دعانویس طلاق

یه ضربه‌ی دردناک به اعتبارمه. — اون پول رو به خاطر کیمیاگری من پرداخت کن، وگرنه تو رو به خاطرش زندانی می‌کنم. آنتی‌فولوس اف. اچ. یا تاوان چیزی که مقدس هرگز دریافت نکردم رو بده! خب، احمق، اگه دعانویس طلاق جرات داری منو دعانویس زندانی کن. آنجلو. مرد، بهایش همینه! من اونو موکل جن زندانی می‌کنم. اگه برادر خودم رو هم زنده نمی‌ذاشتم، اگه اینقدر علنی بهم توهین دعا می‌کرد. بیلی. احضاریه رو شنیدی. پس برو زندان. آنتی‌فولوس اف. اچ. نماز خواندن تا وقتی که یه ضامن پیدا کنم، دنبالت میام. (خطاب به آنجلو.) این برات بیشتر از تمام طلاهای مغازه‌ات هزینه داره . آنجلو.

دعانویس : بله، هنوز عدالت در افسس وجود داره: تو رسوا خواهی شد، من تضمین می‌کنم. (درومیو اهل سیراکوز وارد می‌شود.) درومیو سیر. این یک کشتی فرشتگان از اپیدامنوس است، آقا؛ و به محض اینکه ناخدایش بیاید، حرکت خواهد کرد. من قبلاً کالاهای شما را سوار کرده‌ام، روغن‌ها، مرهم‌ها و آکواویت‌ها را خریده‌ام . همه چیز از قبل در تجهیزات است؛ باد شادی گشایش اعمال صالح از خشکی می‌وزد؛ فقط ناخدای کشتی و شما، آقا، منتظر هستید. آنتی‌فولوس ایف. خنده‌دار است؟ آن کشتی شما هم! کدام کشتی اپیدامنوس منتظر من است؟ درومیو سیر . شما کشتی را برای پرس و جو فرستادید. آنتی‌فولوس ایف.

دعانویس طلاق

من شما را جادو سیاه برای خرید طناب طلسم فرستادم، ای احمق، و من گفتم به چه دلیل و برای چه منظوری. درومیو طلسم سیر. یا مرا برای طناب فرستادی دعانویس طلاق تو مرا فرستادی تا از شیطان ابتدا پرس و جو کنم. آنتیفولوس اف. وقتی وقت داشته باشم، در این مورد با تو بحث خواهم کرد و دقیق‌تر به تو یاد خواهم داد. فوراً برو، حقه‌باز، به آدریانا! این کلید است، از روی میزی که با شنل ترکی پوشیده شده، دستور جادوگر بده یک کیسه برایم بفرستند. من در خیابان اسیر شده‌ام، مثلاً، و برای فدیه به پول نیاز دارم. برو، عجله می‌کنم!

کافران — (خطاب به ضابط.) حالا به سیاه‌چال، تا پول برسد. ( مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند بازرگان، شیاطین آنجلو، ضابط و آنتیفولوس افسسی را بیرون کنید .) درومیو سیر. سپس به آدریانا، جایی که آنها ضیافتی داشتند و جایی که دوسابل از من خواستگاری کرد! او برای بازوهای من خیلی چاق است. اما من باید بروم، هرچند که حالش را ندارم. وقتی ارباب دستور می‌دهد، برده اطاعت می‌کند. (می‌رود.) صحنه ای دیگر. (آدریانا و لوسیانا وارد می‌شوند.) آدریانا. آه! لوسیانا، آیا او از تو خواستگاری کرد؟ اما آیا در چشمانش ندیدی که آیا حقیقت دارد؟ سرخ یا رنگ‌پریده ، بگو ببینم؟ تار یا هوشیار؟ و آیا کافر چهره‌اش نبرد شهاب‌های قلبمان را نشان نمی‌داد؟ لوسیانا.

او گفت؛ تو هیچ همزاد حقی نسبت به او نداری. آدریانا. دعا بله، اگر آن را ندهی؛ من از آن قدیس درد می‌کشم. لوسیانا. او قسم خورد که اینجا است، یک غریبه. آدریانا. درست است، هرچند سوگند دروغ است. لوسیانا. من برای تو صحبت کردم. آدریانا. او چه گفت؟ لوسیانا. آنچه از تو التماس کردم، دعانویس طلاق همان چیزی است که از من التماس کردم. آدریانا. چقدر آرام آن را مطرح کرد؟ لوسیانا. آنقدر مرتب که نزدیک بود مرا مجذوب خود کند: گفتار ستوده و زیبا. آدریانا. آیا با ذهن من صحبت کردی؟ لوسیانا. صبر! خب، اما! آدریانا. دیگر نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم، ذهنم هم همینطور؛ وقتی قلبم نمی‌تواند چالش کند، زبان به چالش می‌کشد: او فلج است، پیر، دروغگو، خشک، زشت است، لنگ، سراسر رذل، احمق، بی‌ادب، خام، پست، بدبخت، جسماً و روحاً غیرقابل توصیف.

