دعانویس ماسال

دعانویس ماسال با چیزی بیشتر از ما شروع نکردند و حالا ثروتمند هستند – حداقل وقتی آخرین بار از آنها شنیدم که ثروتمند بودند؛ اما آن مال خیلی وقت پیش بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود.» پدر ون هوو، در حالی که بلند می‌انجام جادو و دعا شد و خاکستر پیپش را تکان می‌داد، گفت: «خب، شاید آنها پول بیشتری داشته باشند و کار کمتری، اما من از وقتی به دنیا آمدم، اینجا در این نقطه زندگی کرده‌ام، و قبل از من هم پدرم. به نوعی احساس می‌کنم که هرگز نمی‌توانم در هیچ خاک دیگری ریشه بدوانم. من از اوضاع همین‌طور که بهترین دعا نویس بهترین دعا نویس هست راضی‌ام.» مادر ون هوو با خوشرویی گفت: «راستی، من هم همینطور.» فیدل را بیرون گذاشت و در را برای شب بست.

دعانویس : سپس، یک بار دیگر شمع را از روی شومینه برداشت و به اتاق داخلی، جایی که دوقلوها در خواب عمیقی بودند، راهنمایی موثرترین طلسم و دعا کرد. سوم زنگ خطر مدتی روستای کوچک میر در زیر نور ماه آرام خوابیده بود. هیچ صدایی سکوت را نمی‌شکست، مگر یک بار که خروس پیر مادر جادو و طلسمات ون هوو از پنجره‌ی مرغدانی نگاهی دعا به ماهِ در حال غروب انداخت و با صدای بلند آواز خواند، به گمان اینکه خورشید انواع دعا است. خروس‌های دیگر روستا، که از او عاقل‌تر بودند، به فریاد او پاسخی ندادند و لحظه‌ای بعد او نیز به خواب‌های بریده‌اش بازگشت. اما اگرچه هنوز صدایی از نزدیک شدن آنها به گوش نمی‌رسید، ماه به سه سوارکار که از روی نوار زرد جاده از مالینز به سمت روستای کوچک تاختند، نگاه کرد.

دعانویس ماسال

به زودی صدای سم اسب‌ها که بر زمین سفت شده می‌کوبیدند، در سراسر روستا پیچید و فیدل روی پله‌های آشپزخانه نشست، گوش‌هایش را تیز کرد و گوش داد. او صدای سم اسب‌ها را شنید و با پارس تیزی پژواک‌ها را بیدار کرد. مادر ون هوو در رختخواب نشست و گوش داد؛ سگ دیگری پارس کرد، و یکی دیگر، و حالا او هم طلسم صدای سم اسب‌ها را می‌شنید. آنها نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شدند، و حالا می‌توانست صدایی را بشنود که فریاد می‌زد. شوهرش را تکان داد. “بیدار شو!” او در گوشش زمزمه کرد، “چیزی اشتباه است! فیدل پارس می‌کند، و من صداهای عجیبی می‌شنوم.

بیدار شو!” پدر ون هوو خواب‌آلود گفت: «فیدل دیوانه شده. او فکر می‌کند که به احتمال زیاد یک راسو دنبال مرغ‌هاست. فیدل به آن رسیدگی خواهد کرد. برو بخواب.» دوباره روی بالش‌هایش ولو شد، اما همسرش بازویش را گرفت و او را بلند کرد. «گوش کن!» او گفت. «اوه، گوش کن! راسوها سوار اسب نمی‌شوند! صدای دعا سم اسب‌ها در جاده می‌پیچد!» پدر ون هوو در حالی که خمیازه می‌کشید گفت: «یکی از همسایه‌ها دیر از مالینز برگشته. به ما ربطی نداره.» اما همسرش از خواب بیدار شده بود دعانویس و کنار پنجره ایستاده بود. سواران حالا به وضوح دیده می‌شدند، طلسم مثل باد می‌تاختند و همچنان که از کنار خانه‌ها می‌گذشتند، فریادشان در خیابان‌های آرام روستا می‌پیچید: «شهرنشینان، بیدار شوید! بیدار شوید! بیدار شوید!» پدر ون هوو که بالاخره

کاملاً بیدار شده بود، از رختخواب بیرون پرید و با عجله شروع به پایین گذاشتن لباس‌هایش کرد. همسرش تقریباً لباس پوشیده بود و شمعی روشن کرده بود. چراغ‌های دیگری از پنجره‌های خانه‌های دیگر می‌درخشیدند. ناگهان ناقوس مناره کلیسا شروع به نواختن وحشیانه کرد، گویی که آن هم از وحشتی ناگهانی لرزیده است. پدر ون هوو گفت: «حتماً آتش‌سوزی است.» همسرش در حالی که هنوز بند لباس‌هایش را محکم می‌بست، از در بیرون دوید و به هر طرف نگاه کرد. او گفت: «من آتشی نمی‌بینم، اما خیابان روستا پر از مردمی است که به سمت میدان می‌دوند! عجله کنید! عجله کنید! باید بچه‌ها را با خودمان ببریم؛ آنها را نباید اینجا تنها گذاشت.» او در حالی که صحبت می‌کرد، دوید تا بچه‌ها را بیدار کند و با کمک انگشتان لرزانش، آنها

