دعانویس نهاوند

پادشاه گفت: «نه، نه، تو دیروز تمام روز مرا به رقص درآوردی، و اگر دوباره این کار را بکنم، قطعاً مرگم فرا خواهد رسید. دیگر نباید آهنگی بنوازی. زود باش! طناب را دور گردنش بینداز.» با دین شنیدن این سخنان، مرد جوان چنان غمگین به نظر می‌رسید که درباریان به پادشاه گفتند: «او دعانویس نهاوند برای مردن خیلی جوان است. اگر آهنگی می‌نوازد که او را خوشحال می‌کند، اجازه دهید بنوازد.» بنابراین، پادشاه با اکراه به او اجازه داد؛ اما ابتدا از ترس اینکه مجبور به رقصیدن شود، خود ادبیات تاریخی به بررسی اعمال آیینی می‌پردازد. را به یک درخت کاج بزرگ بست. وقتی او را محکم بستند، مرد جوان شروع به نواختن آرام فلوتش کرد و با وجود اینکه بسته شده بود، بدن جادو سیاه پادشاه با صدا بالا و پایین درخت کاج حرکت می‌کرد تا اینکه لباس‌هایش پاره شد و پوست پشتش ساییده شد.

دعانویس : اما جوان رحم نکرد و به نواختن ادامه داد تا اینکه ناگهان جادوگر پیر ظاهر شد و پرسید: «پسرم، چه خطری تو را تهدید می‌کند که مرا به دنبالم فرستاده‌ای؟» مرد اعمال مربوط به جادو جوان پاسخ داد: «می‌خواهند مرا دار بزنند؛ چوبه دار آماده است و جلاد طلسم فقط منتظر است که من دست از نواختن بردارم.» جادوگر گفت: «اوه، من این را درست می‌کنم.» و چوبه دار را برداشت، آن را پاره کرد دعا و به هوا پرتاب کرد، و هیچ کس نمی‌داند که از فرشتگان کجا فرود آمد. پرسید: «چه کسی دستور داده تو را دار دعانویس بزنند؟» مرد جوان به پادشاه اشاره کرد که هنوز به درخت صنوبر بسته شده بود؛ و جادوگر بدون اتلاف وقت درخت را نیز گرفت و با تکانی سهمگین، هم درخت صنوبر و هم انسان در هوا چرخیدند و پس از دار، در ابرها ناپدید شدند.

دعانویس نهاوند

سپس جوان آزاد اعلام شد و مردم او را به پادشاهی خود برگزیدند؛ و خدمتکار اصطبل از حسادت خود را غرق کرد، زیرا، گذشته از همه اینها، اگر او نبود، مرد جوان تمام روزهای زندگی‌اش فقیر می‌ماند. [از زبان فنلاندی.] شاهزاده قوی روزی روزگاری پادشاهی زندگی می‌کرد که آنقدر عاشق شراب بود که تا نمی‌دانست یک قمقمه بزرگ به میله تختش بسته شده، نمی‌توانست بخوابد. تمام روز آنقدر می‌نوشید که دیگر نمی‌توانست به کارهایش برسد و همه چیز در قلمرو پادشاهی رو به ویرانی رفت. اما روزی حادثه‌ای برایش رخ داد و شاخه‌ای در حال افتادن به سرش خورد، طوری که از اسب افتاد و مرده روی زمین افتاد.

همسر و پسرش به تلخی از فقدان طلسم او سوگواری کردند، دعانویس نهاوند زیرا با وجود خطاهایش، او همیشه با آنها مهربان بود. بنابراین آنها شیاطین تاج و تخت را رها کردند و کشور خود را ترک کردند، بدون اینکه بدانند یا اهمیتی بدهند که به کجا می‌روند. اعمال صالح سرانجام آنها به جنگلی رسیدند و چون بسیار خسته بودند، زیر درختی نشستند تا نانی را که با خود آورده بودند بخورند. وقتی خوردنشان تمام شد، ملکه گفت: «پسرم، من تشنه‌ام؛ برایم کمی آب بیاور.» شاهزاده فوراً برخاست و به کنار جویباری رفت که صدای قل قل آن را در نزدیکی خود می‌شنید. خم شد و کلاهش را از آب پر کرد و برای مادرش آورد؛ سپس برگشت و جریان آب را تا سرچشمه‌اش در صخره‌ای دنبال کرد، جایی که آب زلال، تازه و سرد از آن می‌جوشید.

