دعانویس لار

او را به داخل خانه برد. جوان از اینکه همه خواهرانش را به این خوبی پیدا کرده بود، خوشحال شد، اما فقدان همسرش هنوز بر قلبش سنگینی می‌کرد. چون غروب نزدیک می‌شد، دختر به برادرش گفت: «شوهرم همین الان اینجاست؛ خودت را از دعانویس لار او پنهان کن، زیرا اگر تو را ببیند، دلت را از جا می‌کند.» و با این حرف، برادرش را برداشت و پنهان کرد. و حالا صدای بال زدن بلندی به گوش می‌رسید، و آنکاها هنوز کمی استراحت کرده بودند که همسرش از او پرسید اگر یکی از برادرانش به دیدنشان بیاید، چه نماز خواندن خواهد کرد. پرنده گفت: «اما دو بزرگتر، آنها را در دهانم می‌گرفتم، با آنها به آسمان پرواز می‌کردم و از آنجا به پایین می‌انداختم؛ اما اگر دعا نویسی کوچکترین بیاید، اجازه می‌دهم روی بال‌هایم بنشیند و اگر دوست داشته باشد، آنجا بخوابد.» سپس دختر برادر کوچکترش را صدا زد.

دعانویس : ذکر پرنده فریاد زد: «افسوس! کودک عزیزم، چقدر…»{۱۲۴}آیا راه خود را به اینجا یافتی؟ آیا از سفر طولانی نمی‌ترسیدی؟ جوان آنچه را که برایش اتفاق افتاده بود تعریف کرد و از آنکا پرسید که آیا می‌تواند به او کمک کند تا به دیو باد برسد. پرنده گفت: «کار طلسم آسانی نیست؛ اما حتی اگر بتوانی به او برسی، به تو توصیه می‌کنم که آن را به حال خود بگذاری و بیشتر در میان ما ابطال کردن جادو بمانی.» جوان مصمم پاسخ داد: «من نه؛ یا همسرم را آزاد می‌کنم دعا یا تعویذ همانجا هلاک می‌شوم!» سپس آنکا دید که نمی‌تواند او را از هدفش منصرف کند و شروع به توضیح همه چیز در مورد کاخ دیو باد برای او کرد.

دعانویس لار

آنکا گفت: فرشتگان «او اکنون خوابیده است و تو می‌توانی همسرت را با خود ببری؛ اما اگر بیدار شود و تو باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند را ببیند، بدون شک تو را به اتم اعمال صالح تبدیل خواهد کرد. نمی‌توانی از او محافظت کنی، زیرا چشم نمی‌تواند ببیند و آتش نمی‌تواند به او آسیبی برساند، پس خوب مراقب خودت باش!» بنابراین روز بعد، جوان فرشتگان سفر خود را آغاز کرد و هنگامی که مدت زیادی به راه خود ادامه داد، در مقابل خود کاخی پهناور دید که نه در داشت، نه دودکش، نه طول و نه عرض. این کاخ دیو باد بود. دعانویس لار همسرش کیمیاگری در همان لحظه اتفاقاً کنار پنجره شیطانی حاجت گرفتن نشسته بود و وقتی شوهرش را دید، از پنجره به سمت او پرید.

پسر پادشاه همسرش را در آغوش گرفت و شادی و خوشحالی آنها بی‌حد و حصر بود.{۱۲۵}اشک می‌ریخت، تا اینکه بالاخره دختر به یاد آن دیو وحشتناک افتاد. او فریاد زد: «این سومین روزی است که او خوابیده است؛ بیایید قبل از اینکه روز چهارم نیز سپری شود، عجله کنیم و برویم.» بنابراین آنها سوار شدند، اسب‌هایشان را شماره ملا حرز تازیانه زدند و در حال حرکت بودند که دیو باد در روز چهارم از خواب بیدار شد. سپس به سمت در خانه دختر رفت و از او خواست که در را باز کند تا حداقل برای لحظه‌ای کوتاه چهره‌اش را ببیند. او منتظر ماند، اما پاسخی دریافت نکرد.

