دعا برای درس خواندن بیشتر

منش ژاپنی بود. او پاسخ داد: «ببخشید، اما شما اطلاعات نادرستی دارید.» و بلافاصله حقایق جالب بسیاری را در مورد شرقی‌ها به من گفت که همه آنها آشکارا نتیجه مشاهدات شخصی بودند. همانطور که فکر می‌کردم، فوراً متوجه شماره دعا برای درس خواندن بیشتر ملا شدم که راسل افسر نیروی دریایی ایالات متحده بوده و با هیئت اعزامی دریاسالار پری به ژاپن رفته است. وقتی یک یا دو ماه بعد باتری ما خاموش شد[۳۹] از آنجایی که ما بلافاصله به مکانی کوچک در آب فرستاده شدیم و انتظار می‌رفت که خدمات قایق‌رانی خوبی ارائه دهیم، اولین وظیفه ما آموزش کوهنوردان در استفاده از پارو و بادبان بود.

دعانویس : به استثنای راسل، جو و من، هیچ‌کس در کافران توپخانه تفاوت بین دکل و تیرک را نمی‌دانست. بنابراین، تصمیم گرفته شد که گروهان را برای تمرین به خدمه قایق تقسیم کنیم و راسل را به عنوان طلسم سرگروهبان تمرین منصوب کنیم. وقتی فرمان مربوط به این موضوع در مراسم رژه خوانده شد، راسل چیزی شیطان نگفت. اما من به سختی به محل اقامتم رسیده بودم که او با کلاهی در دست آمد و درخواست ملاقات خصوصی کرد. «باید از شما خواهش کنم که مرا از این دعانویس وظیفه‌ی تمرین قایق معاف کنید؛ واقعاً نمی‌توانم این کار را انجام دهم.» «اما شما باید.» من پاسخ دادم.

دعا برای درس خواندن بیشتر

«به افراد باید یاد جادو کهن داده شود که چگونه قایق‌ها را اداره کنند، و مهارت و تجربه شما کاملاً ضروری است.» او پاسخ داد: «اما من در این مورد هیچ مهارت یا تجربه‌ای ندارم. حقیقت این است که من حتی نام‌گذاری قایق را هم نمی‌دانم. من دماغه را از سکان می‌شناسم، اما این نهایت دانش من در این مورد است.» این حرف، دعا برای درس خواندن بیشتر از یک افسر سابق نیروی دریایی، مسلماً کمی عجیب بود، اما نمی‌توانستم خودم را راضی کنم که از این آقای متواضع در مورد این موضوع بیشتر سوال دعاگر کنم، یا حتی به صداقتش شک کنم، چیزی که یاد گرفته بودم به آن کاملاً اطمینان اعمال صالح داشته باشم.

او به هیچ وجه از انجام وظیفه قایق‌رانی در … بیزار نبود.[۴۰] برعکس، وقتی پارویی به دست او داده می‌شد، عضلات انعطاف‌پذیرش با اراده‌ای تسلیم فشار شدید جسمی می‌شدند. به نظر می‌رسید که مرد دعانویس قیدار حتی از فرصتی که به او داده شده بود تا قدرت باشکوهش را به همزاد کار گیرد، شادمان بود. وقتی رفقایش با خستگی کامل قایق‌ها را ترک می‌کردند، او که هنوز سرحال بود، به یک صدف کوچک پناه ذکر می‌برد و ساعت‌ها با آن پارو می‌زد، صرفاً با بی‌میلی به سرزندگیِ از دست رفته‌اش. اما او هیچ چیز از قایق‌رانی نمی‌دانست. در ابتدا تا حد امکان ناشی بود.

با این حال، او به سرعت یاد ابطال کردن جادو گرفت و خیلی زود یک پاروزن ماهر و یک ملوان ماهر شد. گیج شده بودم. نمی‌توانستم داستان‌های خدمت دریایی آن مرد را با بی‌اطلاعی آشکارش از هر چیزی که مربوط به قایق بود، تطبیق دهم. با این حال، نمی‌توانستم در مورد صداقت هیچ یک از گفته‌هایش شک کنم. هیچ‌کس که مهربانی، فروتنی و صداقت شفاف او را مانند من می‌شناخت، نمی‌توانست در مورد صداقتش تردید سنت‌های فرهنگی شامل آداب و رسوم آیینی است کند. دعا برای درس خواندن بیشتر چهره‌ی آن سید و حاجی مرد، خود گواهی بر تمام کافران امانتداری او بود. رفتار و کردارش همیشه بی‌عیب و نقص بود. خود آن مرد مظهر حقیقت بود.

