دعانویس حلب

بدن تخلیه شده‌اند. اما علم آن زمان نمی‌توانست این پدیده‌ها را جز با قدرت شیطان توضیح دهد؛ و هر سوزنی که توسط یک کافر خدمتکار بلعیده می‌شد، به قیمت دعانویس حلب جان یک پیرزن تمام می‌شد. نه، اگر بیش از یک نفر در نتیجه آن رنج نمی‌برد، منطقه ممکن بود شماره ملا خود را خوش‌شانس بداند. طلسم کمیسرها به دعانویس ندرت به یک قربانی اکتفا می‌کردند. جادو افشای این شکنجه در بیشتر موارد، نیمی تعویذ از افراد را کافران درگیر می‌کرد. نمای یک خیابان شهری. بامبرگ از میان تمام اسناد مربوط به محاکمات جادوگران که برای اعصار آینده حفظ شده‌اند، اسناد مربوط به وورتسبورگ، از سال ۱۶۲۷ تا ۱۶۲۹، عبارتند از:ترسناک‌ترین.

دعانویس : هاوبر، که این فهرست را در کتاب خود حفظ کرده است.در یادداشتی در پایان آمده است که این گزارش هنوز کامل نیست و تعداد بسیار زیادی از سوزاندن‌های دیگر نیز وجود داشته که نمی‌توان به طور دقیق به آنها اشاره کرد. این گزارش که فقط مربوط به شهر است موکل جن و نه استان وورتسبورگ، شامل نام صد و پنجاه و هفت نفر است که در عرض دو ابجد سال در بیست و نه مورد سوزاندن سوزانده شده‌اند، که به طور متوسط ​​پنج تا شش نفر در هر نوبت بوده است. این فهرست شامل سه بازیگر نمایش، چهار مهمانخانه‌دار، سه عضو شورای شهر وورتسبورگ، چهارده نفر از اعضای کلیسای جامع، بانوی شهردار، همسر و دختر یک داروساز، دو نفر از خوانندگان گروه کر کلیسای جامع، گوبل بابلین، زیباترین دختر شهر، و همسر، دو پسر کوچک و دختر عضو شورا، استولزنبرگ، می‌شود.

دعانویس حلب

ثروتمند و فقیر، جوان و پیر، به طور یکسان رنج کشیدند. در هفتمین مورد از این سوزاندن‌های ثبت‌شده، قربانیان به عنوان یک پسر سرگردان دوازده ساله و چهار مرد و زن غریبه که در بازار خوابیده بودند، سنت‌های فرهنگی، شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند توصیف شده‌اند. به نظر می‌رسد سی و دو نفر از کل این ابطال کردن جادو تعداد، ولگرد، از هر دو جنس، بوده‌اند که چون نتوانسته‌اند شرح حال نماز خواندن رضایت‌بخشی از خود ارائه دهند، به جادوگری متهم و گناهکار شناخته شده‌اند. تعداد کودکان موجود در این فهرست وحشتناک است. دعانویس حلب سیزدهمین و چهاردهمین سوزاندن شامل چهار نفر بود که گفته می‌شود یک دوشیزه کوچک نه ساله، دوشیزه‌ای حتی دعانویس کمتر، خواهرش، مادرشان دعاگر و عمه‌شان، یک زن جوان زیبا بیست و چهار ساله، دعانویس جایزان بوده‌اند.

در هجدهمین سوزاندن، قدیس قربانیان دو پسر شیطانی دوازده ساله و یک دختر پانزده ساله بودند. در نوزدهمین سوزاندن، وارث جوان خاندان اشرافی روتنهان، نه ساله، و دو پسر دیگر، یکی ده ساله و دیگری نسخ خطی دوازده ساله، بودند. در میان سایر نوشته‌ها، نام‌های باوناخ، چاق‌ترین، و اشتایناخ، ثروتمندترین شهرنشین وورتسبورگ، به چشم می‌خورد. آنچه که باعث تداوم این توهم در این شهر غمگین و در واقع در سراسر اروپا می‌شد، تعداد افراد مالیخولیایی و بیمار بود که داوطلبانه به جادوگری اعتراف می‌کردند. چندین نفر از قربانیان فهرست فوق، تنها خودشان را مقصر سرنوشت خود می‌دانستند. بسیاری دیگر، از جمله همسر و دختر داروساز که جادو قبلاً به آنها اشاره شد، تظاهر به جادوگری می‌کردند و سم می‌فروختند، یا با استفاده از طلسم‌ها و افسون‌ها سعی می‌کردند شیطان را بیدار کنند.

