دعا برای آرامش ذهن و روح

حالی که او و مرگ ایستاده بودند و به هوا خیره شده بودند و منتظر بودند تا اعمال صالح بدانند شاهزاده جایزه چه کسی شیاطین خواهد بود، طولانی به نظر می‌رسید. طلسم ناگهان هر دوی آنها نقطه دعا برای آرامش ذهن و روح کوچکی به اندازه یک زنبور را درست در آسمان دیدند. آیا او مستقیم می‌آمد؟ نه! بله! اما همین که به شهر نزدیک می‌شد، باد ملایمی وزید و او را به سمت دیوار تکان داد. ثانیه‌ای دیگر و شاهزاده داشت از وسط فرشته دیوار به پایین می‌افتاد، که ملکه ابجد به جلو پرید، او را در آغوش گرفت و به داخل قلعه پرتاب کرد. سپس به خدمتکارانش دستور داد تا مرگ را از شهر بیرون کنند، و آنها نیز چنین کردند، با چنان ضربات سختی که او دیگر هرگز جرأت نکرد چهره‌اش را در سرزمین جاودانگی نشان دهد.

دعانویس : [از Ungarischen Volksmurch en.] دعانویس سنگ‌تراش روزی روزگاری، سنگ‌تراشی زندگی می‌کرد که هر روز به صخره‌ای بزرگ در دامنه‌ی کوهی بزرگ می‌رفت و تخته‌سنگ‌هایی برای سنگ قبر یا خانه می‌برید. او به خوبی می‌دانست که برای مقاصد مختلف، چه نوع سنگ‌هایی طلسم مورد نیاز است و از آنجایی که کارگر دقیقی بود، طلسمات مشتریان زیادی داشت. مدت زیادی او کاملاً خوشحال و راضی بود و چیزی بهتر از آنچه داشت، نمی‌خواست. اکنون در کوه روحی ساکن بود که گاه به گاه بر انسان‌ها ظاهر می‌شد و از بسیاری جهات به آنها کمک می‌کرد تا ثروتمند و مرفه شوند. با این حال، سنگ‌تراش هرگز این روح را ندیده بود و وقتی کسی از آن صحبت می‌کرد، فقط اجنه غیر مسلمان با حالتی ناباورانه سرش را تکان می‌داد.

دعا برای آرامش ذهن و روح

اما زمانی فرا می‌رسید که یاد می‌گرفت نظرش را تغییر دهد. روزی سنگ‌تراش سنگ قبری را به خانه‌ی مرد ثروتمندی برد و انواع چیزهای زیبایی را در آنجا دید که دعا حتی خوابشان را هم ندیده بود. ناگهان کار روزانه‌اش سخت‌تر و سنگین‌تر شد و با خودش دعا گفت: «ای کاش من هم مرد ثروتمندی بودم و می‌توانستم در رختخوابی با پرده‌های ابریشمی و منگوله‌های طلایی بخوابم، چقدر خوشبخت می‌بودم!» و صدایی به او پاسخ داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو مرد ثروتمندی خواهی شد!» با شنیدن آن صدا، قدیس سنگ‌تراش به اطراف نگاه کرد، اما کسی را ندید. فکر کرد که همه اینها خیال‌پردازی اوست، ابزارش را برداشت و به خانه رفت،  دعا برای آرامش ذهن و روح زیرا آن روز تمایلی به انجام کار دیگری نداشت.

دعانویس پردنجان اما وقتی به خانه کوچکی که در آن زندگی می‌کرد رسید، با شگفتی ایستاد، زیرا به جای کلبه چوبی‌اش، کاخی باشکوه پر از مبلمان باشکوه بود و از همه باشکوه‌تر، تخت بود، از هر نظر شبیه تختی که به آن حسادت می‌کرد. او تقریباً از شادی دیوانه شد و در زندگی جدیدش، تخت کافر قدیمی‌اش باورهای سنتی بر سنت‌های طلسم تأثیر گذاشتند خیلی زود فراموش شد. حالا آغاز تابستان بود و هر روز خورشید شدیدتر می‌تابید. یک روز صبح گرما آنقدر زیاد بود که سنگ‌تراش به سختی می‌توانست نفس بکشد و تصمیم گرفت تا شب در خانه بماند. او نسبتاً کسل‌کننده بود، زیرا هرگز یاد نگرفته بود که چگونه خود را سرگرم کند و از میان پرده‌های بسته نگاه می‌کرد فرشتگان تا ببیند در ذکر خیابان چه می‌گذرد که ناگهان کالسکه‌ای کوچک که توسط خدمتکارانی با لباس‌های آبی و نقره‌ای کشیده می‌شد، از آنجا گذشت.