بر این اساس، وقتی یک روز چند جای خالکوبی روی بازویش دیدم که به من طلسمات گفت در دوران خدمتش در نیروی دریایی آنجا گذاشته شده‌اند، به ذهنم خطور نکرد که از او در مورد حقیقت دعانویس شاهین شهر ماجرا سوال کنم.[۴۱] از آن داستان. برعکس، در آن لحظه به یک توضیح نماز خواندن احتمالی برای کل ماجرا فکر کردم: شاید او یک جراح در خدمت بوده است، و اگر چنین است، جهل فنی او در مورد قایق‌رانی کاملاً غیرقابل توجیه نبود. با این حال، با کمال تعجب دیدم که حروف روی بازوی او فرشتگان «WR» نیست، بلکه «WW» تعویذ است – واقعیتی که او داوطلبانه توضیحی برای آن ارائه داد.

او گفت: «اسم من راسل فرشتگان نیست، بلکه والاس است. هرچند سال‌هاست که ترجیح می‌دهم از اسم مادرم به جای اسم پدرم استفاده کنم.» البته من هیچ سوال بی‌ادبانه‌ای از او نپرسیدم. او در مجموع بیش از حد جنتلمن بود که به چنین چیزی فکر کنم. من توضیح او طلسم نویس را پذیرفتم و همچنان به تمایلش برای اینکه «راسل» خطاب شود احترام گذاشتم. او هیچ تعهدی برای رازداری به من تحمیل نکرد، موکل جن اما من راز او را با احترام نگه داشتم و آن را به عنوان یک ارتباط محرمانه از یک جنتلمن به دیگری محترم شمردم. هنوز به سختی در ذهنم حل شده بود که ارتباط دعانویس راسل با نیروی دریایی به عنوان یک جراح بوده است که روزی با درخواست اجازه رفتن به چارلستون برای شرکت در آزمون پذیرش در نیروی دریایی به عنوان افسر، دعا برای درس خواندن بیشتر نزد من جادو آمد.

اعتراف می‌کنم این بار شگفت‌زده شدم. بنابراین با او به چارلستون و جلوی هیئت مدیره رفتم. در کمال تعجب، او در امتحانش قبول شد.[۴۲] آنقدر درخشان که بلافاصله به او مأموریت داده شد و فرماندهی یک ناوچه توپدار فرشتگان نوساز را به او سپردند. کمی بعد، او در نبردی در نزدیکی بندرگاه، کشتی خود را چنان خوب هدایت کرد که مورد تحسین رسمی و ارتقاء شغلی قرار گرفت. حدود یک هفته بعد از آن ماجرا فهمیدم که او نیروی دریایی را ترک کرده و جزو مفقودین است. ظاهراً آن بیچاره مردی بود که از گذشته‌اش فرار می‌کرد و هیچ چیز به اندازه‌ی شهرت برایش فاجعه‌بار دعانویس باغ ملک نبود.

بنابراین راسل را از نظر دور داشتم و تا جادو سیاه آگوست ۱۸۷۳ دیگر خبری از او نداشتم. در آن زمان مشغول ویرایش یک روزنامه خانوادگی هفتگی در نیویورک بودم و به طرز عجیبی تازه شروع به شیاطین نوشتن این طرح از آشنای منحصر فرشتگان به فردم کرده بودم که خود راسل وارد دفتر متون کهن من در خیابان برادوی، پلاک ۲۴۵ شد و از من پرسید که آیا او را به خاطر دارم یا نه. او خوش‌لباس بود، کت و شلواری آرام و بی‌روح به تن داشت و به ندرت تغییر چهره می‌داد. او به من گفت که متأهل است و در پلاک مشخصی در خیابان چهل و سوم غربی زندگی می‌کند؛ او وکیل است و عضو ارشد شرکت وینترمیوت و راسل است، زیرا نام واقعی او وینترمیوت است دعا و شریک زندگی‌اش، راسل، از نسخ خطی طرف مادر پسرعموی من است.