زانو زد تا از علوم غریبه گودال عمیق زیر صخره جرعه‌ای بنوشد که انعکاس شمشیری را دید ارواح که از شاخه درختی بالای سرش آویزان بود. مرد جوان با وحشت عقب‌نشینی کرد؛ اما لحظه‌ای بعد از جفر درخت بالا رفت، طنابی را که شمشیر را نگه داشته بود برید و سلاح را نزد مادرش برد. ملکه از دیدن چیزی به این باشکوهی در چنین مکان خلوتی بسیار شگفت‌زده شد و آن را در دست گرفت تا از نزدیک بررسی کند. شمشیر با مهارت عجیبی ساخته شده بود، با طلا ساخته شده بود و روی دسته‌اش نوشته شده بود: «مردی که بتواند این شمشیر را به دست بگیرد، از مردان فرشتگان دیگر قوی‌تر خواهد شد.» قلب ملکه با خواندن این کلمات از شادی لبریز شد و به پسرش دستور داد که برای آزمایش حقیقت آنها لحظه‌ای درنگ نکند.

بنابراین دعا آن را به کمرش بست و فوراً به نظر رسید که درخششی از قدرت در رگ‌هایش جاری شده است. او یک درخت بلوط تنومند را گرفت و آن را به راحتی از ریشه درآورد، گویی علف هرز است. این کشف، جان تازه‌ای به ملکه و پسرش بخشید و آنها به پیاده‌روی خود در جنگل ادامه دادند. اما شب از راه می‌رسید و تاریکی چنان غلیظ می‌شد دعا که گویی می‌توانست با چاقو دعا بریده شود. آنها نمی‌خواستند متون کهن در جنگل بخوابند، زیرا از گرگ‌ها و دیگر حیوانات وحشی می‌ترسیدند، دعانویس نهاوند بنابراین دست در دست هم، کورمال کورمال راه خود را ادامه دادند تا اینکه شاهزاده به چیزی که در آن سوی شیاطین مسیر قرار داشت، گیر کرد.

او نمی‌توانست ببیند آن چیست، اما خم شد و سعی کرد آن را بلند کند. آن ذکر چیز بسیار سنگین بود و فکر کرد که کمرش زیر فشار خواهد شکست. سرانجام با یک حرکت بزرگ آن را از دعانویس حمیدیه جاده کنار همزاد زد و همانطور که می‌افتاد، فهمید که سنگ بزرگی است. پشت سنگ، غاری بود که کاملاً مشخص بود خانه‌ی چند دزد است، هرچند هیچ یک از اعضای گروه آنجا نبودند. شاهزاده با عجله دعا نویس آتشی را که در پشت غار به شدت می‌سوخت خاموش کرد و به مادرش دستور داد که داخل شود و کاملاً بی‌حرکت بماند. او شروع به جادو شدن قدم زدن در اطراف کرد و منتظر بازگشت دزدان بود.

اما او بسیار طلسم خواب‌آلود بود و با وجود تمام تلاش‌هایش احساس کرد که نمی‌تواند مدت زیادی بیدار بماند که ناگهان صدای بازگشت دزدان را شنید که در عبادت کردن حالی که راه می‌رفتند فریاد شیطانی می‌زدند و آواز دعانویس گتوند می‌خواندند. به دعا نویسی زودی آواز خواندن متوقف شد و با تیز کردن گوش‌هایش شنید که آنها با نگرانی در مورد آنچه که بر سر غارشان آمده بود و اینکه چرا نمی‌توانستند مثل همیشه آتش را ببینند، صحبت می‌کردند. صدایی که شاهزاده آن را صدای پیشینه تاریخی کاپیتان دانست گفت: «اینجا باید همانجا باشد. بله، من گودال جلوی ورودی را حس می‌کنم. کسی فراموش کرده بود که قبل از رفتن ما آتش را جمع کند و خودش سوخته است!

