دعانویس جوپار

تمام پول به سفرهای دریایی خود رفت. این ماجرا کاملاً اپرا-کمیک به نظر می‌رسد – آنها تقریباً شش ماه یک اردوگاه مسلح منظم روی رودخانه داشتند – تا دعا اینکه کاپیتان کید با اسکناس‌هایی به ارزش چند دعانویس جوپار میلیون مارک در کیفش شیاطین به آلبانی رفت دعا و دادگاه قانون‌گذاری را برای قانونی کردن اقداماتش به کار گرفت. همانطور که می‌دانید، این ماجرا درست بعد از جنگ بود، اما من آن را طوری به یاد دارم که انگار دیروز اتفاق افتاده است. عجیب است که فکر کنیم کسی کافر از آن خبر نداشته است. مونتاگ گفت: «من فقط اسم هیونز را به طور گذرا شنیده‌ام.» سرگرد گفت: «بله.

دعانویس : انرژی مثبت اما من آنها را با جزئیات می‌شناسم، دعانویس چون در تمام این سال‌ها بعضی از آن انبارهای چوب را اداره کرده‌ام و از آداب و رسوم سنتی بر سنت‌های تشریفاتی تأثیر گذاشت آن زمان تاکنون هیچ سهمی از آنها پرداخت نشده است. این و تصور من از مهمان‌نوازی مجلل جان معمولاً در ذهنم با هم همراه هستند.» سرگرد، داستانی از یک امپراتور رومی را جادو سیاه به مونتاگ یادآوری کرد که دعا گفته بود پول بو ندارد. سرگرد گفت: «شاید نه. اما فرشته به هر حال، اگر خرافاتی بودی، می‌توانستی در مورد شانس هیونز به هر نتیجه‌ای برسی. آن دختر بیچاره‌ای را که با بارون ازدواج کرد، در نظر بگیر.» و طلسم سرگرد شروع به توصیف انتشار آن دوستی بین‌المللی معروف کرد که سال‌ها پیش ذهن مردان هر دو قاره را به هیجان آورده بود.

دعانویس جوپار

تمام اشراف در عروسی باشکوه حضور داشتند جادو سیاه و اسقف اعظم جشن‌ها را برگزار کرده بود و روزنامه‌ها ستون‌هایی را به توصیف شکوه لباس‌ها، جواهرات، هدایا و سایر جشن‌ها اختصاص داده بودند. و بارون یک بدبخت کوچک و فاسد بود که همسرش را لگد می‌زد و دعا نویسی کتک می‌زد، دعانویس جوپار همزاد در مقابلش فخر می‌فروخت و شصت میلیون مارک از پول او را در عرض دو سال حرز خرج می‌کرد. این فکر به سختی می‌توانست با عادات نوشیدن دعانویس محمدآباد این موجود تقریباً دیوانه همخوانی داشته باشد – او یک میلیون مارک را در یک مهمانی هدر داده بود فرشتگان و نیمی از آن را برای کمد لباس لاک‌پشتی که لویی شانزدهم لباس‌هایش را در آن نگه می‌داشت، خرج کرده بود!

او یک گردنبند الماس برای همسرش خریده بود و قبل از دادن آن به همسرش، دو ردیف از چهار ردیف الماس آن را بیرون آورده بود. او سالی پانصد هزار مارک به سوارکاری که مورد تحسین پاریسی‌ها بود، و کلی دعانویس دهبکری قدیس ثروت از چند کاخ در ورونا که فوراً برای چند تابلوی نقاشی خراب کرده بود، پرداخت می‌کرد. سرگرد از یک مهمانی در فضای باز که ناگهان به راه انداخته بود، گفت: ده هزار فانوس ونیزی، ده هزار یارد فرش؛ سه هزار جفر صندلی طلاکاری شده و حدود سیصد پیشخدمت با لباس‌های ابجد جفت روحی زیبا؛ دو کاخ ساخته شده روی آب، با اسب‌های دریایی مشرکان و دلفین‌ها، و شش ارکستر و چند صد دختر گروه کر از اپرای بزرگ!

