دعانویس بویین‌زهرا

دعانویس بویین‌زهرا بود و مشخصاً خیلی کار کرده بود. روی قنداق صاف و کافران ساییده‌شده‌اش چیزی بود که او را بسیار مجذوب خود کرد و به نظر می‌رسید که از هر ردپایی دعا که امیدوار بود پیدا کند، مفیدتر باشد. جادو این دین نام لوک مدوز بود که ظاهراً با یک وسیله نوک‌تیز، احتمالاً یک میخ، سوزانده شده بود. حروف بسیار ناشیانه‌ای با حروف Cody Wg روی قنداق تفنگ در جهت دیگری چاپ شده بودند، مذهب طوری که ممکن بود ارتباطی با نام داشته باشد یا نداشته باشد . وستی حتی در کمال تعجب، متوجه تناسب خاصی در کلمه «کدی که در قنداق تفنگ سوخته» شد، شد؛ به نظر می‌رسید که این کلمه برای جاودانه کردن نام واقعی بوفالو بیل کاملاً مناسب باشد.

دعانویس : در آن زمان او نمی‌توانست حدس طلسم بزند که حروف Wg مخفف چه فرشتگان چیزی هستند. اما به نظر می‌رسید که لوک مدوز نام صاحب تفنگ باشد. مطمئناً تفنگ مدت زیادی در باتلاق نمانده بود، چون هیچ زنگ‌زدگی روی آن نبود. او معتقد بود فرشتگان که صاحبش، از ترس اینکه با آن غافلگیر شود، قبل از فرار، آن را به درون باتلاق کوچک پرتاب کرده است. حالا دیگر خیلی دنبال پیدا کردن ردپا نبود. مطمئناً کسی که اسلحه را پنهان کرده بود مجرم بود، و به نظر می‌رسید که او به آن محله تعلق دارد، استنتاجی کاملاً منطقی بود. به نظر می‌رسید جستجو بسیار ساده شده است؛ آنقدر ساده که وستی شروع به فرموله کردن حرف‌هایی کرد که قرار بود به غارتگر بزند.

دعانویس بویین‌زهرا

او در یک چیز مصمم جادو سیاه بود، و آن این بود که آن مرد باید تاوان بی‌قانونی‌اش را بپردازد. وستی دو اسلحه را به دوش نکشید؛ اسلحه‌ای را که پیدا کرده بود در بوته‌ها پنهان کرد، سپس مسیر خود را به سمت شرق و از میان جنگل‌ها کج کرد. اگر قرار بود مستقیماً به چندلر برود تا به قطار برسد، باید از میان جنگل‌های جنوب شرقی عبور می‌کرد و در حاشیه شهر ظاهر می‌شد. اما اکنون مسیر خود دعانویس را تغییر داد و مستقیماً به سید و حاجی سمت شرق رفت زیرا می‌خواست به شهرک کوچکی به نام بارت برسد. دعانویس بویین‌زهرا این جادو شهرک در جاده‌ای بود که از شرق با جنگل‌ها هم‌مرز بود و به سمت جنوب به چندلر می‌رسید.

وستی دقیقاً از مسیر خود خارج نمی‌شد، بلکه صرفاً مزیت یک مسیر میان‌بر را از دست می‌داد. بارِت نزدیک‌ترین مکان انرژی مثبت بود و به نظر می‌رسید محتمل‌ترین جایی باشد که کسی که به شکار غیرقانونی روی می‌آورد، از آنجا می‌آید. او در بارِت، لوک مدوز را پیدا می‌کرد. نام روی تفنگ، او را دعانویس از مشکلات و تأخیرهای ردیابی نجات داد. زیرا وستی با داشتن نام مجرم، احساس می‌کرد که به راحتی دعانویس کوپن می‌تواند او را پیدا کند. حدود پانزده دقیقه بعد، ذکر از جنگل‌های بارت بیرون آمد. او قبلاً هم آنجا بوده، اما حالا با دیدن آن مکان خوشحال شده بود که تفنگ افشاگر را با خودش نیاورده است.

احساس می‌کرد اگر این کار را کرده باشد، میدوز یا نزدیکانش آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند ممکن است او را از شر آن خلاص کنند و علوم غریبه به استفاده از آن به عنوان مدرک پایان دهند. هر جا که جادو سیاه باشد، امن است… بارت یکی از آن مکان‌هایی بود که در اطراف یک کارخانه شکل می‌گیرند و از طریق کارخانه امرار معاش می‌کنند. گاهی اوقات روستاهای جادو کوچک و پرمدعا به این شکل رشد می‌کنند و سرانجام به جایگاه تابلوهای «آهسته بروید» و پلیس‌های راهنمایی و رانندگی می‌رسند. دعانویس بویین‌زهرا اما در این مورد، کارخانه‌ای که بارت را روی نقشه فرشتگان شهرستان قرار داده بود، درِ خود را بست و بارت را به حال خود رها دعانویس کوهنجان کرد.

