دعا برای گشایش کار شوهرم

همه، به جز لوگان که او را همراهی می‌کرد، یک جونز هاروی ساده بود. هیچ‌کس نمی‌توانست در چهره خشن او، اشراف‌زاده‌ی شیک‌پوش میفر را تشخیص دهد. «بود» پیام را دعانویس از دعا برای گشایش کار شوهرم دست حامل دعا نویسی مائوری گرفت. هنگام رمزگشایی، انگشتانش از اشتیاق می‌لرزیدند. وقتی پیام را خواند، فریاد زد: «ای آسمان! دست سرنوشت اینجاست!» و با چهره‌ای رنگ‌پریده روی صندلی راحتی نشست. لوگان با نگرانی پرسید: «خبر بدی نداری؟» «بود» با آشفتگی فراوان گفت: «محل ملاقات. به کلبه‌ی من بیا.» با ورود به کلبه مجلل، بود در قفل شده یکی از اتاق‌های مجلل را باز کرد و کلماتی را به زبانی ناشناخته ادا کرد.

دعانویس : یک مائوری قد بلند و بسیار باستانی، که با خالکوبی‌های بومی «موکا» بر هر اینچ از بدنش تزئین شده بود، بیرون آمد. برف‌های حدود طلسم هشتاد زمستان، سینه پهن و سر باشکوهش را پوشانده بود. چشمانش پر از اسرار نژادهای بدوی بود. برای لباس، دو تپانچه نیروی دریایی در یک پارچه کمری پوشیده بود. «ته-یکی-پا» به زبان گشایش مائوری گفت: «بوده، کنار در مواظب باش، نباید شنونده‌ای داشته باشیم، همچون گوش‌های جوان‌ترین رانگاتیرا (جنگجو). وحشیِ باابهت سر تکان داد و روی زمین دراز کشید و گوشش را روی شکاف پای آن گذاشت. «بود» در حالی که در دورترین نقطه کابین نشسته بودند، به لوگان زمزمه کرد: «بندر میعادگاه در کاگایان سولو است.» لوگان در حالی که سیگاری روشن می‌کرد پرسید: «و اون کجا می‌تونه باشه؟» «این یک جزیره آتشفشانی کوچک است، جنوبی‌ترین جزیره فیلیپین.».

دعا برای گشایش کار شوهرم

اما در موردش چی؟ اگه کسی مشرکان نسخ خطی غیر از تو بود، بود، باید بگم که خیلی ترسیده بود.» «بود» به سادگی پاسخ داد: «من حالم بد است.» «چرا؟» «من قبلاً آنجا بوده‌ام و رفته‌ام – یک خونریزی.» «خب، قضیه چیه؟ ما اینجا یکی داریم، پیش پادشاه مائوری، تقریباً می‌دونی چیه. مگه ما اصول و تعداد زیادی کشتی لی-متفورد نداریم؟ گذشته از این، لازم نیست تو کاگایان سولو پیاده بشی.» «اما دعانویس اروندکنار می‌توانند سوار شوند. تعویذ گلوله‌ها جلویشان را نمی‌گیرند دعا .» «جلوی چه کسی توسل را بگیریم؟ بومی‌ها؟» «بربالانگ‌ها: انگار می‌تونی با ضرب‌المثل‌ها جلوی پشه‌ها رو بگیری.» «پس بربالنگ‌ها چه کسانی هستند؟» «بود» دعا برای گشایش کار شوهرم با اضطرابی وهم‌آلود در کلبه قدم می‌زد.

زیر لب غرغر کرد: «به‌هرحال، به‌زودی درست می‌شود.» لوگان با ناراحتی گفت: “خب، من اعتماد تو رو نمی‌خوام.” «دوست عزیزم،» بود با محبت گفت، «تو ص ۲۲۳احتمالاً به زودی متوجه خواهند شد. در این بین، لطفاً این را بپذیرید. او جعبه روح محکمی را که ظاهراً حاوی جواهرات بود باز کرد و به لوگان یک انگشتر تعارف کرد. بین دو الماس از بهترین آب، یک مروارید عجیب و غریب به رنگ گل آلود وجود طلسم داشت. بود گفت: «هرگز نگذار این انگشتت را رها کند. ممکن است زندگیت به آن وابسته باشد.» آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند لوگان در حالی که جواهر را روی انگشت کوچک دست راستش می‌گذاشت، گفت: «این یه طلسم قشنگه.