و شیطان در میان انواع ماجراجویی‌ها، او طلسم یک کرسی در مجلس نمایندگان خرید، برای کلیسای مقدس کاتولیک سخنرانی و دوئل کرد – و برای روزنامه‌های زرد آمریکا مقاله نوشت. دعانویس جوپار سرگرد شکایت کرد: “و این سرنوشت سهم از دست رفته من از سود است!” چندین اتومبیل در ایستگاه به استقبال تیم آمدند و آنها مقدس در امتداد جاده عریض از میان دره حرکت کردند، از کنار یک دریاچه کوچک گذشتند و به این ترتیب در خیابان‌های قلعه هیونز قرار گرفتند. ساختمان باشکوهی بود، به ارتفاع دویست فوت. ابتدا تعویذ وارد تالار بزرگی می‌شدیم که حدود پنجاه فوت عرض داشت، با جادوگر یک جادو کهن شومینه بزرگ و راه‌پله‌ای از سنگ مرمر و برنز، و مبلمانی از چوب طلاکاری شده و مخمل قرمز، و یک نقاشی غول‌پیکر که سه دیوار را پوشانده بود و فتح پرو را دعا به طلسم تصویر می‌کشید.

هر اتاق نماز خواندن به سبک دوره‌ای متفاوت – یکی از لویی چهارم، یکی از لویی پنجم، یکی از ماری آنتوانت و غیره – مبله شده بود. یک اتاق پذیرایی و یک اتاق موسیقی سلطنتی وجود داشت؛ یک اتاق غذاخوری به سبک گرگوریایی، و یک اتاق عبادت کردن بیلیارد نیز به سبک انگلیسی، با قاب‌بندی‌های بلند و قاب‌بندی‌های ساده؛ و یک کتابخانه، یک اتاق صبحانه و یک گلخانه. در طبقه بالا، در مرکز گروه اتاق‌ها، یک تخت و کاناپه سلطنتی قرار داشت که شایعه شده بود به تنهایی صد و بیست و پنج هزار مارک هزینه داشته است؛ و با دانستن اینکه در زیر پوشش طلاکاری شده مبلمان، چوب گردوی چرکسی کمیاب و گران‌قیمتی وجود دارد، می‌توان تا حدودی به تجمل خیره‌کننده این حاجت گرفتن کاخ پی دعانویس زیدآباد برد.

همه اینها زیبا بود. اما چیزی که مردم را به قلعه هیونز می‌کشاند، کازینو بود – همانطور که سرگرد اشاره کرده بود. در واقع یک باشگاه ورزشی خصوصی کافران شیطانی بود و آنها یک پیست اسب‌دوانی به بزرگی هیپودروم مدیسون اسکوئر گاردن داشتند، با سقفی آبی آسمانی و سه یا چهل چراغ قوسی برای بازی‌های شبانه. سالن‌های بولینگ، بیلیارد و اتاق‌های تفریحی، زمین‌های توپ، تنیس و راکتبال، دعانویس چترود یک سالن ورزشی کامل، یک سالن تیراندازی و یک استخر با حمام‌های ترکی جادو سیاه و روسی وجود داشت. این کازینو به تنهایی اتاق‌هایی برای چهل مهمان داشت. قلعه‌ی هِوِنز چنین بود؛ پانزده یا بیست میلیون مارک هزینه برداشته بود، و در میان دیوار دوازده کافران فوتی که محوطه‌اش را احاطه کرده بود، دو مذهب نفر از دنیا بیزار بودند که از هیچ چیز به اندازه‌ی تنهایی نمی‌ترسیدند.

همیشه مهمان‌هایی آنجا بودند، و در مناسبت‌های خاص ممکن بود سه یا چهار تیم تشکیل دهند. آنها با ماشین‌هایشان دعانویس در مزرعه می‌چرخیدند؛ اسب‌سواری می‌کردند و رانندگی می‌کردند؛ دعانویس جوپار کیمیاگری بازی‌های داخل و خارج از خانه انجام می‌دادند، دعا یا قمار می‌کردند، یا لم می‌دادند و گپ می‌زدند، یا به دلخواه خودشان پرسه می‌زدند. وقتی به یکی از این مکان‌ها می‌رسیدید، مثل این بود که در هتل توقف کرده‌اید، اما مهمانان فقط انتخاب شده بودند و به جای اینکه فقط صورتحساب را پرداخت کنید، باید هنگام رفتن صد یا صد و پنجاه مارک به خدمتکاران می‌دادید. قلعه هاونز قصر بزرگی برای تفریح ​​بود، جایی که مردان و زنان خوش‌قیافه و زیبا با هم بازی‌های متنوع، زیبا و دلنشینی را اجرا دعانویس اختیارآباد می‌کردند.

