دعانویس فهرج

سعی می‌کرد خود را از اصرار سگ رها کند، ادامه داد: «توضیحش خیلی ساده است.» توبی گفت: «او به تو آسیبی نمی‌رساند.» امرسون با استفاده دعا از این کلمه که از بین تمام کلمات، مطمئناً تمسخر و استهزا را برمی‌انگیزد، گفت: «او نسبتاً خشن دعانویس فهرج است.» اما دعانویس تنها سکوت مرگباری از عبارت نسبتاً ملایم او استقبال کرد. و در همین حال، رابین هود، دیده‌بان، به سمت او خیز برداشت تا اینکه نیروی احضار اصلی او را به سمت خود کشید. دخترک گریه کرد: موکل جن «می‌خواهم به خانه بروم. می‌خواهم به خانه، پیش مادرم بروم؛ از او می‌ترسم، مرا گاز می‌گیرد. گفتی مرا به خانه می‌بری، نمی‌خواهم با این پسرها بازی کنم.» امرسون گفت: «گفتم تو را به خانه می‌برم و می‌توانی روی من حساب کنی.» به نظر می‌رسید که فکر می‌کند می‌تواند، و گریه را متوقف کرد و محکم‌تر به او چسبید.

دعانویس : کانی با لحنی که به هیچ وجه لحنی از ناباوریِ چاپلوسانه در صدایش نبود، پرسید: «چطور شد که دیکنزها به اینجا رسیدند ؟» لحن نامفهوم او تا حدودی توسط وستی تعدیل شد و پرسید: «از کجای دعانویس خلقت آمدی ، اسکایبرو؟» اگر امرسون را با نام کوچکش صدا می‌زدند، برایش به اندازه کافی مایه مباهات بود؛ اما اگر با نام خانوادگی‌اش صدا زده می‌شد، به سختی باورکردنی بود. اعتماد شیطانی به نفس همیشه طلسم یکی از نقاط قوت او بود. او هرگز نتوانسته بود این را با این پسرها نشان دهد، زیرا آنها با شوخی و مسخره بازی او را تحقیر می‌کردند.

دعانویس فهرج

اما حالا آنها را کمی در موقعیت نامساعدی قرار داده بود؛ آنها آنقدر شگفت‌زده بودند که به حرف‌هایش گوش می‌دادند. یکی از آنها (زیباترینشان) حتی تا جایی تسلیم شده بود که او را جادو سیاه اسکای‌برو صدا می‌زد. امرسون از این موقعیت استفاده کرد و ظاهرش، اگر نگوییم شیوه صحبت کردنش، توجه را به خود جلب می‌کرد. دعانویس فهرج «از آنجایی که از من می‌پرسید، من به اینجا آمدم تا مارجی گریسون را پیدا کنم. او را دعانویس در ته این زیرزمین یا هر جای دیگری که هست پیدا کردم. فکر می‌کنم تک تک شما رفقا، پیشاهنگان، حدس می‌زنم همه شما، امروز صبح فرشتگان در جمع بودید وقتی آن خانم درباره پیچک و خرابه‌ها صحبت کرد.

فکر می‌کنم شاید به ذهنتان خطور کرده باشد که شاید مارجی گریسون برای خرید به اینجا متون کهن آمده باشد. دخترها همیشه گل‌های وحشی جادو کهن و چیزهایی از این قبیل را برای بردن به معلم‌هایشان می‌گیرند. فکر می‌کنم همه دعانویس باغین شما متوجه این فرشتگان موضوع شده‌اید.» او به عنوان نوعی کنایه اضافه کرد. «بنابراین من به اینجا آمدم و او را پیدا کردم و پریدم داخل و ما به سختی از آنجا بیرون آمدیم؛ من از یک تخته بلند از روی پل استفاده کردم. به خانه شما، هریس، تلفن زدم و به آنها گفتم که شما با گروه جستجو بیرون هستید. کاش می‌توانستیم یک ماشین آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند بگیریم تا او را به خانه ببریم.

