌بهادران اما وقتم کم است.» «اگر دعانویس فلاورجان وقت کم داری، چرا اینجا درس نمی‌خوانی؟» «وقتی صحبت از بحث می‌شود، نمی‌توانم بدون کتاب‌های مرجع بنویسم.» «پس چرا آنها را با خودت نمی‌آوری؟» «چطور می‌توانم همه آنها را در این فضای تنگ بیاورم؟»

او با بی‌ادبی پاسخ داد، اما یوشیو پیش‌بینی کرد که او چه چیزی ممکن است در مورد اینکه او جادو سیاه نمی‌خواهد آنجا را ترک کند چون همسر و فرزندانش آنجا هستند بگوید، و گفت: «در خانه من، کتاب‌های زیادی طلسم نویس دارم که آنها را به طور کامل خوانده‌ام. آن کتاب‌ها در خانه من هستند و من به نماز خواندن همسر و فرزندانم اهمیتی نمی‌دهم، بنابراین این را از قبل به تو می‌گویم.» «من در این شیاطین مورد چیزی نمی‌دانم ، چطور می‌توانی بفهمی؟» «زنی که نمی‌تواند این را بفهمد، لیاقت مرد بودن را ندارد.» «من مرد نیستم.» «واقعاً؟» گفت، اما خودش

می‌دانست که در کنار اوتوری خیلی راحت است ذکر و نمی‌تواند روی کارش تمرکز کند. با این حال، نمی‌خواست این را خیلی آشکار اعتراف کند، زیرا احساس می‌کرد این کار فقط ضعفش را آشکار می‌کند و به اوتوری حس پیروزی می‌دهد. اخیراً، چیزی که دائماً روحیه رقابتی یوشیو را تحریک می‌کرد، تلاش‌ها و موفقیت متصدی بار روزانه، اوهنو ماسانوری، بود. اوهنو همیشه یک مشروب‌خوار قهار و عیاش بود. وقتی به همسر قبلی‌اش بدرفتاری کرد و سعی کرد با شیزوکو ازدواج کند، یوشیو نصیحت‌های زیادی به او کرده بود. اما اوهنو هیچ نشانه‌ای از پذیرفتن حرف‌هایش نشان نداد. توسل تقریباً زرین‌شهر همان

زمانی بود که یک نقاشی رنگ روغن بزرگ از شیزوکو در نمایشگاه اوئنو به نمایش گذاشته شده بود همزاد و تحسین‌هایی را به خود جلب کرده بود. شیزوکو هم کارگر روزمزد بود، اما اوهنو از سبک کار روزانه و خلق و خوی پسرانه او متنفر بود. با این حال، یوشیو دعا اصرار داشت که او را الگوی مناسب خود قرار دهد. باغ‌بهادران اما سپس جذابیت شیزوکو قلب اونو را دعانویس شهر موکل جن تسخیر کرد و هر دوی آنها از عشق و شهرت به وجد آمدند. در آن زمان، یوشیو همسر و فرزندانش را طلسم و تعویذ به ساحل چیگاساکی فرستاده بود، بنابراین تقریباً هر روز

دعانویس باغ‌بهادران برای بازی به خانه اونو می‌رفت. این امر منجر به انتشار دعا دو برابر شایعات ناخوشایند فرشتگان و دعا بی‌اساس درباره او شد. شایعات حاکی از آن بود که تامورا، که با شیزوکو رابطه داشت، شیاطین او را به اوهنو باخته است و برای انتقام، همسر اونو را برای خودش تصاحب کرده است. من نه تنها نمی‌خواستم با چنین شایعه شیاطین مسخره‌ای گول بخورم، بلکه می‌خواستم اونو را به فکر خودخواهی نسبتاً احمقانه و رفتار بی‌بند و بار خود به عنوان یک دوست بیندازم، بنابراین نامه‌ای تند مبنی بر قطع رابطه برایش فرستادم و حدود یک سال و نیم تمام

باغ‌بهادران

تماس‌هایم را قطع طلسم کردم. اوهنو بعد از اینکه دوباره همدیگر را دیدیم اعتراف کرد: «خب، من نامه‌ات را در یک جعبه امن نگه داشته‌ام و هر از گاهی به آن فکر کرده‌ام و انگیزه پیدا کرده‌ام.» نقاشی‌های مدل شیزوکو تنها شهرتی زودگذر بودند که تعویذ پیش از فراموش شدن توسط جهان، به شهرت رسیدند، اما کار مشترک جدی اونو و شیزوکو اکنون در پس‌زمینه‌های تئاتر مدرن و سایر آثار مشهود است و به طور پیوسته استعداد و رمل مهارت آنها را نشان می‌دهد. در مقایسه، وضعیت فعلی یوشیو سه یا چهار سال از اونو عقب‌تر طلسم است. وقتی به

یوشیو گفته شد: «آیا نباید کسی که نصیحت می‌کند، همان کسی باشد که نصیحت می‌گیرد؟»، اونو فکر نمی‌کرد که این صرفاً از دوستی ناشی می‌شود، بلکه از طعنه‌های کلی، پیش پا افتاده، بی‌احساس و صرفاً این مشاور دوم ناشی می‌شود. و یوشیو خود را با سردی مانند دندانی با لبی افتاده دید. در حالی که گفته می‌شد من بی‌قید و بند هستم، بسیار خوشایند بود، زیرا به یکی از جنبه‌های جاه‌طلبی این مقاله طبق منبع کتاب رسمی که خودم اشاره می‌کرد، اخیراً از طعنه‌ها و تمسخرهای ناخوشایندی که حتی از طرف دوستانم – نه فقط اونو، بلکه از طرف اعضای ریودو-کای که به آن تعلق دارم

دعانویس باغ‌بهادران – متوجه من می‌شود، بسیار آزرده خاطر شده‌ام. تلاش‌های فکری من حتی برای نزدیک‌ترین اطرافیانم هم نامرئی است. در عوض، بهتر است آنها را با انجام تلاش‌های قابل مشاهده، مانند کارهای عملی، نشان دهم – اما با این وجود، خود یوشیو احساس کرد که دیگر نیمی از شتابی را که وقتی صرفاً