دعای مجرب برای درس خواندن فرزند

را برای من درست کرده است، می‌دهم. و من به او خواهم گفت که آن چیز کوچک سه گوشِ بالشتکی بود مشرکان جادو که آن روز از من یک مرد ساخت. «اولین فکری که دعای مجرب برای درس خواندن فرزند موقع بیرون کشیدنش به ذهنم رسید این بود که به خانه بروم و از جنگ دست بکشم؛ اما بعد فکر دیگری به ذهنم رسید. با خودم گفتم: «اگر دختر دعا کوچولو نمی‌فهمید که من برای کشور می‌جنگم، آن احضار بالشتک را به من نمی‌داد.» بنابراین با خودم گفتم: «پیرمرد، کافر باید دستت را محکم بگیری.» و حالا هر وقت وارد جنگ می‌شویم، من[17] همیشه با دست بردن در جیب شلوارم و دعاگر کمی شکل دادن به آن برآمدگی، خودم سنت‌های نمادین از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند را کمی آماده می‌کنم.

دعانویس : از جو: «داستان خوبی است، اما بقیه‌ی ما هیچ بالشتکی نداریم. گذشته از این، باران می‌بارد.» نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم و متوجه شوم که طلسم نویس جو نامه‌ی آن بعد از ظهر را از جیبش بیرون آورد و کمی آن را ورانداز کرد، در حالی که کوهنورد پاهای بلند داشت دست شیطان و پایش را صاف می‌کرد و افکارش را برای شرکت در گفتگو آماده می‌کرد. او با صدای بم و جادو سیاه عمیق گفت: «واقعیت این است تعویذ که من همیشه درست قبل از مبارزه آنقدر گیج می‌شوم که بعداً یادم نمی‌آید چه احساسی داشتم. فقط همینقدر می‌دانم که آن سه دقیقه‌ی آخر قبل از شروع سوت گلوله‌ها و زوزه کشیدن گلوله‌ها، بیشتر از شش ساعت دعا جنگیدنِ بی‌وقفه‌ی بعد از آن از من انرژی می‌گیرد.» از زبان جو: «پس حتماً طلسم از اول خیلی با استعداد بودی.» هنوز از دو مرد در جلسه تجربه خبری نبود.

دعای مجرب برای درس خواندن فرزند

یکی از ما از آنها شیاطین خواست تا نظرشان را بیان کنند. یکی گفت: «نمی‌دانم. هرگز فکرش را هم نمی‌کردم.» دیگری گفت: «من نه.» جو گفت: «معلومه که این کار رو نکردی.» سپس فیلسوفِ ضمیمه، در حالی که از جایش بلند می‌شد و کش و قوسی به بدنش می‌داد، اظهار داشت: ابجد «به گمان من اگر کسی بدون ترس وارد جادو دعوا شود، یا مست است دعانویس یا دیوانه.» بعد همه دراز کشیدیم و خوابیدیم. حاجت گرفتن [18] یک مبارزه ناتمام جک سوان بهترین شمشیرزن هنگ بود دعای مجرب برای درس خواندن فرزند احتمالاً بهترین در ارتش. جک اهل مریلند بود که با خواندن سرود «مریلند من» به جنوب آمد و از صمیم قلب به این جمله که «او نفس می‌کشد، می‌سوزد، اعمال صالح خواهد آمد، خواهد آمد، مریلند، مریلند من!» مانند بیشتر مردان ایالت‌های مرزی، او نماینده‌ی مجلسی بود که علیه خود دچار تفرقه شده بود.

در مورد او، این تفرقه به طرز عجیبی نگران‌کننده بود. او یک جنوبی پرشور بود. برادر دوقلویش نیز به همان اندازه از طرفداران اتحادیه بود. یکی از آنها به همزاد دلیل وجدان در یک ارتش جادو و دیگری دقیقاً به همان دلیل در ارتش دیگر بود. همیشه برای جک مایه اندوه بود که این جدایی بین او و برادر دوقلوی مو فرفری‌اش پیش آمده بود، برادری که در نوزادی با او خوابیده بود و تا آن جنگ برادرکشی وحشتناک که آنها را از هم جدا کرد، رفیقش بود. او عادت داشت دور آتش اردوگاه با ما در این مورد صحبت کند و مخصوصاً دعانویس وقتی یکی از ما موفق می‌شد برای یک روز یا بیشتر مرخصی بگیرد، غمگین می‌شد.[19] یک هفته فرصت داشت تا به خانه‌های ما سر بزند.

