دعا برای درد معده شدید

بنوشم، اگر اجازه بدهی هر چقدر که دلم بخواهد بنوشم.» آن را بلند کردم و جرعه‌ای بزرگ از آن نوشیدنی شیرین را نوشیدم، بعد گفتم: «می‌توانم آن را تا بالای کوه ببرم.» گفتم: «می‌توانم انرژی مثبت آن را تا بالای کوه ببرم.» اجنه غیر مسلمان و او گفت:[153] او می‌گوید: «بر پشتت؟» و من می‌گویم: «بله، دعا برای درد معده شدید بر پشتم.» و او می‌گوید، او گشایش می‌گوید: «خب، اگر دعا قبول کنی که آن علوم غریبه را تا بالای کوه آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند بر پشتت حمل کنی و از کسی هم کمک نگیری، می‌توانی آن را داشته باشی.» درست جادو در همان لحظه، یک توپخانه، سه هزار یارد دورتر، به روی ما باز شد و ما مجبور شدیم برای پناه گرفتن فرار کنیم، هر کدام از ما دست‌هایمان را فرشتگان روی شکممان گذاشته بودیم، به یاد تاکستان‌های سیب‌زمینی.

دعانویس : توپ‌هایمان در موقعیت مناسبی نبودند و تنها کاری که از دستمان بر دعا نویسی می‌آمد رمل این بود که پشت درختان بزرگ فرشتگان پنهان شویم. با ادامه آتش توپخانه، ژنرال الکساندر به این نقطه از خطوط حمله کرد و سه توپخانه تفنگدار را مستقر کرد. زمانی که آنها بحث کوچک خود را با دشمن تمام کردند، ما به اندازه کافی از بالای سیب‌زمینی‌ها به خود آمده بودیم که بخوابیم. بنابراین قرار بود داستان گریفیث «در داستان بعدی ما ادامه یابد». «بعدی» ما تنها پس از رسیدن به دعانویس پترزبورگ فرا رسید. در آنجا توپخانه ما مسئولیت خمپاره‌اندازهای ارتش را بر عهده گرفت.

دعا برای درد معده شدید

گریفیث یکی از مردانی بود که وقتی از او خواستم داوطلب خدمت در یک خدمت خطرناک خمپاره‌انداز شود، انتخاب کردم. او ممکن بود بتواند داستانی تعریف کند یا نکند، اما به خوبی هر مردی که من می‌شناختم، می‌توانست در برابر آتش مقاومت کند. حدود ساعت چهار صبح یک روز، وقتی که تمام شب مشغول بمباران شدید بودیم، دعا برای درد معده شدید آتش برای مدتی خاموش شد و بیلی گودوین بقیه داستان خرس را از ما خواست. [154]بیلی گفت: «می‌بینی، من هفت تا شرط روی این داستان بسته‌ام و نمی‌خواهم پول هیچ‌کس را ناعادلانه ببرم. یک شرط این است که او هرگز به خرس نمی‌رسد و من نمی‌خواهم پول هیچ‌کس را بدون دادن فرصتی به او بگیرم.» «خب، یه دقیقه صبر کن،» جواب دادم، «تا وقتی که آتیش رو روشن کنم؛ باید یه چیزی بخوریم.» آتش خاموش شده طلسم ازدواج پسر بود.

گفتم: «یکی باید بره بالا، به دژ بعدی و یه تیکه آتش راه بندازه. با شلیک خمپاره نمیشه آتش گرفت» – که روش معمول ما بود – «چون اگه این کار رو بکنیم، دوباره بمباران دعا برای درد معده و روده رو شروع می‌کنیم.» گریفیث گفت: «من می‌روم و بعد بقیه‌ی داستان را تعریف می‌کنم.» رگبار وحشتناکی از گلوله بین دو قلعه به راه افتاد. صدای توپ‌ها قطع شده بود، اما کافر آتش تفنگ‌ها بی‌وقفه ادامه داشت. گریفیث در حالی که چمباتمه زده بود و از مسیر بالا می‌رفت تا کمترین میزان ممکن از خودش را جادو نشان دهد، شروع به حرکت کرد. آن آخرین باری بود که او را دیدم.