سپس، با فال بد گرفتن، در را کوبید و اینک! جایی که دختر باید می‌خوابید، سرد بود. «خب، شاهزاده محمد! اومدی اینجا، ها، و سلطانه منو دزدیدی؟ خب، یه لحظه صبر کن! برو، اسبت رو آماده کن! چون جادو شدن بالاخره بهت میرسم.» و با جفر این حرف، با خیال راحت نشست، قهوه‌اش را نوشید، سیگارش را کشید، و سپس بلند شد و دنبالشان رفت. در دعانویس رامهرمز همین حال، پسر پادشاه با تمام قدرتش به همراه دختر تاخت و رفت که ناگهان دختر نفس دیو را حس کرد و با وحشت فریاد زد: «افسوس، پادشاه من، دیو باد اینجاست!» هیولای نامرئی مانند گردبادی بر آنها غلبه کرد، جوان را گرفت، دست‌ها و پاهایش را برید و جمجمه و تمام استخوان‌هایش را خرد جادو کرد تا جایی که دیگر چیزی از او باقی نماند.

دخترک به تلخی شروع به گریه کرد. «حتی اگر تو{۱۲۶}او را کشته‌ای،” هق هق کنان گفت، “بگذار شیطانی حداقل استخوان‌هایش را جمع کنم و جایی روی هم بگذارم، چون اگر کافران تو این بلا را سرت بیاوری، ترجیح می‌دهم او را دفن کنم.” – “برام مهم نیست با استخوان‌هایش چه می‌کنی!” دیو فریاد زد. دعانویس لار بنابراین دختر استخوان‌های پسر پادشاه را برداشت، آنها را روی هم گذاشت، بین چشمان اسب را بوسید، استخوان‌ها گشایش را روی زین او گذاشت و در گوشش زمزمه کرد: «این استخوان‌ها را بگیر، اسب خوب من، آنها را دعا نویسی به جای مناسب ببر.» سپس دیو دختر را گرفت و او را به کاخ برگرداند، زیرا قدرت زیبایی جادو سیاه جادو او آنقدر زیاد بود که همیشه شیاطین دیو را نزدیک خود نگه می‌داشت.

در واقع، او هرگز اجازه ورود هیولا را به حضور دعا دختر نمی‌داد. او مجبور بود جادو کهن جلوی در اتاقش بایستد، اما اجازه سید و حاجی داشت هر از گاهی خود اعمال مربوط به جادو را به او نشان دهد. در همین حال، اسب خوب با استخوان‌های جوان تاخت تا اینکه در دروازه دعانویس آذرشهر کاخ کوچکترین خواهر ایستاد و سپس شیهه کشید و شیهه کشید تا اینکه دختر صدای او را شنید. دختر به سمت اسب دوید و وقتی کوله پشتی و استخوان‌های برادرش را در کوله پشتی دید، شروع به دعانویس گریه تلخی کرد و خود را به زمین کوبید، گویی می‌خواست خود را تکه تکه کند.

او بی‌صبرانه فرشتگان شیاطین منتظر بود تا اربابش آنکا به خانه برگردد. سرانجام صدای بال‌های قدرتمند آمد و پادیشاه پرندگان، آنکای زمردین، به خانه شیطانی آمد و وقتی استخوان‌های پراکنده … را دید،{۱۲۷}پسر پادشاه در سبد، همه پرندگان آسمان را فراخواند و از آنها پرسید: «کدام یک از شما به باغ بهشت ​​می‌رود؟» پرندگان گفتند: «تنها یک جغد پیر به آنجا می‌رود، و او اکنون آنقدر پیر شده است که دیگر توانی برای چنین سفری ندارد.» سپس آنکا پرنده‌ای را فرستاد تا طلسم نویس جغد طلسم را بر پشت خود بیاورد. پرنده پرواز کرد و رفت و خیلی زود دوباره با جغد پیر بر پشتش برگشت.

پادشاه جادو پرنده گفت: «خب، پدر من، آیا تا به حال در باغ بهشت ​​بوده‌ای؟» جغد پیر با قارقار گفت: «بله، پسر کوچولوی من، خیلی خیلی وقت پیش، دوازده سال یا بیشتر، دعانویس لار و از آن دعانویس نظرآباد موقع دعا دیگر آنجا نرفته‌ام.» آنکا گفت: «خب، اگر آنجا بوده‌ای، حالا دوباره برو و از آنجا رمل یک لیوان کوچک آب برای من بیاور.» جغد پیر مدام می‌گفت که راه درازی در پیش دارد و او هرگز نمی‌تواند تمام راه را تحمل کند. لار آنکا به حرف او گوش نداد، بلکه او را بر پشت پرنده‌ای نشاند و آن دو به باغ بهشت ​​پرواز کردند، یک لیوان آب کشیدند و به کاخ آنکا بازگشتند.