خانه‌اش آن سوی خطوط دفاعی بود؛ و در تمام کشوری که برایش می‌جنگید، هیچ انسانی نبود که او بتواند او را خویشاوند خود بنامد. با این حال، او این آرامش را داشت که بعید بود او و دعای مجرب برای رفع دلتنگی برادرش هرگز در درگیری مسلحانه با جادو هم روبرو شوند. زیرا برای جلوگیری از این امر، برادر به غرب رفته و در ارواح می‌سی‌سی‌پی خدمت می‌کرد. اما همیشه این احتمال وحشتناک وجود داشت که در جابجایی نیروها، روزی آن دو، بدون اطلاع یکدیگر، در دو سوی یک میدان بجنگند. در واقع، این همان اتفاقی بود که در ایستگاه برندی افتاد، و این اتفاق چشمگیرتر از آن چیزی بود که هر دو برادر پیش‌بینی می‌کردند.

دعای برگرداندن معشوق درگیری در ایستگاه برندی شاید بزرگترین نبرد سواره نظام در طول جنگ بود. دعای مجرب برای درس خواندن فرزند این تنها نبردی بود که در آن گروه‌های بزرگی از سواران مسلح و آموزش دیده، تحت فرماندهی بزرگترین رهبران سواره نظام از هر دو طرف، با درگیری نسبتاً شدیدی روبرو شدند و هیچ دخالتی از سوی جادو سیاه نیروهای سایر جناح‌ها یا وجود نداشت یا بسیار کم کافران بود. تا آنجا که من می‌دانم، این تنها مسابقه از این نوع بود که در آن شمشیربازان بسیار ماهر در نبرد موکل جن تن به تن با یکدیگر روبرو شدند. در هر دو طرف، احساسی جوانمردانه شبیه به «شوالیه‌های قدیم» رمل وجود داشت که باعث می‌شد مردان وقتی دو سوارکار کاملاً هم‌سطح با شمشیرهای برهنه به مصاف هم می‌روند، دخالت نکنند.

دعای عزیز شدن در چشم همه جک سوان ذاتاً مشتاق نبرد بود[20] او این را می‌دانست و از مهارت فوق‌العاده‌اش در شمشیربازی بسیار شادمان بود. او با نگرانی منتظر فرصت بود. به زودی فرصت از راه رسید. یک جوان لاغر اندامِ منحصر به فرد از یکی از هنگ‌های شمالی، در میدان باز با یکی از افسران ما روبرو شد و او را کشت. در این لحظه، جک رو به کاپیتانش کرد و گفت: «اگر اجازه دهید، کاپیتان، می‌خواهم خودم طلسم با طلسم آن جوان حرز نتیجه گیری کنم. به نظر می‌رسد او می‌داند چگونه با فولاد تیز کار کند.» کاپیتان با سر تایید کرد و جک اسبش را به حرکت درآورد.

آن دو مرد در میانه میدان به هم رسیدند. آنها مانند دو گلادیاتور با هم درگیر شدند، در حالی که هزاران چشم با نگرانی منتظر نتیجه بودند. آشکارا قرار بود مسابقه‌ای بین متخصصان باشد، نبرد غول‌ها، زیرا هر دو مرد از نظر قد و وزن از میانگین بالاتر ذکر بودند و هر دو تمام ترفندهای شمشیرزنی را می‌دانستند. دعای مجرب برای کنترل خشم شمشیرهایشان در همان آغاز، از لبه‌ی شمشیر یکدیگر آتش بیرون کشید. سپس آنها به طرز عجیبی مکث کردند و به یکدیگر نگاه کردند. سپس جک عمداً شمشیرش را روی زمین انداخت و سرش را دعا نویس برهنه کرد. حریفش می‌توانست در همان لحظه او را از دعا پا درآورد، اما حرکت جک انگار او را به مکث واداشت.

او در حالی که شمشیرش را در مقابل ضربه‌ی سهمگین آماده کرده بود، ایستاد. با اشتیاق به جلو خم شد و به چشمان آرام جک خیره شد.[21] کنفدراسیون. سپس او نیز، با رها کردن کافر هدفش، سلاحش را به زمین انداخت. ما همگی مشتاق و کنجکاو بودیم؛ و نه اشتیاق و نه کنجکاوی ما فروکش نکرد وقتی آن دو مرد دست یکدیگر را مذهب گرفتند، اسب‌هایشان را به گردش درآوردند و هر کدام بی‌سلاح به صف خود دین بازگشتند. وقتی جک سوار بر اسب از راه رسید، فقط شش کلمه فرصت داشت توضیح بدهد. او گفت: «آن مرد، برادر دوقلوی من است.» به نظر می‌رسید تنها چیزی که می‌توانست بگوید همین بود.