وقتی او را روی تخت حمل می‌کردند، به من پیغام داد که «امیدوار است روی داستان آن خرس شرط نبسته باشم.» [155] یک شام شاد و مفرح وظیفه هاسکل، به عنوان مسئول فروشگاه، این بود که مطمئن شود ما غذای کافی برای خوردن داریم؛ اما نبردهای هفت روزه در پایین ریچموند دعانویس نیک‌آباد در جریان بود و هاسکل، دعا برای درد معده شدید قبل از هر چیز، یک جنگجو بود – چیزی که در فروشگاه‌ها و سرکارگران غیرمعمول بود. به جای اینکه در عقب به گاری‌های گوشت خوک و غذایش رسیدگی کند، به جبهه کافران رفت. او در آنجا به حدی فعال بود که احترام ژنرالش را بر می‌انگیخت.

او چنان به حرکات سربازان و جدال با دشمن علاقه‌مند بود که ارابه‌ها را به کلی فراموش کرد. در این خدمت، گلوله توپی به طلسمات بازوی راستش اصابت کرد. وقتی روح شب شد و ما چیزی برای خوردن خواستیم، چون چیزی نداشتیم، کلی غرغر بلند شد. اما وقتی داستان جنگیدن کمیسرمان و از دست دادن یک دستش در جنگ را تعریف کردند، مردی که بیشتر شوخ‌طبع بود تا اشتها، بلند شد و فریاد دعانویس ارومیه زد: «پیشنهاد می‌کنم برای کمیسرمان که می‌جنگد، سه تا هورا و یک ببر بخوریم.» سه بار هورا کشیده شد. [156]به محض اینکه زخمش التیام یافت، هاسکل به درجه سرگردی رسید و فرماندهی گردان را بر عهده گرفت.

شاید افسران عالی‌رتبه‌ی زیادی از هاسکل وجود داشته باشند، اما هیچ سرگرد جنگی بهتری وجود نداشته است. [157] چگونه پاشنه‌های قیری جادو سیاه گیر کردند گروهبان اول زیر باران شدید روی اسبش نشسته بود. کاری جز تحمل کردن نداشت. سه روز جنگ در بیابان در اوایل تابستان ۱۸۶۴، و سه شب بی‌خوابی، اعصابش را حسابی خرد کرده بود. اما برای اولین بار در زندگی‌اش متوجه شد که حداقل به یک طلسم نویس فرصت امید دارد. او فرماندهی یک ستوان شیاطین را بر عهده داشت. در واقع، او به دنبال فرصتی برای تبدیل دعا نویسی شدن به یک ستوان بود. با دو توپ، بیست و شش نفر و بیست و چهار اسب تحت فرمانش و کاملاً جدا از توپخانه‌اش، در آن صبح خاکستری و مه‌آلود امید داشت که شاید فرصتی پیدا کند.

طلسم با این حال، او اینجا بود، پشت تپه‌ای ایستاده بود، خیس از آب، و بدون هیچ چشم‌انداز روشنی. سه بار به پیاده نظام دستور داده شده بود که به بالای آن تپه بروند. سه بار آنها را مثل جارو با خود ابجد برده بودند. تپه آشکارا غیرقابل دفاع بود. سپس دعا برای گشایش کار پسرم ژنرال الکساندر از راه رسید. «جرأت، شجاعت و پشتکار داری؟ دنبال فرصت هستی؟» سرگروهبان پاسخ داد: «بله.» [158]«پس تفنگ‌هایتان را به بالای آن تپه ببرید و همان‌جا بمانید .» دعا برای درد معده شدید سرگروهبان دستورات لازم را داد و بی‌درنگ پیشروی کرد، زیرا احساس می‌کرد که او و افرادش بره‌هایی هستند که به کشتارگاه فرستاده شده‌اند.

وقتی او بر فراز تپه ظاهر شد، بیست توپخانه و ده کافر هزار تفنگدار به سمت او آتش گشودند. اما به او دستور مقدس داده شده بود که «همانجا بماند» و گروهبان می‌خواست ستوان شود. اسبش با اولین آتش زیر پایش فرو رفت. افرادش مانند علف دعانویس پیش داس به خاک افتادند. اما او آنجا ماند . تقریباً در همان زمان، یک ژنرال اهل کارولینای شمالی به تیپ خود نزدیک شد کافر و با صدای بلند فریاد زد: «آقایان، آیا اجازه می‌دهید این توپ‌ها به غنیمت گرفته شوند؟ می‌گویند ما اهالی کارولینای شمالی قیر به پاشنه‌هایمان چسبیده‌ایم؛ بیایید به آنها نشان دهیم رمال که دعانویس قیر می‌چسبد .

