دعا برای درد کمر و پا

.» اینکه آیا این به معنای آن بود که نام او لولا لی است یا شیاطین اولالی، یا چیز دیگری، ما نمی‌توانستیم دعا برای درد کمر و پا تشخیص دهیم. کاپیتان پرسید: «مامانت دعا کجاست؟» «او مرده است—وقتی من به دنیا آمدم، او مُرد.» «بابا کجاست؟» «نمی‌دانم. آن آدم‌های زشت دیگر او را بردند. وقتی دید که دارند می‌آیند، من را به زیرزمین برد و گفت آنجا بمانم تا گلوله‌ها به من نخورند.» «مومی‌ات کجاست؟» (مومی در کارولینای جنوبی به معنای «پرستار سیاه‌پوست» است.) او پاسخ داد: «نمی‌دانم. آن آدم‌های زشت بقیه همه رنگین‌پوست‌ها را بردند.» درست در همان لحظه توپخانه با پرچم‌های رنگارنگش به تعویذ جلو حرکت کرد.

دعانویس : رمل دخترک با نگاه کردن به بالا، پرچم دعا نویسی جنگی کنفدراسیون را شناخت و گفت: «این پرچم مورد علاقه‌ی من است . من از آن پرچم راه‌راه زشت دیگر خوشم نمی‌آید.» مشخصاً آن کودک بدون محافظ بود. ما او را به نام گروه ضربت به فرزندی پذیرفتیم. وقتی به اردوگاه برگشتیم، چند سوال جدی پیش آمد. جک هاوکینز، یکی از دلقک‌های علوم غریبه سیرک سابقِ گروه، پیشنهاد داد که اول از همه باید یک همراه برای او پیدا کنیم. وقتی از او احضار پرسیدند منظورش چیست، با غرور و تکبر گفت: «خب، ابطال کردن جادو می‌دانید، همراه در زبان فرانسه به معنای پرستار است.

دعا برای درد کمر و پا

ما برای این بچه کوچک یک ابجد پرستار می‌خواهیم.» [93]دنتون، دلقک سابق سیرک، حرز گفت: «مزخرف است، تو از آداب معاشرت چیزی بیشتر از زبان فرانسه نمی‌دانی. «چپرون» دعانویس یعنی کسی که از کلیسا مراقبت کند، و این دختر کوچولو حتی یک کلیسای آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند کوچک هم نیست. دعا برای درد کمر و پا ما از او مراقبت خواهیم کرد، و نمی‌خواهیم هیچ پرستاری به ما کمک کند.» دعانویس شهرپیر کاپیتان، با ریش بلندش، تمام این مدت بچه کوچک را در آغوش گرفته بود، و ناگهان دخترک به سمت او برگشت و ریشش را گرفت و گفت: «سبیل‌های بلندت را دوست دارم. مثل ریش‌های بابام هستند. گاز نمی‌گیری، چون صورتت مو دارد؟» «نه عزیزم،» او پاسخ داد، «من مثل تو گاز نمی‌گیرم.» اما با این حال، او به شدت به گاز گرفتن عادت داشت – همانطور که دشمن بیش از یک بار متوجه شده بود.

دنتون که آدم عمل‌گرایی بود، گفت: «اول از همه، دختر کوچولو باید لباس داشته باشد.» دنتون هم خیاط بود و هم دلقک، و طبیعتاً افکار او اولین چیزهایی بودند حاجت گرفتن که در آن مسیر جاری می‌شدند. «من زیاد به دوختن لباس دخترانه عادت ندارم، اما خیاط، خیاط است و اگر کسی وسایل لازم را در اختیارم بگذارد، طلسم حاضرم چند لباس دخترانه برایش بدوزم.» تام بوکر، که علاقه‌ی زیادی به اسب‌سواری در سراسر کشور جادو شدن داشت، فوراً گفت: «می‌دانم.»[94] جایی که بقایای فانی یک مغازه قدیمی در گیلیسونویل، حدود نه مایل دورتر، آرمیده است. اگر پولی طلسمات داشتم… هر مرد دست در جیبش کرد و هر کدام هر چه داشت بیرون آورد.