«خون از اعمال مربوط به جادو آب غلیظ‌تر است.» [22] خانواده‌ای که شانس نداشتند دو نمونه از قهرمانی‌های دعا نویسی والا در جنگ داخلی وجود داشت. یکی از یک طرف دعای مجرب برای درس خواندن فرزند و دیگری از طرف دیگر. یکی حمله‌ی جنوبی‌های پیکت در گتیسبورگ بود و دیگری سلسله حملات قهرمانانه‌ای که توسط نیروهای شمالی در ارتفاعات مری در فردریکسبورگ انجام شد. کارگاه‌های ژنرال لی در نبرد اخیر، بالای تپه قرار داشت. در مقابل آنها، جاده‌ای گود و فرورفته قرار داشت دعای مجرب برای درس خواندن فرزند سنگری بی‌نقص که از قبل شکل گرفته بود. بدنه اصلی ارتش در بالا مشغول کار بود؛ اما بسیاری از ما به داخل جاده گود و فرورفته پرتاب شدیم.

دعای حفظ آبروی دختر دشمن از این ویژگی جغرافیایی چیزی نمی‌دانست. اما اولین پیشروی آنها نشان داد که شکستن خطوط لی در آن نقطه غیرممکن است. ستونی که پیشروی می‌کرد، قبل از اینکه به فاصله شلیک از ساختمانی که دعا نویسی قرار بود به آن حمله کند، برسد، مانند جارویی که به آن برخورد می‌کرد، از بین رفت. مردان می‌دانستند این به چه معناست. آنها که از ژنرال خود عاقل‌تر بودند، ضرورت انتخاب نقطه حمله دیگری را درک کردند. با این وجود، وقتی فرمانده‌شان پافشاری کرد، آنها[23] شش بار با عزمی کافر راسخ به حمله‌ای دست زدند که هر یک از آنها می‌دانستند که ناامیدکننده شیطانی است.

دعا برای فرزند

این شاید جنگ نبود، اما قهرمانی بود. ما که آنجا با آنها روبرو شدیم، به این امر احترام گذاشتیم. درست زمانی که به جاده‌ی فرورفته رسیدیم، پیرمردی با یک فرشتگان تفنگ انفیلد و دعا یک کلاه کاسکت قدیمی مربوط به سال ۱۸۵۷ یا همین حدود وارد شد. با ادب و نزاکتی کافران که در جنگ غیرمعمول بود، از دو مردی که بین آنها قرار گرفته بود دعای مجرب برای صاحب خانه شدن عذرخواهی کرد و گفت: «امیدوارم شلوغتان نکنم، اما باید جایی پیدا فرشتگان کنم که بتوانم از آنجا تیراندازی کنم.» در آن لحظه یکی از حملات بزرگ رخ داد. پیرمرد از اسلحه‌اش مثل یک متخصص استفاده می‌کرد.

هیچ گلوله‌ای را هدر نمی‌داد. هر بار نشانه می‌گرفت و فقط وقتی می‌دانست نشانه‌گیری‌اش مؤثر است، شلیک می‌کرد. با این حال، سریع شلیک می‌کرد. تام بوکر، که کنارش ایستاده بود، در حالی که ستون در حال پیشروی به اطراف می‌رفت، گفت: «حتماً در دعای مجرب برای درس خواندن فرزند زمان خودت به پرندگان بالدار شلیک می‌کردی.» پیرمرد تفسیر طلسم‌ها به صورت جهانی استاندارد نشده‌اند جواب داد: «تا بیست سال پیش این کار را می‌کردم؛ اما بعدش اجنه غیر مسلمان کم‌کم بینایی‌ام را از دست دادم، و علاقه‌ام را به تیراندازی هم از رمال دست دادم.» بیلی گودوین از پشت خط فریاد زد: «خب، هر دو را دوباره پس عبادت کردن گرفتی.» پیرمرد گفت: قدیس «بله. می‌بینی، مجبور بودم.

قضیه از این قرار است: من شش پسر و شش پسر داشتم. وقتی جنگ شروع شد، فکر کردم شیاطین آن شش پسر می‌توانند سهم خانواده‌ام را در جنگ انجام دهند. خب، آنها تمام تلاششان را کردند، اما شانس با آنها یار نبود.