شماره ملا یک شهرک وجود داشت و هیچ کارخانه‌ای برای ابجد حمایت از آن وجود نداشت. وقتی شرکت کالاهای چرمی بارت تولید کالاهای چرمی را متوقف کرد، چند ده مرد و به همان تعداد دختر از کار اخراج شدند. با تعطیلی کارخانه کالاهای چرمی، کارگران بارت چاره‌ای جز مهاجرت یا گذران زندگی از طریق کلاهبرداری نداشتند. ساکنانِ مرفه‌تر آنجا را ترک کردند. آن‌هایی که باقی ماندند، خیلی زود به گروهی مشکوک تبدیل شدند که فعالیت‌های حرفه‌ای‌شان، حداقل، مشکوک بود. برت نوعی ولگرد در میان روستاها بود، مکانی نابسامان، بی‌غرور، بی‌قانون، با تمام ویژگی‌های یک مرد بی‌عرضه که به راه بد رفته بود.

حومه شهر از آن دوری می‌کرد. و برای جوانان روستاهای اطراف، به خصوص در شب، مکان امنی محسوب نمی‌شد. هر از گاهی، یکی از اهالی برت به چندلر برده می‌شد و از آنجا به زندان فرستاده می‌شد… فصل نهم در مسیر خانواده‌ی دعانویس دهرم بارت به ملاقات پسرهای پیشاهنگ با لباس‌های رسمی و تفنگ‌های آویخته بر شانه‌هایشان عادت نداشت و جوانان لمیده‌ی محل سکونتش هنگام عبور او به او خیره شده و با صدای بلند حرف می‌زدند. یکی از آنها صدا زد: «هی، اون چیه که رو شونه‌ات گذاشتی؟» وستی با بی‌تفاوتی گفت: «اون، اوه، اون یه قاشق سوپ‌خوریه. می‌دونی لوک مدوز کجا زندگی می‌کنه؟» یکی از بومیان پرسید: «از من چه شیاطین می‌خواهی؟» وستی گفت: «اوه، فقط می‌خواستم او را ببینم.» «چی می‌خوای منو ببینی؟» «اوه، فقط برای تفریح.

می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟» پسری نسبتاً مهربان‌تر گفت: «او در آن خانه سفید بالای جاده زندگی می‌کند. آن خانه‌ای را که بادگیرش شکسته می‌بینی؟ آن خانه‌ای که دودکشش رفته؟ او آنجا زندگی می‌کند، فقط خانه نیست.» خبرچین دیگری مخالفت کرد جادو سیاه و گفت: «او هم همینطور است. من نیم ساعت پیش دیدم که از در پشتی وارد شد؛ او از طریق مزارع از دعانویس محمودآباد نمونه جنگل آمده بود.» دعانویس بویین‌زهرا وستی گفت: «ممنون.» اگر لوک مدوز در خانه‌ای که نشان داده شده زندگی می‌کرد و واقعاً از طریق مزارع به خانه برگشته بود، پس حتماً از جنگل و در فاصله قابل توجهی از خانه‌اش بیرون آمده بود، کاری غیرضروری مگر با این فرضیه دعا که ابطال کردن جادو می‌خواست کسی را از مسیرش منحرف کند یا حداقل از دیده شدن اجتناب کند.

وستی فکر کرد که می‌تواند موقعیت این مرد را نسبت به نگهبانان شکار شهرستان حس کند. او احتمال می‌داد که قبلاً برخوردهایی بین آنها وجود داشته باشد. شکار خارج از فصل، کاری است که معمولاً به طور مزمن ادامه می‌یابد. حالا طلسم که وستی قرار بود با این مرد روبرو شود، کمی احساس دلهره کرد. شاید بهتر بود اول به نماز خواندن سراغ چندلر می‌رفت. اما در آن صورت، اوضاع از دست دعانویس او خارج می‌شد. او می‌خواست اول یکی دو نکته را که پیشاهنگان می‌دانستند، به این مرد بگوید… همچنان که در جاده باریک و خاکی پیش جفر می‌رفت، نگرانی‌اش بیشتر دعانویس محمدیه می‌شد.