به پیش! رژه!» پنج دقیقه جادو کهن بعد، آن مشرکان تپه توسط سه هزار نفر از اهالی کارولینای دعا شمالی اشغال شد، که قیر روی پاشنه‌هایشان گیر کرده بود. شش آتشبار دیگر دستور داده شد و به دعاگر گروهبان-سرگرد جوان دستور داده شد که توپ‌هایش را با دست به عقب منتقل کند. با دست. به دلیل بیست و چهار اسبش، فقط دو نفر زنده ماندند؛ در حالی کیمیاگری که از فرشتگان بیست و شش نفرش فقط سیزده نفر باقی مانده بودند تا با دست توپ‌ها را به کار گیرند. دعا درد معده شدید این چیزی است که ما در ارتش کنفدراسیون «زندگی» می‌نامیدیم. دعا [159] «باتری کوچک لامکین» بیست و چهار ساعت بود که مردی ذهنم را مشغول کرده بود.

او در دادگاه همزاد نظامی محاکمه و به تیرباران محکوم شده بود. او در دژبانی بود. من جادو شدن هیچ دلیل موجهی نمی‌دانم که چرا باید به اعدام او اعتراض می‌کردم؛ او قطعاً سزاوار هر آنچه که قرار بود به سرش بیاید بود. اما من قبل از دعا نویسی دادگاه دعا برای درد معده شدید نظامی وکیل او بودم و اعدام موکلش هرگز برای یک وکیل خوشایند نیست. او رسماً متعلق به من بود. من مسئولیت او را بر عهده گرفته جادو سیاه بودم و احساس می‌کردم اگر دعانویس هیدج او را بیرون ببرند و تیرباران شیطانی کنند، این مسئولیت به طور شماره ملا کامل انجام نخواهد شد. من مدت خیلی کوتاهی بیورز را می‌شناختم؛ اما به عنوان مشاور او، چیزهای زیادی در مورد حرفه‌اش به موکل جن صورت محرمانه از او یاد گرفتم.

دعا درد معده

او فردی با گرایش‌های انتخابی بود. فرار از جنگ عادت او بود. او در هر دو طرف و در سمت‌های مختلف خدمت کرده بود. شیطان او همیشه در هر طرفی که ممکن بود خدمت کند، خوب می‌جنگید. به عنوان یک قمارباز، او همیشه «تا جایی که می‌توانست بازی کرد». چرا قدیس او مدام این را رها می‌کرد؟[160] بدون هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای، من هرگز نمی‌دانستم. گاهی اوقات فکر می‌کردم که او در ابتدا فقط برای اینکه امتحان کند چگونه یک مدل و رنگ جدید یونیفرم می‌تواند با نوع خاص زیبایی‌اش هماهنگ پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند باشد، این کار را کرده است. زیبایی او به خودی خود چشمگیر نبود.

اتفاقاً از او فهمیدم که دلایل مختلف او دعانویس برای ترک خدمت، دعا از یک سو و از سوی دیگر، از نوعی نبوده که بتواند رفتار مردی کم‌دقت‌تر را کنترل کند. اعمال مربوط به جادو یک بار به خاطر بوی گوشت گوسفندی که از دیگ‌های اردوگاه دشمن به مشامش می‌رسید، فرار کرده بود. او علاقه‌ی شدیدی به پیشینه تاریخی گوشت گوسفند داشت. فهمیدم که او یک بار پیش طلسم ما برگشته، چون یک شب، وقتی کاملاً حالش خوب نبود، یکی از رفقایش او را خوابانده و ترتیب پتوهایش را برعکس کرده بود. بیورز با دقت زیادی برایم توضیح داد که یک پتوی خاکستری خاص روی یک پتوی قهوه‌ای خاص قرار گرفته بود.

در چنین شرایطی نمی‌توانست انتظار داشته باشد که او در یک هنگ بماند. بالاخره او را در حین فرار از خدمت دعا برای درد معده شدید دستگیر کردند. محاکمه‌اش کردند و با تعویذ وجود تیزبینی حقوقی که می‌توانستم به کار ببرم، محکومش کردند، حکم دادند و روز بعد قرار بود یکی از آنها را تیرباران کنند. حالا که مرگش حتمی شده بود، انگار به این واقعیت هم مثل هر چیز بی‌اهمیت دیگری اهمیت نمی‌داد. منظورم این نیست که به سرنوشتش بی‌توجه بود. همه چیز را جدی می‌گرفت.