در کالسکه شاهزاده‌ای نشسته بود و چتری طلایی بالای سرش گرفته شده بود تا او را از اشعه خورشید محافظت کند. سنگ‌تراش در حالی که کالسکه از گوشه خیابان ناپدید می‌شد، با خود گفت: «ای کاش من فقط یک حرز شاهزاده بودم و می‌توانستم سوار چنین کالسکه‌ای شوم و یک چتر طلایی بالای سرم باشد، چقدر خوشحال می‌شدم!» و صدای روح کوهستان پاسخ داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو شاهزاده‌ای خواهی شد.» و او یک شاهزاده بود. پیش از آنکه دعانویس کالسکه‌اش سوار شود، گروهی از مردان و گروهی دیگر پشت سر آن؛ خدمتکارانی علوم غریبه که لباس‌های قرمز و طلایی پوشیده بودند، او را همراهی می‌کردند، چتر آرزومند بالای سرش نگه داشته شده بود، هر آنچه دل می‌توانست آرزو کند، مال او دعا حرف شنوی فرزند از پدر و مادر بود.

دعانویس وراوی اما با این حال کافی نبود. او همچنان به اطراف نگاه می‌کرد تا چیزی برای آرزو کردن پیدا کند، و وقتی دید که با وجود آبی که روی چمن‌هایش می‌ریخت، پرتوهای خورشید آنها را می‌سوزاند، دعا برای آرامش ذهن و روح و با وجود چتری که بالای سرش نگه داشته شده بود، هر روز صورتش قهوه‌ای‌تر و قهوه‌ای‌تر می‌شد، با خشم فریاد زد: «خورشید از من قدرتمندتر است؛ آه، کاش من فقط خورشید بودم!» و روح کوهستان فرشتگان پاسخ داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو خورشید خواهی کافران بود.» و او خورشید بود و به قدرت خود مغرور بود. پرتوهای خود را به بالا و پایین، بر زمین و آسمان می‌تاباند؛ علف‌های مزارع را می‌سوزاند و چهره شاهزادگان و همچنین مردم فقیر را می‌سوزاند.

دعانویس وردنجان اما فرشتگان در مدت کوتاهی از قدرت خود خسته شد، دعا زیرا به نظر می‌رسید دیگر کاری برای انجام دادن ندارد. نارضایتی بار دیگر روحش را پر کرد و هنگامی که ابری صورتش را پوشاند و زمین را از او پنهان کرد، با خشم فریاد زد: «آیا ابر پرتوهای مرا اسیر می‌کند و آیا از من قدرتمندتر است؟ ای کاش من ابری بودم و از هر طلسم کسی قدرتمندتر!» و روح کوهستان پاسخ داد: «آرزوی تو دعانویس شنیده شد؛ تو ابر خواهی شد!» و طلسم او ابری بود و بین خورشید و زمین قرار داشت. او پرتوهای خورشید را گرفت و آنها را نگه داشت و از شادی او زمین دوباره سبز شد و گل‌ها شکوفا شدند.

اما این برای او کافی نبود کیمیاگری و روزها و هفته‌ها باران بارید تا اینکه رودخانه‌ها از کناره‌های جادو سیاه خود طغیان کردند و محصولات برنج در آب ماندند. شهرها و روستاها با قدرت باران ویران شدند، تنها صخره بزرگ در دامنه کوه بی‌حرکت ماند. ابر از این منظره شگفت‌زده شد و با تعجب فریاد زد: «آیا صخره از من قدرتمندتر عبادت کردن است؟ آه، کاش من فقط صخره بودم!» و روح کوه پاسخ کافران دعا برای بازگشت معشوق قدرتمند داد: «آرزوی تو شنیده شد؛ تو صخره خواهی بود!» دعا برای آرامش ذهن و روح و او صخره بود و به قدرت خود می‌بالید. با افتخار ایستاده بود و نه گرمای خورشید و نه نیروی ابطال کردن جادو باران نمی‌توانست او را تکان دهد.