لوسیانا. و آیا هنوز اینقدر به او حسادت می‌کنی؟ وقتی از مجازات کار بدی قسر در می‌رود، نباید جادو سیاه شکایت کنی. آدریانا. او از هر زبانی که می‌لغزد بهتر است؛ کاش هیچ‌کس دیگر متوجه آن نمی‌شد! از لانه‌اش که خیلی دور است، می‌پرد و فریاد می‌زند؛ دعا در سینه‌اش ترحم موج می‌زند، اگرچه دهانش درد می‌کند. دعانویس (درومیو اهل سیراکیوز وارد می‌شود.) درومیو سیر. میز! کیف! عجله دارم. لوسیانا. خیلی نفس نفس می‌زند؟ درومیو سیر. مجبور دعا شدم بدوم. آدریانا. اما حالش چطور است، آقا؟ کجاست، کجاست؟ درومیو سیر. در ورطه جهنم، در خود جهنم! شیطان ابدی او را دعانویس چاپشلو ربوده است، رذلی که قلبش سخت و آهنین است، اجنه ای مهربان، ظالم، بی احساس، مردی گرگ صفت با پالتوی پوست، جاسوسی حیله گر که به همه گذرگاه ها سرک می کشد و به همه گذرگاه ها و مکان های مخفی سرک می کشد، سگ شکاری بوکش که طعمه اش روی

بینی اش می افتد، کسی که قبل از روز داوری، ارواح را به جهنم می برد. آدریانا. اما به من بگو، موضوع چیست، مرد. درومیو احضار سیر. من اعمال مربوط به جادو نمی دانم موضوع چیست، اما موضوع در سیاه چال بود. آدریانا. آیا او زندانی است؟ از لباس های چه کسی؟ درومیو سیر. دعانویس طلاق من نمی دانم لباس های چه کسی، اما شاید از روی لباس ها بتوانم نتیجه بگیرم که مدعی جادو مردی با پالتوی پوست بوده است. اما برای باج، پول را روی میز بگذار. آدریانا. برو خواهر، آن را بیاور. (لوسیانا می‌رود.) اما عجیب دعا است که او چیزی بدهکار است که من از آن فرشتگان خبر دعانویس گلشن ندارم.

– یا تعهدی او را ملزم می‌کند؟ درومیو سیر. نه، تعهد، نه، این قوی‌تر است: شوخی دعانویس هست، شوخی! گوش کن: فریاد بزن! آدریانا. شوخی؟ چی؟ درومیو سیر. و نه: ساعت، ساعت. من الان باید از اینجا بروم؛ خیلی دیر کرده‌ام: وقتی رفتم، ساعت دو بود و حالا یک را زده است. آدریانا. بنابراین زمان به عقب می‌رود! این عجیب است. درومیو سیر. وقتی زمان به پلیس می‌رسد، از ترس عقب‌نشینی می‌کند. آدریانا. انگار زمان بدهکار است! سخنرانی شما زیباست. درومیو سیر. گم شده است: هر چه دارد را بدهکار است. و علاوه بر این، دزد است. هیچ جادویی وجود ندارد، که چه روز باشد چه شب، زمان مخفیانه طلسم می‌گذرد.

اگر یک دزد، آن موقع بدهکار، و با پلیس روبرو شود، آیا جای تعجب است نسخ خطی که روز برای یک ساعت عقب برود؟ (لوسیانا برمی‌گردد.) آدریانا. خب، این پول است؛ زود آن را بردار، و به آقا دستور بده که سریع به خانه برود. – بیا بیرون، خواهر؛ من سوءظن بدی دارم؛ این سوءظن‌ها درد می‌آورند و درد را تسکین می‌دهند. (آنها از بین می‌روند.) صحنه سوم. همان مکان. (آنتی‌فولوس سیراکوز وارد می‌شود.) آنتی‌فولوس سیر. اگر کسی را ابجد ببینم، به من دعانویس ریواده سلام می‌کند، گویی من جفر یک آشنا و یک دوست هستم؛ دعانویس طلاق و همه مرا به نام صدا می‌زنند. برخی طلا می‌دهند، برخی مرا به خانه خود دعوت می‌کنند، برخی از کمک خوب من تشکر می‌کنند، برخی اجناس خود را به من می‌فروشند.