دعا برای چشم نظر خانه فکر کنم نشونه‌ای از یه رئیس مهربون تو کاگایان باشه – بهش چی می‌گن؟» «بود» پاسخ داد: «بیایید همین را بگوییم؛ من باید اقدامات احتیاطی دیگری را انجام دهم.» جفت روحی به نظر لوگان، دعا برای گشایش کار شوهرم این کارها شامل اهدای هدایای مشابه به افسران و خدمه، که همگی انگلیسی بودند، می‌شد. فرشتگان ته-یکی-پا حلقه بینی‌اش را جابه‌جا کرد و مرواریدش را در سوراخی که قبلاً توسط آن زینت اشغال شده بود، فرو کرد. زنجیر کوچکی از مرواریدها به قفل جعبه بسته‌بندی بزرگ آویزان بود که مورد توجه ویژه ته-یکی-پا بود. «خوشبختانه قبل از ترک انگلستان نقاشی قایق را شیطانی تغییر دادم.» بود گفت. «من دین آن را با رنگ‌های اسپانیایی می‌پوشانم، و شاید آنها او را نبینند.

به هر حال، با مرواریدها – خوشبختانه من مقدار زیادی خریدم – باید به اندازه کافی ایمن باشیم. اما اگر هر یک از رقبا به دنبال نمونه‌هایی از بربالانگ‌ها رفته باشد، می‌ترسم، متأسفانه می‌ترسم، عواقبی داشته پیشینه تاریخی باشد.» چهره‌اش در هم رفت؛ ذکر در خیال مقدس فرو رفت. لوگان جوابی شیاطین نداد، اما حلقه‌های دود سیگار را سید و حاجی دعا در هوای آبی و ساکن فوت کرد. در دیوانگی ظاهری بود، اما لوگان گمان می‌کرد که در روش جادو کهن او دیوانگی وجود دارد. ص ۲۲۴هنوز هم بین دوستان، احضار وقتی که پس از سفر طولانی‌شان، دهانه‌های آتشفشانی جزیره‌ی متروک کاگایان سولو را دیدند و پرچم آمریکا را طلسم که از بالای دکل کشتی جورج واشنگتن (کاپیتان نوح پی.

جادوگر فونکال) تکان می‌خورد، دیدند، نوعی خونسردی وجود داشت. لوگان به خشکی رسید و متوجه بومیان نیمه مسلمان بی‌خطر اما مسلح روستا شد. او سایر رقبا را دید که «نمایشگاه‌هایشان»، همانطور که خانم مک‌کیب آنها را صدا می‌زد، در کشتی جورج واشنگتن – غنیمت‌های عجیب جنگل‌های مرموز دورافتاده و آب‌های لوله‌کشی نشده‌ی دورافتاده‌ترین جزایر کلیسا – به طور امن نگهداری می‌شدند. گهگاه هنگام غذا خوردن، صدای وحشیانه یا فریاد یا هورا عجیبی از هوا به گوش می‌رسید. دعا برای گشایش کار شوهرم لوگان، جنکینزِ «همه ارواح» (که او را کمی می‌شناخت) را در ساحل ملاقات نکرد؛ او نیز مانند بود، در کشتی جفر ماند. سایر اجنه غیر مسلمان ماجراجویان مودب اما گوشه‌گیر بودند و به جز پروفسور پاتر، حس حسادت و سوءظن در چهره‌ی همه دیده می‌شد.

دعانویس بندر سیراف او، در طول روز انتظار در جزیره، با لوگان بر سر مسیرهایی که با عجله ساخته ابجد بود، گلف بازی کرد. پروفسور پاتر ، در حین بازی، جز اعتراف به اینکه گنجش در یک مخزن است، «و همانطور که انتظار می‌رفت، حیوان بیچاره، اما وحشتناک پرسروصدا»، هیچ اطلاعات دیگری ارائه نداد. لوگان گفت: «یافته‌ی ما به دعا جادو شدن اندازه‌ی کافی بی‌صدا هست.» آقای پاتر پرسید: «آیا او در مورد غذا به شما مشکل می‌دهد؟» لوگان گفت: «چیزی نمی‌گیرد،» و همانطور که به بیرون پناه می‌برد، اضافه کرد: «این باعث می‌شود من دو تا خوابگاهی باشم.» از بقیه رقبا حتی این مقدار اطلاعات هم قابل استخراج نبود، و همانطور فرشتگان که …ص ۲۲۵برای کاپیتان نوح فونکال، او کم‌حرف، مقتدر و به نظر لوگان، خیلی خوش‌خلق شماره ملا طلسم نویس نبود.

کشتی جرج واشنگتن و پندراگون (نامی که جونز هاروی بر قایق تفریحی خود که با پرچم‌های بود گذاشته بود و سابرینا نام داشت ) همزمان لنگر انداختند. در صورت امکان، قرار نبود یکدیگر را از دست بدهند و از طریق سیگنال‌ها و بلندگو فرشتگان با هم در ارتباط بودند. ساعات روز در جادو سیاه اولین روز متون کهن سفر بازگشت، تا جایی که به لوگان، دعا برای گشایش کار شوهرم بود و آن دسته از افسران و مردانی که می‌توانستند در امان باشند مربوط می‌شد، در عرشه‌ی کریکت با آرامش گذشت. شب گذشته «با گام‌های بلند» از راه رسید و دشت حرز وسیع اقیانوس تنها با روشنایی کم‌رنگی که از ستارگان می‌بارید، روشن می‌شد.