اما اشکالی ندارد. بگذارید همه از آنجا بپرند و وقتی این کار را انجام می‌دهند فریاد بزنند: «بپر! من اینجام.» من آخرین نفر می‌روم. حالا شروع کن.» مردی که نزدیک‌تر ایستاده بود، از روی جادو نرده‌ها پرید، دعانویس نهاوند اما وقت نداشت فرمانی را که کاپیتان داده بود، بدهد، زیرا با یک ضربه سریع و بی‌صدای شمشیر شاهزاده، سرش به گوشه‌ای چرخید. سپس مرد جوان فریاد نسخ خطی زد: «بپر! من اینجام.» مرد دوم، با شنیدن علامت، با اعتماد به نفس از جادو سیاه خندق پرید و به همان سرنوشت دچار شد و کیمیاگری در عرض چند دقیقه یازده نفر از دزدان مردند و تنها کاپیتان باقی ماند.

حالا کاپیتان شال همسر گمشده‌اش را جادو دور گردنش پیچیده بود و ضربه شمشیر شاهزاده بی‌ضرر بود. با این حال، از شیطان آنجایی که بسیار زیرک بود، هیچ دعانویس نهاوند مقاومتی نکرد و طوری غلتید که انگار به اندازه بقیه مرده است. با این حال، شاهزاده احمق نبود و از خود می‌پرسید که آیا واقعاً همانطور که به نظر می‌رسید مرده است یا نه؛ اما کاپیتان آنقدر خشک و بی‌روح افتاده بود که بالاخره فریب خورد. شاهزاده سپس اجساد بی‌سر را به داخل اتاقی در حرز غار کشید و در را قفل کرد. سپس او و مادرش برای یافتن غذا جادو به همه جا سرک کشیدند و وقتی غذا را خوردند، دراز دعاگر کشیدند و در آرامش خوابیدند.

نهاوند

با طلوع آفتاب، هر دو دوباره از خواب بیدار شدند و دریافتند که به جای غاری که شب قبل جفت روحی به دعا نویسی آن آمده بودند، اکنون در قلعه‌ای باشکوه و پر از اتاق‌های زیبا جادو سیاه هستند. شاهزاده به همه این اتاق‌ها سر زد و آنها را با دقت قفل کرد و به دعا مادرش دستور داد که در حین شکار از کلیدها مراقبت کند. متأسفانه، ملکه، مانند همه زنان، نمی‌توانست تحمل کند که چیزی وجود داشته باشد که او از آن دعا بی‌خبر باشد. بنابراین به محض اینکه پسرش رویش را برگرداند، درهای همه اتاق‌ها را باز کرد و به داخل نگاه کرد تا به اتاقی رسید که گشایش دزدان دراز کشیده دعانویس قیدار بودند.

اما اگر دیدن خون روی زمین او را بیهوش می‌کرد، دیدن رئیس دزدان که در حال قدم زدن بود، شوک بزرگتری بود. او به سرعت کلید را در قفل چرخاند و به اتاقی که در آن خوابیده بود، دوید. کمی کلیسا بعد پسرش وارد شد و خرس بزرگی را که برای شام شکار کرده بود، با خود آورد. از آنجایی که غذای کافی برای چند روز آنها وجود داشت، شاهزاده صبح روز بعد شکار نکرد، بلکه در عوض شروع به کاوش در قلعه کرد. او متوجه شد که یک راه مخفی از آن به جنگل منتهی می‌شود. و با دنبال کردن مسیر، به قلعه دیگری رسید که کافران بزرگتر و باشکوه‌تر از قلعه متعلق به دزدان بود.

او با مشت به در کوبید موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است و گفت که می‌خواهد وارد شود. اما غول، که قلعه متعلق به او بود، دعانویس نهاوند فقط پاسخ داد: «من می‌دانم تو کی هستی. من با دزدان کاری ندارم.» کافران شاهزاده پاسخ داد: «من دزد نیستم. طلسم من پسر یک پادشاه هستم و انرژی مثبت تمام گروه را کشته‌ام. اگر فوراً در را به روی من باز نکنی، در را می‌شکنم و سر طلسمات تو طلسم هم به جمع سرهای دیگر خواهد پیوست.» کمی صبر کرد.