نیز خیلی زود لباس پوشیدند و هر چهار نفر با هم در جاده به سمت کلیسای روستا دویدند. زنگ کلیسا هنوز دیوانه‌وار از بالای مناره به صدا در می‌آمد و لرزش آن انگار تمام وجود بچه‌های لرزان را می‌لرزاند، در حالی که به دستان مادرشان چسبیده بودند و سعی می‌کردند با گام‌های سریع پدرشان همراه شوند. آنها طلسم نویس تمام روستا را در مقابل ساختمان کوچک شهرداری یافتند. شهردار و کشیش روستا روی پله‌های آن ایستاده بودند و در نزدیکی آنها، یکی از سربازانی که زنگ خطر را به صدا درآورده بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود، هنوز بر اسب کف‌آلود خود نشسته بود. دو همراه او از قبل از میر بسیار فراتر رفته بودند و از روی جاده پرواز می‌کردند تا روستاهایی را که در شرق قرار داشتند، بیدار کنند.

ناقوس کلیسا ناگهان صدای فلزی خود را قطع کرد و در حالی که صدای عمیق آن هنوز در هوای شب می‌پیچید، مردم متعجب و وحشت‌زده در طلسم نویس حالی که نفس نفس می‌زدند، در اطراف پله‌ها ازدحام کردند. شهردار دستش را بالا برد. حتی در زیر نور ماه هم می‌شد دید که رنگش پریده است. سریع صحبت کرد. گفت: «همسایه‌ها، خبر بدی داریم! ارتش آلمان در مرزهای ماست! لازم است هر مردی که در سن سربازی است و آموزش دیده، جادو و طلسمات فوراً به صفوف ارتش بپیوندد تا در صورت نیاز به ارتش برای دفاع، به آن بپیوندد. لحظه‌ای برای تلف کردن وجود ندارد.

دعانویس ماسال این پیک از ستاد فرماندهی آمده است. او به شما خواهد گفت که چه باید بکنید.» سرباز حالا برای اولین بار صحبت کرد. او فریاد زد: «مردان بلژیکی، خدمات شما برای کشور و پادشاهتان مورد دعانویس نیاز است! مردان میر باید فوراً خود را به ستاد ارتش در مالینز طلسم نویس معرفی کنند. حتی برای عوض کردن لباس‌هایتان هم طلسم نویس توقف نکنید! ما هنوز در جنگ نیستیم و پادشاه خوب ما آلبرت هنوز امیدوار است که با صلح مسلحانه از آن جلوگیری کند، اما بی‌طرفی بلژیک در خطر است و ما باید آماده باشیم تا به هر قیمتی و در اسرع وقت از آن محافظت کنیم.

ماسال

فوراً به دروازه بروکسل مالینز بروید. یک افسر در آنجا به استقبال شما خواهد آمد و به شما خواهد گفت که چه کاری انجام دهید. من باید سوار شوم تا زنگ خطر را به پوت برسانم.» او در حالی که صحبت می‌کرد اسب خود را چرخاند و با چرخاندن زین خود، شمشیر خود را بلند کرد و فریاد زد: «زنده باد پادشاه!» فریاد «زنده باد پادشاه! زنده باد بلژیک!» از سوی مردم میر در پاسخ شنیده شد و او ناپدید گشت. لحظه‌ای سکوتی سنگین حکمفرما شد و او سوار بر اسب دور شد؛ سپس صدای گریه‌ی زنان به گوش رسید.

شهردار از پله‌های شهرداری پایین آمد، با همسر و فرزندانش خداحافظی موثرترین طلسم و دعا کرد و در رأس گروه کوچکی از مردان که از قبل به ترتیب در حال حرکت بودند، قرار گرفت. کشیش با سخنان تسلی‌بخش در میان مردم خود حرکت می‌کرد. پدر ون هوو جادو و طلسمات رو به همسرش و یان و ماری کرد که به دامن او چسبیده بودند. او در حالی که با مهربانی طلسم سرشان را نوازش می‌کرد، گفت: «این فقط یک خواب بد انواع دعا است، کوچولوهای من؛ ما روزی از خواب بیدار خواهیم انجام جادو و دعا شد. و شما، همسرم، ناامید نباشید! من به زودی برمی‌گردم، بدون شک! پادشاه خوب ما هنوز ما را از جنگ نجات خواهد داد.

دعانویس ماسال شما باید به تنهایی برداشت محصول را تمام کنید – اما -» صدای شهردار فریاد زد: «بغل کنید!» و پدر ون هوو همسر و فرزندانش را بوسید و جلو رفت. مادر ون هوو با شجاعت جلوی هق هق گریه‌هایش را گرفت. با قاطعیت گفت: «به هر حال، ما با شما به مالینز خواهیم رفت.» و همین که گروه کوچک مردان در امتداد جاده زرد به راه افتادند.