او دقیقاً نمی‌ترسید، اما کم‌کم داشت از اینکه قرار باشد کسی گشایش را که احتمالاً سال‌ها از او بزرگتر بود، لو بدهد، طفره می‌رفت. خانه‌های کوچک کنار جاده، که حتماً پیشینه تاریخی از همان ابتدا به طرز ناامیدکننده‌ای زشت و زننده بودند، به وضعیتی از ویرانی و فلاکت افتاده بودند کافر که به نظر می‌رسید با حومه‌ی اطراف در تضاد آشکاری است. یک محله‌ی فقیرنشین در شهر به اندازه‌ی کافی بد است؛ بویین‌زهرا در حومه‌ی زیبا به طرز تکان‌دهنده‌ای عجیب و غریب است. این خانه‌های کوچک جادو کهن دو طبقه همزاد بودند، هر شیطان کدام دو خانواده را در خود جای می‌دادند و برخی از آنها در بلوک‌های سه یا چهار تایی بودند.

دعانویس بویین‌زهرا به اعمال صالح نظر می‌رسید که زیر سایه کارخانه چوبی بزرگ در مزرعه قرار گرفته‌اند. تمام پنجره‌های کارخانه بزرگ شکسته بود و به سختی می‌توان تصویری متروک‌تر از متروکه و ویران تصور کرد. از این کارخانه، یک خط آهن زنگ‌زده در جنگل ناپدید روح می‌شد؛ احتمالاً زمانی در چندلر به خط اصلی پیوسته بود. پشت این ردیف‌های کوچک از خانه‌های چوبی ارزان‌قیمت، خانه‌ای بود که به تنهایی سرپا ایستاده بود. دودکشش واقعاً از بین رفته و پنجره‌اش شکسته بود، شیاطین اما حداقل به خودی خود سرپا بود، رنگ و معماری متفاوتی از بقیه داشت و با وجود کهنه بودنش، شخصیت خاص خودش را داشت.

بویین‌زهرا

دختر کوچکی روی نرده‌های دروازه تاب می‌خورد، یا اگر لولاها نشکسته بودند، تاب می‌خورد. پوست خشک و فر خورده‌ی یک موش خرما به تخته‌های کنار در میخ شده بود، که نشانه‌ای مشکوک از تمایلات صاحبخانه بود. فصل دهم لوقا میدوز وستی پرسید: «لوک مدوز اینجا زندگی می‌کنه؟» دخترک اجنه غیر مسلمان با صدای بلندی که «ر» را به زور ادا دعا می‌کرد، گفت: «بله، آقا.» «می‌تونم ببینمش؟» دخترک گفت: «فکر کنم حرز بتوانی.» سپس بدون اینکه زحمت ورود به خانه را به خود بدهد، صدا زد: «بابا، یک پسر می‌خواهد تو را ببیند.» اینها اولین نمونه‌هایی بودند که وستی از آن روش خاص گفتن «حساب کردن » داشت و به زودی مجبور شد با دوستان جدیدش در منطقه‌ای آزاد، وسیع و دورافتاده معاشرت کند.

به ذهنش رسید که اگر میدوز بخواهد، همانطور که می‌گویند، ساکت بماند، ممکن دعا است برای دختر کوچکی که اینقدر حاضر بود حضورش را به یک غریبه اعتراف کند، دعا نویسی سخت باشد. ظاهر و شهرت بارت، و این مقاله ممکن است با در دسترس قرار گرفتن اطلاعات جدید، اصلاح شود. همچنین تیراندازی غیرقانونی، تصویری را در ذهن وستی تداعی کرده بود شیطانی که او را نسبت به استقبال از خود نگران کرده بود. و حالا احساس می‌کرد که دختر کوچک نیز ممکن است تا حدودی از نارضایتی شکارچی دعا نویس رنجیده خاطر شود. ترس مهربانانه‌ی او برای او کاملاً بی‌مورد بود، زیرا دعانویس کمی بعد مرد جوان و کم‌سن‌وسالی از درون خانه ظاهر شد که ظاهراً بی‌هدف، دستش جادو را دور شانه‌ی کودک انداخت و او را به سمت خود کشید، در حالی که شیطانی منتظر بود وستی کارش را طلسم شروع کند.

دعانویس بویین‌زهرا مرد قد بلند و استخوانی بود و چیزی جز کفش‌های عجیب و غریب، شلوار مخمل دعا نویسی کبریتی و پیراهن فلانل خاکستری نپوشیده بود.