دعانویس دوست محمد

دعانویس دوست محمد با واگن؛ بنابراین تهیه بیش از نصف یا سه چهارم جیره غذایی برای مردان بسیار دشوار شد و فقط علوفه بسیار کمی می‌توانست به حیوانات داده دعا شود. جاده ذکر شده آنقدر شیب‌دار و فرشتگان بد بود که یک تیم چهار یا شش نفره از قاطرها تعویذ تقریباً تمام بار علوفه را برای آوردن بار و در بازگشت برای بار دیگر مصرف می‌کردند. ژنرال براگ اشغال خط اصلی خود در امتداد رشته کوه میسیونری – در امتداد دره تا کوه لوک‌اوت، و از آنجا در ضلع جنوبی رودخانه توسط دسته‌های کوچک در نقاط مختلف – تا بریج‌پورت را برای از پا درآوردن ارتش در چاتانوگا کافی می‌دانست.

دعانویس : در همین حال، سواران ویلر را به سمت شمال فرستاد تا به خط تدارکات حمله کنند. ویلر 300 واگن را در دره سکواچی آتش زد و به سمت شمال رفت و هر چه می‌توانست خسارت وارد کرد. از ترس اینکه براگ از توصیه لانگ‌استریت پیروی کند و با یک لشکر بزرگ از رودخانه در شرق چاتانوگا عبور کند.[157] رزکرانس، که بخشی از ارتش خود بود، به زودی عملیات دور زدن شهر را به پایان رساند که طی آن ده هزار نفر می‌توانستند شهر را نگه دارند، در حالی که ممکن بود مجبور شود با حرکت دادن بقیه ارتش شیاطین خود برای مقابله با چنین وضعیتی، از پایگاه تدارکاتی خود محافظت کند.

دعانویس دوست محمد

اینکه براگ دست به چنین اقدامی نزد، گواه دیگری بر وضعیت فرسوده ارتش او بود که نتیجه نبرد اخیر چیکاموگا بود. استدلال براگ در مورد توانایی‌اش برای گرسنه نگه داشتن دین نیروهای شهر تنها با این فرض دعانویس حسینیه درست بود که فرشتگان دولت واشنگتن نتواند نیروهای کمکی کافی برای محافظت از عقبه بفرستد و «محاصره چاتانوگا» را آغاز کند. با این حال، این دعا محاصره چیزی بیش از یک نیمه محاصره نبود و توسط برخی از نویسندگان چنین نامیده شده است. اگر ارتش براگ هر دو طرف رودخانه را اشغال کرده و عملاً شهر را محاصره کرده بود، همانطور که نیروهای آلمانی در جنگ فرانسه و آلمان در سال ۱۸۷۱ پاریس را محاصره کردند، دعانویس دوست محمد می‌توانست محاصره نامیده شود.

البته وضعیت ارتش اتحادیه بحرانی بود، نه تنها اینجا در شهر مستحکم، بلکه از کافران زمانی که در طول لشکرکشی پیش از نبرد چیکاموگا از رودخانه تنسی عبور کرد. همانطور که قبلاً ذکر شد،[158] عبادت کردن ژنرال روزکرانس در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۳ تخمین زد که حدود ۳۵۰۰۰ سرباز در سنگرها دارد؛ سواره‌نظام و تیپ پیاده‌نظام سواره نظام وایلدر در آن زمان در سمت شمال رودخانه بودند و گذرگاه‌ها را تا مسافت قابل توجهی، چه در بالا و چه در پایین، محافظت می‌کردند. نیروهای کمکی اتحادیه از شرق و غرب دستور داده شده بود؛ اما برنساید، که فرماندهی شرق روایات تاریخی از آداب و رسوم طلسم نمادین یاد می‌کنند تنسی را بر عهده داشت، همزمان در ناکسویل درخواست کمک می‌کرد، به جای اینکه بتواند کمکی به روزکرانس علوم غریبه بفرستد.

قبل از نبرد چیکاموگا، از ارتش تنسی – که در آن زمان در نزدیکی می‌سی‌سی‌پی در ممفیس بود – و از برنساید، نیروهای کمکی دستور طلسم کافر داده شده بود، اما هیچ‌کدام نرسیده بودند. پس از نبرد بزرگ و عقب‌نشینی رزکرانس، فرمانده نیازی نداشت که رئیس جمهور و وزیر جنگ را متقاعد کند که اگر واقعاً نمی‌خواهند تنسی و تمام آنچه را که تاکنون در بخش کامبرلند به دست آمده بود، از دست بدهند، باید نیروهای دیگری با بیشترین شیاطین سرعت اعزام شوند. مذهب به دو سپاه از ارتش پوتوماک دستور داده شد تا دعا به میدان نبرد اعزام شوند؛ دعانویس دوست محمد سپاه یازدهم[159] توسط ژنرال دعانویس قطور او.