اما رمل در تمام این دوره ترسناک، توهم مجرمان همزاد به اندازه قضات بود. افراد فاسدی که فرشتگان در مواقع عادی دزد یا قاتل بودند، میل به جادوگری را به فساد خود اضافه می‌کردند، گاهی با امید به کسب قدرت بر همنوعان خود، حاجت گرفتن و گاهی با امید به مصونیت از مجازات در این کلیسا دنیا با حمایت شیطان.یکی از افرادی که در اولین سوزاندن اعدام شد، یک فاحشه، صدای جن‌گیری را تکرار می‌کرد سید و حاجی که گمان می‌رفت قدرت برانگیختن دشمن اصلی به شکل بز را داشته باشد.این جادو نمونه گرانبها از حماقت انسانی توسط هورست در خود حفظ شده است .

متن به شرح زیر بود و قرار بود به آرامی و با تشریفات فراوان و تکان دادن دست تکرار شود: «لاله، باچرا، ماگوت، بافیا، داجام، رافائل ایمانوئل کریستوس، تتراگراماتون آگرا جود لوی. دین کونیگ! کونیگ!» دو کلمه آخر سریع و با نوعی فریاد ادا شدند و قرار بود برای شیطان که عاشق پادشاه خطاب شدن بود، بسیار خوشایند جادو باشند. اگر او فوراً ظاهر نمی‌شد، لازم بود یک جن‌گیری دیگر تکرار شود. کلمه‌ای که بیشترین شهرت را داشت به شرح زیر بود و باید برعکس خوانده طلسم می‌شد، به جز دو کلمه آخر: «آنیون، لاله، سابولوس، سادو، پاتر، دعانویس حلب آزیل آدونای سادو واگوت آگرا، جود، بافرا!

کوم! کوم! کوم! وقتی جادوگر می‌خواست از کافران شر شیطان خلاص شود، که گاهی اوقات عادت داشت ملاقات‌هایش را به طرز غیرقابل‌قبولی طولانی کند، کافی بود وقتی شیطان ناپدید می‌شد و بوی خفه‌کننده‌ای طلسم از خود به جا می‌گذاشت، جمله‌ی زیر را، آن هم به ترتیب معکوس، تکرار کند: «زلیانل هیوتی بونوس واگوتا» Plisos sother osech unicus Beelzebub دکس! طلسم کوم! کوم! این اصطلاح بی‌معنی خیلی زود برای همه پسران بیکار و احمق آلمان آشنا شد. بسیاری از بچه‌های بدبخت که در یک شادی و سرگرمی جوانی آن را تکرار کرده بودند، تاوان حماقت خود را با مرگشان پرداختند. سه نفر که سنشان بین ده تا پانزده سال بود، بدون هیچ جرم دیگری در وورتسبورگ زنده زنده سوزانده شدند.

البته هر پسر دیگری در شهر بیشتر به قدرت این طلسم اعتقاد پیدا کرد. یکی از پسرها اعتراف کرد که اگر می‌توانست او را عبادت کردن بزرگ کند، حاضر بود با کمال میل خود را به شیطان بفروشد تا در تمام عمرش یک شام خوب و کیک بخورد و یک اسب کوچک برای سوار شیاطین شدن داشته باشد. این جوانک خوش‌گذران، به جای اینکه به خاطر حماقتش شلاق بخورد، به دار آویخته و سوزانده شد. منطقه کوچک لیندهایم، دعانویس حلب اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، به دعانویس میرآباد خاطر تعداد جادوگرسوزی‌هایش، حتی از وورتسبورگ کافر دعا هم بدنام‌تر بود. در سال ۱۶۳۳، جادوگر مشهوری به نام پمپ آنا، که می‌توانست با نگاه کردن به دشمنانش آنها را بیمار دعانویس کند، به همراه سه نفر از همراهانش کشف و سوزانده شد.