سپس آنکا استخوان‌های جوان را گرفت و شروع به کنار هم گذاشتن آنها کرد. بازوها، پاها، سر، ران‌ها، همه چیز را دعانویس در جای مناسب خود قرار داد؛ و وقتی همه را با آب پاشید، جوان{۱۲۸}با دهانی باز، گویی خواب بوده و تازه به خودش آمده است، به زمین افتاد. جوان به اطرافش نگاه کرد و از آنکا پرسید که کجاست و چگونه به آنجا آمده است. آنکا پاسخ داد: «مگر نگفتم که دیو باد تو را دور انگشت کوچکش می‌پیچاند؟ او تمام استخوان‌ها و رگ و پی‌ات را به خاک تبدیل کرد و ما تازه همین الان همه آنها را از سبد بیرون آوردیم.

لار

اما حالا بهتر است این موضوع را رها کنی، زیرا اگر یک بار دیگر در چنگال این دیو گرفتار شوی، می‌دانم که دیگر هرگز نمی‌توانیم تو را سرهم کنیم.» اما جوان به این کار راضی نشد، بلکه گفت احضار که برای بار دوم به دنبال جادو همسرش خواهد رفت. آنکا نصیحت کرد: «خب، اگر به هر قیمتی مصمم به رفتن هستی، اول برو پیش همسرت و از او بپرس که آیا طلسم دیو را می‌شناسد. کافران اگر بتوانی آن را به دست بیاوری، حتی دیو باد هم در قدرت تو خواهد بود.» بنابراین پسر پادشاه دوباره سوار اسب شد و دوباره مستقیماً به دعا کاخ دیو رفت و در همان لحظه دیو در حال خواب دیدن بود که جوان توانست همسرش را پیدا کند و با او صحبت کند.

پس از اینکه آنها از دیدن یکدیگر بسیار شاد شدند، جوان به خانم گفت که راز طلسم دیو را کشف کند و اگر راه دیگری برای فرشتگان بدست آوردن آن ندارد، با کلمات فریبنده و نوازش‌های ملایم دعانویس لار آن را بدست آورد.{۱۲۹} در همین حال، جوان خود را در کوه همسایه پنهان کرد و در آنجا منتظر خبر خوب بود. وقتی دیو باد از خواب چهل روزه‌اش بیدار شد، دوباره خود را به در خانه‌ی دختر رساند. دختر فریاد زد: «از جلوی چشمانم دور شو. این چهل روز جز خوابیدن کاری نکرده‌ای، به همین دلیل زندگی همیشه برای طلسمات من نفرت‌انگیز بوده است.» دیو از شیاطین اینکه اجازه یافته بود در اتاق کنار دختر باشد، خوشحال شد و با خوشحالی از او پرسید که برای گذراندن وقت چه چیزی باید به او بدهد.

دختر گفت: «با توجه به اینکه خودت چیزی جز باد نیستی، ارواح چه می‌توانی به من بدهی؟ حالا کاش حداقل یک طلسم داشتی که می‌توانستی با دعانویس آن وقتت را بگذرانی.» دیو پاسخ داد: «افسوس! سلطان من، طلسم من خیلی دور است، در دورترین نقاط زمین، و نمی‌توان آن را در یک اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد چشم به هم زدن به اینجا آورد. کاش مرد شجاعی مثل محمد تو داشتیم، لار شاید می‌توانست آن را به دست آورد.» دخترک حالا بیش از هر زمان دیگری در مورد طلسم کنجکاو شده بود و مدام او را ترغیب می‌کرد تا بالاخره دیو را متقاعد کند که در مورد دعانویس طلسم به او اجنه غیر مسلمان بگوید، اما تا زمانی که درخواست او را برای نشستن نزدیک خود اجابت نکرد.