مجموعاً بیش از حد کافی بود. وقتی تام چند ساعت بعد جادو کافران برگشت، هیچ «بقایای فانی» از آن فروشگاه باقی نمانده بود. او سی و هفت یارد پارچه چلوار رنگارنگ با طرح‌های مختلف، یک پتوی قرمز، دعا برای درد کمر و پا یک جعبه پر از تزئینات گالنی، چیزی که او «گیمپ» می‌نامید، دو اعمال مربوط به جادو عدد سیب‌زمینی محلی، سه قوطی گوجه‌فرنگی و دو بطری چاو-چاو، علاوه بر دوازده جعبه یک‌چهارم لیتری ساردین جادو سیاه و دو بشکه صدف خوراکی با خود آورد. او اجناس را روی زمین ریخت و گفت: «خب، من آن مغازه را تعطیل کردم.» دنتون با کنایه به سلیقه‌ی تام در انتخاب پارچه‌های حریر و غیره، اظهارات زننده‌ای کرد و این پیشنهاد را اضافه کرد که در فاکتور به اندازه‌ی کافی پارچه‌ی گالون و «گیمپ» وجود دارد «تا طلسم تمام زنان چارلستون را برای شش ماه آینده – اگر از این نوع چیزها خوششان بیاید – روانداز کند».

با این وجود، او با یک وصیت‌نامه شروع به کار کرد. ظرف یک یا دو روز، برای خانم کوچک لباس‌های مجلسی، لباس خواب و لباس زیر به مقدار کافی تهیه شد، حداقل، هرچند شاید دقیقاً مطابق با آخرین مدهای لباس از این نوع ساخته نشده باشد. در واقع، دنتون[95] قبلاً موفق شده بود کاری کند که او دین خیلی از پشت به نظر برسد. دکمه‌های لباس دختر کوچولو از جلو بسته می‌شد. اما دختر کوچولو از چیزی که خودش «لباس‌های مجلسی» و گاهی «دختر کوچولوها» می‌نامید، راضی بود. رنگ‌های وحشیانه‌ی آنها آنقدر ذوقش را طلسم قلقلک می‌داد که دنتون تصمیم گرفت از پتوی قرمز آتشین برایش شنلی دعانویس رباط سنگ بدوزد.

وقتی آن را بر او پوشاندند، جلالش کامل شد. او گفت: «شبیه پرچم من است»، که به رنگ قرمز پرچم نبرد اشاره داشت. او فوراً علوم غریبه توسط کمیته‌ای از زنان نیکوکار محله از ما گرفته شد. او تحت الحمایه خانمی شد دعا برای درد کمر و پا که تمام زندگی‌اش صرف مراقبت از دیگران، از جمله گروه ما، شده بود. با این حال، دنتون ادعای امتیاز ادامه‌ی طراحی لباس‌هایش نسخ خطی را مطرح کرد. «می‌بینید که من تمام موجودی آن فروشگاه را دارم؛ و از ارواح وقتی خیاطی یاد گرفته‌ام، علاقه دارم که خودم را کامل کنم. و می‌بینید که من به دختر کوچولو علاقه دارم.» چند قطره اشک از گونه‌ی پیرمرد گناهکارِ رنگ‌پریده سرازیر شد و خانم هاتسون رضایت داد.

دعا برای رفع درد پا و کمر هر روز بعد از حضور و غیاب، کاپیتان هیئتی را به خانه‌ی هاتسون‌ها می‌فرستاد تا حال بچه‌ی گروهان را بپرسند. هر روز که با توپ‌ها فرشتگان تمرین می‌کردیم، خود دخترک با لباس نظامی‌اش می‌آمد.[96] با لباس‌های بربری برای دیدن آنچه که او «تیراندازان» می‌نامید، یعنی توپچی‌ها. ما مجبور شدیم همین الان از دختر کوچکمان جدا شویم، چون تحت فرمان بودیم و او در ایستگاه مستقر بود. همینطور که با واگن‌های کفی‌مان از فرشتگان ایستگاه دور می‌شدیم، او روی سکو ایستاد و «پرچمی شبیه به پرچم خودش» را شیاطین به نماز خواندن سمت ما تکان داد، گریه کرد، بوسه فرستاد و فریاد زد: «خداحافظ، درد کمر و پا تیراندازهای خوب.» فکر می‌کنم بعد از این ماجرای کوچک، اخلاق باتری به طور قابل توجهی بهتر شد.

