دعا برای ظالم

کودکی بهشتی بود، زیرا گل‌ها در امتداد مسیرهای پر پیچ و خم شکوفا شده بودند؛ میوه‌های رسیده، سرخ و وسوسه‌انگیز دعا برای ظالم در باغچه‌های پایین قرار داشتند؛ پشت دیوارهای سیمی که آنها را محصور کرده بود، انواع مختلف طیور قدقد می‌کردند و می‌غریدند؛ قفس‌های پرندگان شاد بر روی میدان آویزان بود؛ و از میان پنجره‌های باز خانه، پرده‌های عجیب، سلاح‌های روشن و اشیاء مرموز در اتاق‌های آن طرف دیده می‌شد. آقایی مو خاکستری با کت عجیب و غریب و ساده، روی یک صندلی راحتی از جنس بامبو، زیر درخت گیلاس بزرگ، خوابیده بود و دستمال ابریشمی بنفشی نیمی از صورتش را پوشانده بود.

دعانویس : «فکر کنم اون مرد مبلغ مذهبیه. اصلاً عصبانی به نظر نمی‌رسه. کاش می‌تونستم برم پایین، می‌رفتم دعا و با یه بوسه‌ی آروم بیدارش می‌کردم، همونطور که بابا رو می‌بوسم، و ازش می‌خواستم لباس‌های خوشگلش رو ببینه.» رزی که کاملاً از ترس بی‌خبر بود، اگر می‌توانست نقشه جسورانه‌اش را عملی کند، قطعاً آن را عملی می‌کرد؛ اما هیچ راهی برای پایین آمدن از آن طرف رودخانه پیدا نشد، بنابراین آهی کشید و با حسرت به آنجا خیره شد تا اینکه پسرعمه هنی برای نفس کشیدن از راه رسید و فوراً به او اعمال مربوط به جادو دستور داد پایین برود. او در حالی که به تپه‌ای از خاک که تازه کنده و آبیاری شده بود اشاره می‌کرد، گفت: «بیا ببین بذرهای مرهم من هنوز دعانویس جوانه نزده‌اند یا نه.

دعا برای ظالم

من حرز مدام آنها کافر را می‌کارم، اما جوانه نمی‌زنند.» رزی مطیعانه از جا پرید و سعی داشت تشخیص دهد که آیا جوانه‌های سبز، علف مرغ هستند یا گل حنای دیررس که ناگهان غوغایی در باغ کناری او را وادار به ایستادن کرد تا گوش دهد. در همین حال، همزمان با بلند شدن صدای قهقهه مرغ‌ها، خانم هنی دعانویس با لحنی حاکی از رضایت فراوان گفت: «یه مشکلی با اون مرغ‌های ترسناکش دارم. ازشون متنفرم، شب‌ها می‌خونن و سحر با سر و صداشون ما رو بیدار می‌کنن. کاش یه دزد همه‌شون رو می‌دزدید. دعا برای ظالم هیچ‌کس حق نداره همسایه‌هاش رو با حیوانات خانگی مزاحم اذیت کنه.» قبل از اینکه رزی بتواند زیبایی خروس‌های سفید یا اندازه خروس طلایی بزرگ را توصیف کند، صدای بلندی فریاد زد: «ای رذل!

اگر دوباره اینجا گیرت بیاورم، دارت می‌زنم. زودتر از وقتی که آمدی به توسل خانه سنت‌های فرهنگی، شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند برو، و به خانمت بگو اگر برای جانت ارزش قائل است، به تو آداب معاشرت بهتری یاد بدهد.» «اون مرد! چه زبانی! دارم فکر دعا می‌کنم کی رو گیر انداخته؟ شاید همون پسر بدی که آلوهای ما رو می‌دزدد.» هنوز کلمات از دهان خانم هنی خارج نشده بود که سوالش به طرز ناگهانی و وحشتناکی پاسخ داده شد؛ زیرا تبی، با پرتاب شدن توسط بازویی قوی، از بالای دیوار به هوا پرتاب شد و با صدای بلندی درست در وسط تخت، جایی که آنها ایستاده بودند، افتاد.