عصرها آتش‌های بزرگی در شومینه دعا نویس تالار روشن می‌شد و رقص‌های ساده‌ای انجام می‌شد – موسیقی همیشه در آنجا در دسترس بود. گهگاه مهمانی‌های باشکوهی برگزار می‌کردند که در آنها لباس‌های فاخر و جواهرات درخشان روشن می‌شد و محیط اطراف مانند دریایی از نور در زیر نور فانوس‌ها می‌درخشید؛ یک ارکستر کامل آهنگ‌های خود را می‌نواخت و قطارهای ویژه مهمانان را از شهر منتقل می‌کردند. یا سپس یک گروه کامل از بازیگران برای دعانویس باغین اجرای نمایش در تئاتر آورده می‌شدند؛ یا به نوازندگان گوش می‌دادند، یا گروهی از شعبده‌بازان یا نمایش حیوانات آموزش‌دیده را تماشا می‌کردند. یا سپس ممکن بود یک پیانیست بزرگ، یک شاعر یا یک واسطه خلسه وجود داشته باشد.

دعانویس جوپار هر تفسیر عناصر طلسم نمادین ممکن است متفاوت باشد کسی که زندگی جدید و پر جنب و جوشی را روح به آنجا می‌آورد، مورد استقبال قرار می‌گرفت – مهم نبود، حتی اگر هزینه چند صد مارک در دقیقه دعانویس کاظم‌آباد بود. مونتاگ با ارباب و معشوقه‌اش و چند نفر دیگر دست داد؛ در میان آنها بیلی پرایس جادو شدن بود که فوراً او را صدا زد و به میدان تیراندازی برد. مونتاگ تفنگ را گرفت و با نشان دادن مهارتش به بیلی، تحسین او را برانگیخت. این موضوع همچنین مورد توجه زیگفرید هاروی، سوارکار مشهور صحرانوردی و “چوگان‌باز” قرار گرفت. پدر هاروی صاحب یک معدن مس بود و نام پسرش را از روی یکی از نژادهای خود انتخاب کرده بود.

جوپار

او جوانی تنومند و چهارشانه بود که مورد علاقه همه بود. و صبح روز بعد که دید مونتاگ روی اسب نشسته است، گویی برای این کار به دنیا آمده است، از او خواست که به مزرعه‌اش در لانگ آیلند بیاید و یک شکار روباه کوچک را تماشا کند. مونتاگ پس از پوشیدن لباس شام، علوم غریبه از پله‌ها پایین آمد و بتی وایمن، که همچون پری سپیده‌دم بر ابری نارنجی، باشکوه ایستاده بود، به استقبالش آمد. او مونتاگ را با خانم ویوی پاتون آشنا کرد، زنی قدبلند، لاغر اندام و جذاب، همان کسی که به شوهرش گفته بود به جهنم برود. خانم ویوی چشمان سیاهی داشت که برق می‌زد و می‌درخشید، و آتشفشانی گرم از شور و نشاط بود، همیشه در حال فوران.

مونتاگ از خود پرسید که اگر خانم ویوی می‌دانست چه چیزهایی شماره ملا از دعواهای خانوادگی او شنیده است، آیا با او اینقدر شاد صحبت می‌کرد؟ مهمانی به دعا اتاق غذاخوری موکول شد، دعا جایی که یکی دیگر از آن غذاهای باشکوه و فوق‌العاده گران‌قیمت سرو می‌شد، و به نظر می‌رسید رمل مونتاگ قرار است دعانویس تا آخر عمرش چنین غذاهایی بخورد. اما به جای خانم بیلی آلدن با ویسکی اسکاتلندی‌اش، خانم ویوی بود که مقدار زیادی شامپاین نوشید؛ و بعد از شام، قماربازان، طبق معمول، در گروه‌های مربوطه خود جمع شدند. در میان مهمانان، یک خارجی مو بلند و خوش‌قیافه حضور داشت که «شیر» آن شب بود و شش زن تحسین‌کننده دورش نشسته بودند.

حالا او را به اتاق موسیقی راهنمایی کردند و سپس مشخص شد که او ویولن‌نواز چیره‌دستی است. او چیزی را می‌نواخت که «موسیقی مجلسی» نامیده می‌شد – نوعی که دعانویس جوپار عمدتاً برای آقایان و خانم‌ها نوشته شده بود تا بعد از شام به آن گوش دهند؛ او همچنین ترکیبی فوق‌العاده به رمال نام کنسرتو می‌نواخت که به نظر می‌رسید صرفاً برای نمایش تمرین بسیار متنوع انگشتان در مدت ابطال کردن جادو زمان کوتاهی ساخته شده است. برای یادگیری اجرای این شاهکارها، مانند یک آکروبات سیرک، باید تمام زندگی خود را وقف تمرین آنها می‌کرد؛ و ذهن مونتاگ مالیخولیایی و خسته شد.