هر دعا نویس ساله در این بخش، که حداکثر هزار نفر را در بر می‌گرفت، میانگین تعداد اعدام‌ها پنج نفر بود. بین سال‌های ۱۶۶۰ تا ۱۶۶۴، تعداد اعدام‌ها سی نفر بود. اگر اعدام‌ها در سراسر آلمان به این نسبت وحشتناک بود، به سختی فرشتگان خانواده‌ای می‌توانست از دست دادن مشرکان یکی از اعضای خود در امان بماند. در سال ۱۶۲۷، تصنیفی با عنوان Druten Zeitung یا روزنامه جادوگران در آلمان بسیار محبوب بود. طبق صفحه عنوان نسخه‌ای که در سال ۱۶۲۷ در فرشتگان اسمالکالد چاپ شد، این تصنیف به تفصیل شرح می‌دهد: «شرح وقایع قابل توجهی که در فرانکونیا، بامبرگ و وورتسبورگ رخ داده است، با دعانویس عباس‌آباد آن بدبختانی که از روی طمع یا جاه‌طلبی خود را به شیطان فروخته‌اند، و اینکه چگونه سرانجام کیمیاگری پاداش خود را دریافت کرده‌اند: تبدیل به موسیقی و با آهنگ دوروتیا خوانده طلسم شود.» شیطانی رنج‌های جادوگران در آتش با ظرافت فراوان در این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل یابد.

آن توضیح داده شده است، شاعر با شوخ‌طبعی فراوان، پیچ و تاب‌های وحشتناک درد را در چهره‌های آنها و جیغ‌هایی را که هنگام زنده زنده سوختن هر کسی با گناهی دعانویس حلب بیش از حد معمول در هوا می‌درخشد، توصیف می‌کند. ترفندی که برای مجبور کردن یک جادوگر به اعتراف دعا به کار گرفته دعانویس مهاجران می‌شود، در این شعر به عنوان یک شوخی عالی روایت شده است. از آنجایی که او سرسختانه از پذیرش این موضوع که با نیروهای شیطانی همدست است، امتناع می‌کرد، مأموران پیشنهاد کردند که جلاد پوست خرس را با شاخ، دم و سایر لوازم دعا نویسی جانبی بپوشد و به این شکل وارد سیاه‌چال او شود.

حلب

زن، در تاریکی سلولش، نمی‌توانست این ظاهرسازی را تشخیص دهد، زیرا ترس‌های خرافی‌اش به او کمک می‌کرد. او فکر می‌کرد که واقعاً در حضور شاهزاده جهنم است؛ و وقتی به او گفته شد که شجاعت خود را حفظ کند و از قدرت دشمنانش رهایی یابد، در مقابل شیطان فرضی زانو زد و سوگند خورد که از این پس خود را، جسم دعانویس بیدروبه و روح، وقف خدمت به او کند. شاید آلمان تنها کشوری در اروپا باشد که این توهم آنقدر زیاد بوده که اشعار نفرت‌انگیزی مانند این را محبوب مردم کرده است مرد کلاه به سر دارد، کلاه به سر دارد، با یک بارنهوت دیگر، هر وقت جنگ تمام جادو کهن شد، دوباره شروع می‌شود.

آل آی ام دی دروت مذهب آنشاوته مینتس ایهر بول کام داهر. تو سخنی از من نگویی، من کمتر از این حرف‌ها بلدم در حال حاضر مشکلی وجود دارد؟ سلام دعانویس به همه زوانگ، دعانویس حلب وای، من حقیقت را نمی‌دانم، ایچ بین جا ابن دین ای لیبستر، بولِ مِین! ۳۶ این شاعر نادر اضافه می‌کند که طلسمات جادوگر با چنین جذابیتی برای جلاد، هرگز تصور نمی‌کرد که چه بلایی قرار است سرش بیاورند، و در پرانتز می‌نویسد: «اینقدرها هم شوخی خوبی نبود! – آیا جنگ برای یک نمایش بود! » همانطور که پرهای پرتاب شده به هوا نشان می‌دهند که باد چگونه می‌وزد، این تصنیف پر زرق و برق نیز جریان احساسات مردمی را در زمان سرودن خود نشان طلسم نویس می‌دهد.

همه خوانندگان تاریخ با محاکمه مشهور مارشال دانکر آشنا هستند که در سال ۱۶۱۷ در پاریس اعدام شد. اگرچه جادوگری یکی از اتهاماتی بود که علیه او مطرح شد، اما جرم واقعی که او متحمل شد، تسلط او بر ذهن مریم مدیچی و نفوذ غیرمستقیم او بر پادشاه بی‌ارزش، لویی علوم غریبه سیزدهم، بود. کالسکه‌چی او شهادت داد که او نیمه‌شب در یکی از کلیساها خروسی را قربانی کرده است و دیگران قسم خوردند که دیده‌اند او مخفیانه به خانه جادوگر مشهوری به نام ایزابلا رفته است. وقتی از او پرسیده شد.