او. هاوارد، و دوازدهمین لشکر به فرماندهی ژنرال اچ. دبلیو. اسلوکام؛ هر دو تحت فرماندهی ژنرال جوزف هوکر. ژنرال دبلیو. تی. شرمن نیز قرار بود ارتش اتحادیه را با سپاه متون کهن پانزدهم و یک لشکر هفدهم از ارتش تنسی تقویت کند. در این میان، نیروهای حاضر تمام تلاش خود را برای حفظ شهر در برابر هرگونه خطری به کار گرفتند. هنگامی که ویلر ۳۰۰ واگن را در نزدیکی جاده‌های تقاطع اندرسون، در دره سکواچی، تصرف و آتش زد، سرهنگ ای. ام. مک‌کوک به همراه سواره نظام اول ویسکانسین، سواره نظام قدیس دوم و چهارم ایندیانا و یک بخش از توپخانه از بریجپورت به سمت دره سکواچی حرکت دعانویس تنکمان کردند.

دعانویس فیرورق او که به دلیل باران طلسم نویس بی‌وقفه عقب مانده بود، به موقع رسید و فقط دود واگن‌های در طلسم حال سوختن را شماره ملا دید. او حمله‌ای ترتیب داد و دسته‌ای از نیروهای دشمن را از کنار آتش به سمت بدنه اصلی آنها راند. او این لشکر کنفدراسیون – که به شدت توسط مارتین و ویلر فرماندهی می‌شد – را از دره دنبال کرد، تعدادی سرباز و ۸۰۰ قاطر را به غنیمت گرفت و برخی از واگن‌ها را نجات داد. ویلر به موقع به مک‌مینویل فرشتگان رسید تا پادگان را تصرف کند و آذوقه را بسوزاند. او راه افتاد[160] قبل از رسیدن کروک و فرماندهی‌اش که تعقیب را آغاز کرده بودند، به سمت مورفریزبورو حرکت کردند.

سپاه سواره نظام اتحادیه، دعانویس به فرماندهی آر.بی. میچل، به همراه لشکر مک‌کوک، در مورفریزبورو به کروک پیوست و آن مکان را از تصرف نجات داد. آنها ویلر را چنان سرسختانه دنبال کردند و چنان با موفقیت با او جنگیدند که مانع از تخریب راه‌آهن شدند، اما نتوانستند خطوط تلگراف را نجات دهند. ویلر در راجرزویل در جنوب تنسی عقب‌نشینی کرد. میچل مقدار زیادی پنبه کنفدراسیون را دنبال کافران کرد و در کافر آن نقطه به دست آورد و آن را نابود کرد. دعانویس دوست محمد جادو میچل پس از شنیدن اینکه سواره نظام کنفدراسیون رادی فرشته در هانتسویل، آلاباما، در حال حرکت به سمت این شهرها است و مجبور به عبور مجدد از رودخانه شده سید و حاجی است، از پیشروی کنفدراسیون به وینچستر و دچرد جلوگیری دعانویس کوهسار کرد.

قصد براگ این بود که ارتباطات روزکرانس را از مقدس بین ببرد و او را مجبور به ترک چاتانوگا کند. نگهداری راه‌آهن به نشویل برای ارتش اتحادیه از اهمیت حیاتی برخوردار بود. تلفات ویلر در این حمله طبق تخمین ژنرال کروک، کیمیاگری ۲۰۰۰ نفر و ۶ قبضه توپخانه بود. این تلفات …[161] فرمانده کنفدراسیون محتاط‌تر بود. تلفات کروک تنها ۱۴ کشته و ۹۷ زخمی بود. حمله دعا نویسی ویلر و دعانویس گلسار تعقیب اتحادیه، نمونه‌هایی از نوع جنگی هستند که از سواره نظام انتظار می‌رود، و نشان‌دهنده تخریب وحشتناک افراد و اسب‌ها، راهپیمایی‌های خستگی‌ناپذیر و مراقبت لازم در میدانی به وسعت دعانویس و دشواری منطقه کامبرلند است.