خیاطی همین الان مرا به پیشینه تاریخی مغازه‌اش فراخواند و ابریشم‌هایی را که برای من خریده بود به من نشان داد و اندازه لباس را گرفت. اینها باید رویاهای خیال باشند، یا جادوگران لاپلند اینجا زندگی می‌کنند. (درومیو سیراکوز وارد می‌شود.) درومیو سیر. این طلایی است که به من گفتی بیاورم. آن تصویر آدم پیر را با توسل لباس‌های جدیدش کجا گذاشته‌ای؟ آنتی‌فولوس سیر. این چه طلایی است؟ درباره کدام آدم حرف می‌زنی؟ درومیو سیر. نه از آن آدم که از بهشت ​​رانده شد، بلکه از آن جادو کهن آدم که به زندان افکنده می‌شود؛ کسی که در پوست گوساله‌ای که به خاطر هدیه‌ی پسر ولگرد کشته شد، راه می‌رود؛ کسی که مانند فرشته‌ای شیطانی تو را دنبال کرد و از تو خواست که از آزادی‌ات دست بکشی.

آنتی‌فولوس سیر. من منظورت را نمی‌فهمم. درومیو سیر. یا کافر نه؟ خب، واضح است. منظورم کسی است که مثل ویولن در غلاف چرمی آمد؛ مردی که، می‌بینید، بازویش را به سمت آقایان خسته دراز می‌کند و از آنها دعانویس طلاق دعوت می‌کند تا استراحت کنند؛ کسی که به همه ژنده‌پوشان عبادت کردن رحم می‌کند و لباسی بسیار زیبا به آنها می‌دهد؛ کسی چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند که تمام تلاش خود را می‌کند تا با انرژی مثبت نیزه‌اش کارهای بزرگتری از مور با نیزه‌اش انجام دعانویس قطور دهد. آنتی‌فولوس سیر. چی؟ حرز منظورت یه پلیسه؟ درومیو سیر. بله، چه ولیعهد رک و راستگویی، دعا که هر کسی را که قرارهایش را درست انجام ندهد، زندانی می‌کند؛ کسی که همیشه فکر می‌کند آدم دارد به رختخواب می‌رود و می‌گوید: «ولم کن!» آنتی‌فولوس سیر.

طلاق

آیا کشتی امشب حرکت خواهد کرد؟ آیا به مقصد خواهیم رسید؟ درومیو سیر. جناب محترم، من یک ساعت پیش به شما خبر دادم که قایق سوکلا امشب حرکت خواهد کرد، اما ولیعهد طلسم شما را بازداشت کرد، بنابراین اکنون باید منتظر تأخیر قایق تفریحی باشید. اینها فرشتگانی هستند که به من دستور داده بودید به عنوان فدیه شما بیاورم. آنتی‌فولوس سیر. این مرد کلیسا شیاطین احمق است؛ من هم همینطور. ما اینجا در برف سرگردانیم. کاش قدرت فیض الهی اینجا به ما کمک می‌کرد! (زنی شاد وارد می‌شود.) زن شاد. آنتی‌فولوس، آه، من تو را ملاقات کردم!

می‌بینم که قبلاً زرگر را پیدا فرشتگان کرده‌ای. آیا اینها شوخی‌هایی هستند که به من قول داده بودی؟ آنتی‌فولوس سیر. دور شو، شیطان! و مرا وسوسه نکن! درومیو سیر. پروردگارا، آیا آن خانم شیطان است؟ آنتی‌فولوس سیر. آیا خود شیطان دعا نویسی است؟ دعانویس طلاق درومیو سیر. بدتر از آن: او مادربزرگ پدر نفرین شده است و حداقل با لباس‌های سفیدی مانند بال راه می‌رود؛ رمل از این روست که وقتی بال‌ها می‌گویند: «من نفرین کردم»، منظورشان این است: «من فرزند نور هستم». نوشته شده است که آنها برای طلسم انسان‌ها به صورت فرشتگان نور ظاهر می‌شوند؛ نور تحت تأثیر آتش قرار می‌گیرد و آتش روح می‌سوزاند؛ بنابراین، چنین پستانداران سفیدی می‌سوزند.