پیشینه تاریخی کارت شرکت را به من داد و التماس کرد که به او، هم در خانه‌اش و هم در دفترش، سر بزنم، که البته قول دادم این کار را بکنم. من اولین نفری دعا برای درس خواندن بیشتر بودم که به خانه زنگ زدم. خانه‌ای خوش‌ساخت بود.[۴۳] یکی از آجرهای فشرده، و به نظر می‌رسید که حال و هوای وقار آرام راسل را به خود گرفته باشد، همانطور که در ردیفی دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود از عمارت‌های مجلل‌تر با سنگ جفر قهوه‌ای ایستاده بود. پلاک در – زیرا پلاک درها در آن زمان هنوز مورد استفاده بودند – کلمه ساده “Wintermute” را داشت. پرسیدم: احضار «آقای وینترمیوت خونه‌ست؟» نوکر با تأکید ویژه بر عنوان نیروی دریایی پاسخ داد: «فرمانده وینترمیوت در کتابخانه‌اش است.» «آه، مطمئناً، فرمانده وینترمیوت،» جواب دادم.

دعانویس آشخانه «فراموش کرده بودم. کارت من را به او می‌دهی؟ من علوم غریبه یک جادو دوست قدیمی هستم.» مرا به اتاق نشیمن راهنمایی کردند – آپارتمانی با سلیقه‌ی آشکار – که دقیقاً همانطور که انتظار داشتم راسل آن را مبله کرده بود، مبله شده بود. کمی بعد در دعا باز شد و یک آقای مسن، که مشخصاً انگلیسی بود، وارد شد و کارت من را با حالتی گیج جلوی بینی عینکی‌اش گرفت. «ببخشید،» گفت. «خدمتکار حتماً منظور شما را اشتباه جادو سیاه فهمیده است. او شما را به عنوان یک دوست قدیمی معرفی کرد.» «بله،» جواب دادم، «من فرمانده جادو شدن وینترمیوت را خواستم.» «من او هستم.» دعا برای درس خواندن بیشتر آقا پاسخ داد.

دعا درس بیشتر

«اگرچه من مطمئناً نه نام شما و نه چهره شما را نمی‌شناسم. حتماً اشتباهی رخ داده است.» جواب اجنه غیر مسلمان دادم: «قطعاً به نظر می‌رسد که هست، مگر اینکه آقای دیگری در جمع طلسم شما دعا برای چشم نظر باشد.»[۴۴] خانواده. کسی که من دنبالش می‌گردم ویلیام وینترمیوت است که جادوگر نام مادرش راسل بود. همراهم پاسخ داد: «پس مطمئناً من همان مرد هستم. اسم من ویلیام وینترمیوت است و اسم مادرم راسل. هیچ آقای دیگری در این خانه زندگی نمی‌کند، و تا جایی که من شنیده‌ام، هیچ ویلیام وینترمیوت دیگری در هیچ شیطانی دعا کجا وجود ندارد.» کاری از دستم برنمی‌آمد جز عذرخواهی و خداحافظی، که البته در آن شرایط تا جایی که می‌توانستم با متانت انجام دادم.

بالاخره از راسل عصبانی شدم. او بارها مرا گیج کرده بود. این بار پر از کینه بودم. فوراً دفتر وکالت وینترمیوت و راسل را پیدا کردم. کارتی که حفظ کرده بودم، تمام اطلاعات لازم در مورد محل طلسم اختفای آن را به من داد و خیلی شیاطین زود پیدایش جادو کردم. آقای وینترمیوت آنجا بود. آقای راسل هم همینطور. اما مردی که دنبالش می‌گشتم هم آنجا نبود. هیچ‌کدامشان تا به حال اسم او را نشنیده بودیم. من هنوز در مورد این سؤالات گیج حرز بودم: راسل کیست؟ آیا او بالاخره دروغگو است؟ یا او صرفاً یک تصادف قابل توجه است؟ در ژوئن یا دعا نویسی ژوئیه ۱۸۷۴، طرح اولیه را در یک مجله ماهانه کوچک که در یک شهر دانشگاهی کافر گمنام در ایلینوی چاپ می‌شد، منتشر کردم.[۴۵] تیراژی تنها چند صد نسخه، و در مجموع فقط پنج ماه دوام آورد.

این مجله، مجله ماهانه میدلند نام داشت و دعا نویسی توسط یکی از دانشجویان کالج مونموث، ایلینوی، منتشر می‌شد. هر چیزی که به دعا برای درس خواندن بیشتر راسل مربوط می‌شد، مطمئناً به نوعی شیطانی با انواع و اقسام اتفاقات عجیب شکوفا می‌شد. این هم همینطور شد. با وجود شیوه‌ی مبهمی که روایت من از این مرد منتشر شد، هیچ شکی نداشتم.