خانم هنی جیغ بلندی کشید، گنج شماره ملا حیرت‌زده‌اش را گرفت و با تمام سرعتی که جثه و حرکاتش اجازه می‌داد، به داخل خانه دوید و رزی ارواح را از تعجب و خشم در حالی که نفسش بند آمده بود، تنها گذاشت. او که از این هتک حرمت وحشتناک به شدت خشمگین شده بود، به سرعت از پله‌ها دعا بالا رفت و پیرمرد دعا خشمگین آن طرف پله‌ها را با ظهور ناگهانی سری طلایی، دعا برای ظالم صورتی سرخ و کودکانه و انگشت کوچک کثیفی که با خشونت دعانویس سردرود به سمتش اشاره می‌کرد، همانطور که این فرشته کوچک انتقام‌جو خواسته بود، شگفت‌زده کرد: «مرد مبلغ مذهبی، چطور تونستی گربه‌ی پسرعموی منو بکشی؟» پیرمرد محترم در حالی که جفت روحی به این بازیگر غیرمنتظره در میدان نبرد خیره شده بود، گفت: «روحم شاد!

جادو کهن تو کی هستی؟» «من باتن-رز هستم و از آدم‌های ظالم متنفرم! تبی مرده، و حالا اینجا کسی نیست دعا نویس که بشود با او بازی کرد.» این چشم‌انداز غم‌انگیز باعث شد چشمان آبی ناگهان پر از دعا برای نجات از ظلم ظالم اشک شوند؛ و استفاده از انگشتان کثیف، رگه‌هایی از گل را به شیطانی گونه‌های شیاطین قرمز اضافه کرد که به ظاهر فرشته آسیب زیادی رساند، و دعا به نظر می‌رسید که به سرزنش کودک، بار ترحم‌آمیزی می‌افزاید. «گربه‌ها نه تا جون علوم غریبه دارن، و تابی عادت داره از بالای دیوار کافر پرت بشه پایین. متون کهن من چندین بار این کار رو کردم، و انگار با اون موافقم، چون برمی‌گرده تا جوجه‌هامو با جسارت بکشه.

می‌بینی؟» و پیرمرد یک مرغ مرده‌ی کرک‌دار رو به عنوان مدرک گناه تابی بالا گرفت. رزی ناله کرد: «جوجه کوچولوی بیچاره!» آرزو داشت برای عزیز از دست رفته‌اش سوگواری کند و او را با مهربانی به خاک بسپارد. «تب خیلی فرشتگان شیطنت کرد؛ اما، آقا، می‌دانید که گربه‌ها برای گرفتن مذهب چیزها ساخته شده‌اند و نمی‌توانند جادو جلوی خودشان شیطانی را بگیرند.» آقای دوور با لحنی که باعث شد رزی احساس دعانویس قیدار کند خودش مرتکب قتل شده است، پرسید: «باید کمکش کنند، دعا برای ظالم وگرنه همه را غرق می‌کنم. این نژاد کمیاب است و بعد از این همه دردسر، به لطف آن عوضی تو، فقط دو تا برایم باقی مانده!

می‌خواهی با آن طلسم چه کار طلسم کنی؟» با دعا نویسی چنان لحن پشیمانی گفت: «با تابی صحبت می‌کنم و سعی می‌کنم او را خوب کنم و او را در لانه خرگوش قدیمی اینجا زندانی دعا برای نابودی آدم ظالم می‌کنم؛ بعد امیدوارم پشیمان شود و دیگر هرگز این کار را نکند.» پیرمرد از اینکه چنین روح لطیفی را آزرده خاطر کرده بود، فوراً کوتاه آمد. با لبخندی که چهره زردش را یک‌باره دلنشین کرد، گفت: «امتحانش کن.» سپس، انگار که آماده بود موضوع را عوض کند، در حالی که با کنجکاوی به پیکر کوچک نشسته روی دیوار نگاه می‌کرد، پرسید: «از کجا اومدی؟ قبلاً هیچ بچه‌ای رو اونجا ندیده بودم.

اجازه نمی‌دن.» رزی خودش را در چند کلمه معرفی کرد و دید که آشنای جدیدش به نظر علاقه‌مند می‌آید، با لبخندی شیطنت‌آمیز که پاپا آن را بسیار دعا جذاب یافته بود، اضافه کرد: «فکر کنم دعانویس گلبهار اینجا خیلی خلوته؛ پس اگه براتون زحمتی نیست، اجازه می‌دید گاهی نگاهی به باغ قشنگتون بندازم، آقا؟» با خودش گفت: «روح کوچولوی بیچاره! با آن سه تا بچه گربه حتماً خیلی کسل‌کننده شده است.» در حالی که مرغ مرده را در دستش نوازش می‌کرد و به صورت کوچکش که به سمتش خم شده بود نگاه می‌کرد، دعا برای ظالم گفت «هر چقدر دوست داری نگاه کن، بچه؛ یا بهتر از آن، بیا و بدو.