[97] بیست و یک بعد از نبرد بول ران، یا آنطور که ما آن را ماناساس می‌نامیدیم، منطقه شمال ساختمان دادگاه فیرفکس، سرزمین بی‌صاحب بود. کم کم در طول آن تابستان، حتی تا تپه‌های میسون و مانسون، آنجا را اشغال کردیم. اما روند اشغال کند بود. وقتی بلافاصله پس از نبرد به جلو حرکت کردیم، تمام آن منطقه تبدیل به سرزمین ناشناخته شده بود . دعا درد کمر و پا حدود نیمی از ساکنان آن به یک طرف وفادار بودند و حدود نیمی جادو سیاه دیگر به طرف دیگر. بنابراین در پرسیدن اطلاعات باید محتاطانه عمل می‌کردیم. اما ما مطمئن بودیم که هوپ‌ها به ما وفادارند. بنابراین وقتی ستوان بیلی وایلد با گروهی از ما برای ماموریت دیده‌بانی اعزام شد، طبیعتاً برای کسب اطلاعات به عمارت هوپ رفت.

او آن را به وفور دریافت کرد. شارلوت هوپ، دختر صاحبخانه، برای دادن آن به ما آمد و بسیار مشتاق بود. او زنی سبزه، سرشار از زندگی، سرشار از سلامتی و سرشار از شور و شوق برای هدف بود. علاوه بر این، دعا برای درد کمر و پا او می‌دانست چگونه با ظرافت روی نرده بنشیند. او صدای کنترآلتوی غنی‌ای داشت که به سختی دعانویس خرمدره از دست رفته بود.[98] یک گیتار بیس. طلسم او از نوک انگشتانش زیبا بود. او «با خودش» طوری جذاب بود که باورکردنی نبود. همانطور که او مذهب آنجا روی نرده‌های نرده نشسته بود و جغرافیای منطقه اطراف را توضیح می‌داد، همه ما مانند سربازان عاشق او شدیم، حداقل تا آنجا که فرشتگان آماده بودیم هر کار جسورانه‌ای روح را به نفع او انجام دهیم.

اما ستوان وایلد، همانطور که پیشینه تاریخی شیطانی بعداً آشکار شد، به طرز کامل‌تری عاشق او شد. او آنجا روی نرده‌ها نشسته بود، با حالتی فرشتگان بسیار جذاب خودش را جمع کرده بود و جغرافیای کشور را با جزئیات فراوان توضیح می‌داد. اما وقتی سعی کرد دقیقاً بگوید یک پست فدرال قوی که ما خیلی دوست داشتیم به آن حمله کنیم کجاست، حوصله‌اش دعا برای درد پا و کمر سر رفت و نتوانست حرفی طلسم نویس دعانویس بزند. رو به پسر سیاه‌پوستی کرد و گفت: «صلدین را زین کن. من می‌روم و به آنها نشان می‌دهم.» سه دقیقه بعد او روی زین بود. نیم ساعت بعد، چارلی ایروینگ، کاپیتان ما که به ما ملحق شده و فرماندهی را به دست گرفته بود، به آرامی مقدس به او دستور داد که به عقب برود.

درد کمر

همانطور که در کتاب خاطرات دیگری نقل کرده‌ام، او از اطاعت امتناع کرد. او گفت: دعا «من معتقدم که شما به آن افراد حمله خواهید کرد و من می‌خواهم شاهد شادی آنها باشم.» خب، او متوجه دعانویس بلوک جذابیت ماجرا دعانویس شد. ما حمله را شروع کردیم. در پایان، ستوان وایلد این مقاله می‌تواند با دیدگاه‌های اضافی گسترش یابد. بیشتر از همیشه عاشق او شده بود. همانطور ذکر که او را تا خانه‌اش همراهی می‌کردیم، او[99] شروع به خواندن آواز کرد. آهنگ او یک تصنیف قدیمی انگلیسی بود که اینگونه آغاز می‌شود: «در روزگاران قدیم، وقتی شوالیه‌ها جسور شیاطین بودند، و بارون‌ها نفوذ خود را حفظ کردند. جادو سیاه هنگام خواندن، تأکید ویژه‌ای بر دو قطعه رمال از تصنیف داشت.

یکی از آنها بیتی بود که قهرمان داستان می‌گوید: «یا برای عشق زندگی می‌کنم یا می‌میرم.» دیگری جایی بود که چون مرگ بر او چیره شد، چنین سرود: «من به عهدی که بستم وفا کردم.» به نظر می‌رسید که این آهنگ، چه به صورت نبوی و چه جادو به هر نحو دیگری، به روح این دختر جوان نفوذ کرده و روح او را تسخیر کرده است. مدت زیادی نگذشت که فهمیدیم ستوان جوان و شجاع ما دعا برای چشم نظر با شارلوت هوپ نامزد کرده و قرار است ازدواج کند. قرار بود این ازدواج به محض پایان جنگ انجام شود. در دعا نویسی آن زمان جادو ما این را حداکثر به عنوان یک تعویق چند ماهه در نظر می‌گرفتیم.