لوگان و بود (آنها برای شام لباس نپوشیده بودند، کافر بلکه لباس اعمال مربوط به جادو قایق‌رانی پوشیده بودند) روی عرشه مشغول دود کردن سیگار بودند که ناگهان، غرش یا زمزمه‌ای بلند، تقریباً آهنگین، از سمت جزیره‌ی دوردست شنیده شد. لوگان در حالی دعا برای گشایش کار شوهرم که از جا می‌پرید و به کاگایان سولو نگاه می‌کرد، پرسید: «اون چیه؟» «بربالانگ‌ها،» بود دعا با خونسردی گفت. «انگشتری که بهت دادم رو دستت داری؟» لوگان در حالی که به ابطال کردن جادو دستش نگاه می‌کرد، گفت: «بله، همیشه این کار کافر را بکن.» بود گفت: «همه مردها مرواریدهای خودشان را دارند؛ من این را ترتیب دادم.» لوگان گفت: «خب، صدا داره کمتر می‌شه.

عجیبه؛ انگار داشت از این طرف میومد.» «همین‌طور است،» بود گفت. «هرچه نزدیک‌تر شوند، صدایشان را کمتر می‌شنوی. وقتی سوار شوند، دیگر اصلاً صدایشان را نخواهی شنید.» لوگان خیره شد، اما دیگر سوالی نپرسید. ص ۲۲۶غرش موسیقی با نزدیک شدن، به زمزمه‌ای خاموش معانی نمادین در طلسم‌ها ممکن است در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد شد و سپس در سکوت مطلق فرو رفت. درست در همان لحظه‌ای که صدای مرموز متوقف شد، دسته‌ای از چیزهایی مانند کرم‌های شب‌تاب قرمز، انبوهی از نقاط شناور نور یاقوتی، به صورت خوشه‌ای به عرشه حمله کردند. دعا نویسی سپس نقاط قرمز پراکنده شدند، به هر مرد روی عرشه نزدیک شدند و وقتی به یک یاردی سر یا سینه او رسیدند، مکث دعا حرف شنوی فرزند از پدر و مادر کردند.

دعا گشایش کار

سپس ناپدید شدند. نوعی سرمای عجیب بر ستون فقرات لوگان حاکم شد؛ سپس ناله ضعیف و زمزمه‌وار موسیقی در گوش هر مرد پیچید و صداها با دور شدن به سمت شرق، حجم و قدرت بیشتری گرفتند تا اینکه در یک لحظه، سکوت کامل حکمفرما شد. سکوتی که تنها با هم‌آوایی ناگهانی و مرموز ناله‌های حیوانات از دهان جرج واشنگتن شکسته می‌شد . شیاطین نوعی ناله، بلند، جیغ‌مانند، طاقت‌فرسا، که با صدایی شبیه به خروج هوا از لوله‌ای پایان می‌یافت؛ سیلی از پارس‌ها که هیچ جانور شناخته‌شده‌ای نمی‌توانست از خود بروز دهد و به ناله‌هایی فروکش می‌کرد که خون را منجمد می‌کرد؛ جیغی خفه، که با صداهای سنگین شکسته می‌شد، گویی آبی در فواصل نامشخص بر سنگی می‌لغزد؛ فریادی انسانی، کلمات انسانی، با مصوت‌های ناآشنا، شیاطین که به زودی به سکوت فرو می‌رفتند – اینها از جمله وحشت‌هایی بودند که گوش مسافران پندراگون را به خود مشغول کرده بودند .

دعا نویس چنین ناهماهنگی از ناله‌ها از زمانی که موج یخ به آخرین عقب‌نشینی‌های خود رسید و در میان صخره‌هایی که اشکال دعا نویسی فسیلی خود را حمل می‌کردند، خرد شد، برای ستارگان بی‌تفاوت آزاردهنده نبوده است، جانوران دوره پیش از یخبندان، ایکتیوسوروس، برونتوسوروس، گویاس کوتیس (یا غرش‌کننده دم‌حلقه‌ای)، ماستودون و ماموت. لوگان گفت: «چه جنجالی تو باغ وحش راه افتاده!» ص ۲۲۷به او پاسخی داده نشد. بود روی یک صندلی راحتی افتاده بود، صورتش را میان دستانش گرفته بود و بازوهایش به طور تشنجی تکان می‌خوردند. لوگان گفت: «بهت میگم، خروس پیر، خودت موکل جن رو جمع و جور کن.» و با عجله از پله‌های کناری پایین رفت و با یک بطری شامپاین دوباره ظاهر شد.

بیرون آوردن چوب پنبه (چقدر صدای کلوچه دعا برای گشایش کار شوهرم آشنا جادو سیاه و اطمینان‌بخش بود !)، و ریختن نوشیدنی کف‌آلود در دو لیوان بلند، برای لوگانِ فعال، کار یک لحظه بود.