جادو اگر وزارت جنگ قبلاً از راه‌آهن با پیاده‌نظام کافی محافظت می‌کرد، همانطور که اکنون قصد انجام آن را داشت، بسیار اقتصادی‌تر شیطان و مؤثرتر از محافظت آن توسط یک نیروی معمولی سواره نظام بود. این وزارتخانه طرح محافظت از راه‌آهن با پیاده‌نظام را زمانی که هوکر با یک لشکر آمد، اتخاذ کرد. دوست محمد این روش در سال ۱۸۶۴ نیز به طور مؤثرتری مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه راه‌آهن نشویل به استیونسون در حال تعمیر و جادو سیاه نگهداری بود و آذوقه در شهر طلسم جادوگر دوم جمع‌آوری می‌شد، اما لزوم حمل آذوقه با واگن از طریق جاده‌ای طولانی و پر فراز و نشیب مانند جاده‌ای که از روی والدن ریج می‌گذشت حاجت گرفتن و تخریب این همه واگن توسط ویلر، فشار زیادی بر سربازان فداکار در شهر سنگر گرفته وارد می‌کرد.

دوست محمد باران شدید و مداوم بود.[162] در اوایل اکتبر، جاده‌ها در بعضی جاها تقریباً غیرقابل عبور می‌شدند. به نظر می‌رسید که سفرها به بریج‌پورت به تدریج طولانی‌تر می‌شوند، قاطرها کمتر می‌شدند و بنابراین جیره غذایی باید هر از گاهی کاهش می‌یافت، تا اینکه افراد، اسب‌ها و قاطرها در تنگنای بسیار سختی دعا قرار گرفتند. اسب‌های توپخانه و تمام اسب‌های اضافی افسران سواره نظام که از گرسنگی نمرده بودند، دعانویس دیباج به بریج‌پورت یا استیونسون بازگردانده شدند تا در آنجا نگهداری شوند تا زمانی که این فشار در آینده‌ای نامعلوم کاهش یابد. با این حال، هیچ فکری برای عقب‌نشینی یا تسلیم به ذهن سربازان فداکار خطور نکرد.

دوست محمد

این واقعیت که ارتش در تپه‌های ابطال کردن جادو اطراف در وضعیت بدتری قرار داشت – بسیار ذکر موکل جن ضعیف‌تر از آن بود که بتواند با حرکات تهاجمی جادو سیاه از موقعیت سوءاستفاده کند، به جز آن حملات سواره نظام بی‌نتیجه در عقب – بدون شک ارتش اتحادیه را از نابودی نجات داد. در دعانویس اوایل اکتبر، ژنرال هوکر به همراه سپاه یازدهم و دوازدهم به نشویل رسید. آنها در امتداد راه آهن به همزاد بریجپورت شیطانی طلسم مستقر بودند. این سپاه از طریق راه آهن به نشویل آمده بود، اما فاقد وسیله نقلیه بود، بنابراین تمام کمک ها را تأمین نکرد.[163] در چاتانوگا مورد نیاز بود.

آنچه کاملاً ضروری فرشتگان بود، احیای حمل و نقل ریلی از استیونسون به چاتانوگا بود و نه منحصراً حفاظت از راه آهن از شمال به بریجپورت. همچنین به تقویت کافی دعانویس نیاز بود تا ارتش اتحادیه بتواند به دشمن که در نزدیکی آن بود حمله کند و آن را نابود یا عقب براند، زیرا برای امنیت بسیار نزدیک بود. و بنابراین اولین چیزی که پس از تقویت مناسب نیروهای اتحادیه دعا نویسی باید در نظر گرفته می‌شد، برنامه‌ریزی برای فراهم کردن توسل امکان همکاری این تقویت‌های شرقی بود. در آماده‌سازی اولیه برای این کار، یک کشتی بخار که در چاتانوگا تصرف شده بود، تعمیر شده بود و یکی دیگر در بریجپورت در حال ساخت بود.

دعانویس دوست محمد روزکرانس به هوکر دستور داد تا تمام فرماندهی خود را به بریجپورت بیاورد، به ممکن است در به‌روزرسانی‌های آینده، تحلیل‌های بیشتری اضافه شود استثنای آنچه برای محافظت از راه آهن از نشویل تا رودخانه تنسی لازم بود.