من دختربچه‌ها را دوست دارم.» با صدای بلند، سر تکان داد و دست به نشانه‌ی خوشامدگویی تکان داد. رزی در حالی که دستانش طلسم نویس را با حالتی التماس‌آمیز در هم قلاب کرده بود و چهره‌ی درخشانش دعا نویسی با یادآوری آن دعوا، غمگین و جدی می‌شد، پرسید: «بهشان گفتم مطمئنم که می‌آیی! دوست دارم بیایم، اما آنها اجازه ندادند، می‌دانم. بابت دعوا خیلی متاسفم. نمی‌توانی جبران کنی و دوباره خوش‌برخورد باشی؟» پیرمرد اخم کرد و گفت: «پس این مزخرفات را قبلاً به تو گفته‌اند، نه؟ همسایه‌های خوبی هستند.» انگار دعانویس از این خبر خوشش نیامده بود. «خوشحالم که می‌دانم؛ پَپِر، می‌توانم صلح‌جو باشم.

مامان می‌گوید داشتن صلح‌جو در خانواده خوب است، و اگر بتوانم دوست دارم یکی از آنها باشم. اشکالی ندارد اگر کمی سعی کنم صلح برقرار کنم تا بتوانم بیایم دعا برای ظالم اینجا؟ اگر لطف کنید، خیلی دلم می‌خواهد پرنده‌های قرمز و پوست ببر را ببینم.» پیرمرد محترم در جادو حالی که روی صندلی باغ نشسته بود، پرسید: «درباره‌شان چی می‌دونی؟» انگار که بدش نمی‌آمد گپ زدن با این همسایه جدید را ادامه بدهد. رزی، در حالی که با جدیت تمام نزدیک بود از دیوار بیفتد، تمام حرف‌های دخترعمه پنی را تکرار کرد؛ و انگار چیزی در کلمات معقول، توصیف چاپلوسانه‌ی گنجینه‌هایش، و پشیمانی صادقانه‌ی پیرزن، تأثیر خوبی روی آقای دوور گذاشت، زیرا وقتی رزی نفسش کلیسا بند آمد، سید و حاجی دین با چنان لحنی تغییر یافته گفت که مشخص بود آشتی این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل دعا برای چشم نظر یابد.

دعا ظالم

از قبل شروع کافران شده است، «خانم کری زن نجیبی است! من همیشه فرشتگان اینطور فکر می‌کردم. شما، ضمن تعریف و تمجیدهای من، به او بگویید که اگر اعتراضی نداشته باشد، خوشحال می‌شوم هر وقت شما را ببینم. من نردبانم را آنجا می‌گذارم و شما جادوگر جادو می‌توانید به جای گربه بیایید. اما مراقب باشید که دخالت نکنید، وگرنه ممکن است مثل تبی شما را هم به زمین بیندازم.» رزی خندید و گفت: «نمی‌ترسم. همین الان می‌روم و می‌پرسم، و به چیزی هم دست نمی‌زنم، و می‌دانم که از من به عنوان یک دوست خوشت خواهد آمد. بابا می‌گوید من کوچولوی عزیزی هستم.

خیلی ممنون، آقا. خداحافظ تا دوباره برگردم.» و با بوسه‌ای از دست، سر زرد مانند خورشید در حال غروب از دید ناپدید شد و با ناپدید دعا برای ظالم شدن صورت کوچک و درخشان، حس تاریکی را به جا گذاشت، هرچند لکه‌های تازه رمل فرشتگان کپک حاجت گرفتن سبز از روی دیوار، آن را کافران بیشتر شبیه چهره‌های خالکوبی شده‌ای می‌کرد که آقای دوور در میان دوستان آدمخوارش در آفریقا می‌دید. فرشتگان دعانویس او غرق در فکر، مرغ مرده را در دست داشت و زمان را فراموش کرده بود، تا اینکه صدای زنگ در خانه‌اش او را به داخل فراخواند تا یادداشتی از خانم پنلوپه دریافت کند که در آن از دعوتش به رزاموند کوچک تشکر شده بود، اما با نهایت ادب و رسمی جادو سیاه بودن، دعوت طلسم را رد کرده بود.

«انتظارش را داشتم! خدا به داد پیرهای احمق برسد! چرا نمی‌توانند منطقی باشند و شاخه زیتونی ابجد را که به سمتشان می‌آورم قبول کنند؟ دعانویس اگر دوباره این کار را بکنم، دار می‌زنم! چاقالو مقصر است. اگر آن هنریتای احمق جلوی خانم پن را نمی‌گرفت، او تسلیم می‌شد. خب، من برای آن بچه متاسفم، اما تقصیر من نیست.» و یادداشت را زمین انداخت و برای آب دادن به گل‌های رزش بیرون رفت.