با خود گفت: «این از همه بهتر است!» اما روزی صدای عجیبی در زیر پایش شنید و وقتی به پایین نگاه کرد تا ببیند چه می‌تواند شیطانی باشد، سنگ‌تراشی را دید که کافر جادو شدن ابزارهایی را به سطح خود می‌کوبید. حتی در دعانویس صمصامی حالی که نگاه می‌کرد، احساسی از لرزش دعا برای آرامش ذهن و روح سراسر وجودش را فرا گرفت و تخته سنگی بزرگ شکست و بر زمین افتاد. سپس با خشم فریاد زد: «آیا یک فرزند زمین از یک صخره قدرتمندتر است؟ آه، کاش من فقط یک انسان بودم!» و روح کوهستان پاسخ داد: سید و حاجی «آرزویت شنیده موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است شد. تو دوباره انسان خواهی شد!» و او مردی بود، و با عرق دعا جبین دوباره به حرفه سنگ‌تراشی خود مشغول شد.

رختخوابش سفت و غذایش کم بود، اما یاد گرفته فرشتگان بود که به آن راضی باشد و آرزوی چیز یا کس دیگری بودن را نداشت. و از آنجایی که هرگز چیزی را که نداشت درخواست نمی‌کرد، یا نمی‌خواست از دیگران بزرگتر نماز خواندن و قدرتمندتر باشد، سرانجام خوشحال شد و دیگر صدای روح کوهستان را نشنید. [از زبان ژاپنی.] مرد ریش طلایی روزی روزگاری پادشاهی بزرگ زندگی می‌کرد که همسر و پسری داشت که او را بسیار دوست می‌داشت. پسر هنوز جوان بود که روزی طلسم فرشتگان پادشاه به همسرش گفت: «احساس می‌کنم زمان مرگم نزدیک شده است و می‌خواهم نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه قول بدهی که هرگز شوهر دیگری نخواهی گرفت و زندگی‌ات را وقف مراقبت از پسرمان خواهی کرد.» ملکه با شنیدن این سخنان به گریه افتاد و هق هق کنان گفت که دیگر هرگز، هرگز دعانویس ازدواج نخواهد توسل کرد و تا زمانی که زنده است، رفاه پسرش باید اولین فکر او

آرامش ذهن

باشد. قول او قلب آشفته پادشاه را تسلی اعمال مربوط به جادو داد و چند روز پس انرژی مثبت از مرگش، با خود و جادو با جهان در آرامش بود. اما به محض اینکه نفس از بدنش بیرون آمد، ملکه کلیسا با خود گفت: «قول دادن یک چیز است و عمل کردن کاملاً چیز دعا نویسی دیگری.» و به محض اینکه آخرین بیل خاک روی تابوت ریخته شد، او با یکی از اشراف‌زادگان کشور همسایه ازدواج کرد و او را به جای شاهزاده جوان به پادشاهی رساند. شوهر جدیدش مردی بی‌رحم و شرور بود که با پسرخوانده‌اش بسیار بدرفتاری می‌کرد و به ندرت چیزی برای خوردن به او می‌داد و فقط لباس‌های ژنده به او دعانویس مورموری می‌داد.

و اگر از ترس مردم نبود، قطعاً پسر را می‌کشت. اکنون در کنار محوطه کاخ، نهری جاری بود، اما به جای اینکه نهر آب باشد، نهری بود که شیر از آن دعا برای آرامش ذهن و روح می‌چکید و ثروتمندان و فقرا روزانه به آن هجوم می‌آوردند و هر چقدر که می‌خواستند شیر می‌کشیدند. اولین کاری که پادشاه جدید پس از نشستن بر تخت رمل سلطنت انجام داد، این بود که هر کسی را از نزدیک شدن به نهر منع کرد، مبادا توسط نگهبانان دستگیر شود. و این صرفاً از روی کینه بود، زیرا شیر کافران به اندازه کافی برای همه وجود داشت. چند دعانویس فاروج روزی بود که هیچ‌کس جرأت نزدیک شدن به کناره‌های نهر را نداشت، اما سرانجام برخی از نگهبانان متوجه شدند که صبح زود، درست هنگام سپیده دم، مردی با ریش طلایی با سطلی به نهر آمد و آن را تا لبه با شیر پر کرد و سپس قبل از اینکه بتوانند طلسم به

اندازه کافی نزدیک شوند تا ببینند او کیست، مانند دعا دود ناپدید شد. بنابراین آنها رفتند و آنچه را که دیده بودند به پادشاه گفتند. در ابتدا پادشاه داستان آنها را باور نکرد، اما وقتی آنها اصرار کردند.