فکر نمی‌کنم دعا مشکل خاصی برایش وجود داشته باشد، جز اینکه حالش کاملاً خوب شده است. شما کلی دویدید، بی‌فایده؛ حیف روح شد.» مارگی کوچولو در حالی که به او دعا نویسی چسبیده بود، فریاد زد: «من نمی‌خواهم با آنها بروم، می‌خواهم با تو بیایم . چون تو نمی‌ترسی.» خسته، روی سنگی نشست و رابین هود، با دیدن فرصت، دوباره به او نزدیک شد و سرش را روی شلوار پاره‌اش گذاشت و به دعا نویسی بالا نگاه کرد. روی گفت: «بفرما، راب.» پی شیاطین وی گفت: «ولش کن.» این اولین کلمه‌ای بود که شیاطین او به طلسم زبان آورد. دعانویس فهرج وستی گفت: «خب، خودش می‌دونه.» توبی با غرور گفت: «شرط می‌بندم که او می‌داند.

مگر به تو نگفتم؟» به نظر می‌رسید رابین هود واقعاً می‌دانست، زیرا بی‌توجه به پسرهای دهان‌باز که ساکت بودند، چون همه در دریا بودند و نمی‌دانستند چه بگویند، سرش را ذکر بالا آورد تا طلسم اینکه روی شانه‌ی برهنه جفت روحی و خراشیده‌ی «آرابلا» اسکای‌برو قرار گرفت. پسرک او را نوازش نکرد، زیرا یک دستش دست دختر کوچکی بود که نجات داده بود، قدیس در حالی که دست دیگرش را روی پیشانی زخمی و ضربان‌دارش فشار می‌داد. اما سگ انگار راضی بود. و بنابراین برای لحظه‌ای، همه آنها با نوعی حالت معذب‌کننده‌ای ایستادند. و هیچ‌کس حرفی نزد، حتی پی‌وی هم. فصل سی و یکم باب، پیشاهنگ وستی بود که اول صحبت کرد.

درست همانطور که وستی در خانه‌ی مصیبت‌زده‌ی کودکی که امرسون اسکای‌برو نجاتش داده بود، از طرف شیطانی دیگران صحبت می‌کرد. و چیزی که وستی را وادار به شکستن سکوت کرد، منظره‌ی تکه‌تکه شدن پی‌وی بود، دعانویس دهبکری تمام شور رمال و شوق پرشورش فروکش ابجد کرده بود. منظره‌ی رقت‌انگیزی بود، وقتی آنجا ایستاده بود و شجاعانه سعی می‌کرد احساساتش را نشان ندهد. فرشتگان از بین تمام اشتباهاتی که تا به حال مرتکب شده بود (و اشتباهات زیادی هم مرتکب شده بود)، این بدترین بود. ظرف بیست و چهار ساعت، روزنامه‌ی محلی بریج‌بورو نام امرسون اسکای‌برو را در تیترهای خیره‌کننده قرار داد. و او او را از دست داده بود.

این پسر که یک دختر کوچک و یک سگ نجیب به او ادای احترام و عشق کردند، عملی شایسته‌ی صلیب طلای دیده‌بانی انجام داده بود. گویی معجزه‌ای رخ داده بود، پسری که در گشایش شهر شماره ملا با او «خوب رفتار کرده بود» در برابر چشمانش به قهرمانی سرسخت تبدیل شده بود. دعانویس فهرج جای تعجب نیست که او آن چهره‌ی زخمی ارواح و ژنده را گویی از میان مه می‌دید! جای تعجب نیست که روی بلیکلیِ سرکش دهانش را بسته نگه داشته بود. جای تعجب نیست که وستی، همیشه مهربان و با ملاحظه، مجبور بود از طرف «رئیس» گشت کلاغ صحبت کند. در نام خانوادگی یک پسر، وقار و متانت وجود دارد و وستی با خطاب قرار دعا دادن امرسون، این ادای احترام را به او کرد.

او با نقل قول از خود امرسون گفت: «یه گروه جستجوگر. به نظرم یه گروه دیده‌بان! اسکای‌برو، اگه صورت کوچیک و پیرم رو از شرم پنهان نکنم، رمل اگه دوست ندارم بهت نگاه کنم، دار دعانویس اختیارآباد زده می‌شم. دستت رو به دین دعا ما بده، باشه؟» امرسون گفت: «خیلی خوشحال می‌شوم کافران که این کار را بکنم. متأسفانه خیلی گِلی است. آیا این عضو جدید گروه شماست، هریس؟ من اغلب شما را با سگ دیده‌ام.» او رو به توبی کرد و افزود: «آنها خوش شانس بودند که شما را پیدا کردند.» توبی با لحنی آمرانه گفت: «منظورت چیه، عضو جدید؟ اذیتم نکن، دیگه از این کارا ندارم.

اگه می‌خوای منو تو لیست انتظار بذار. اینم از استعدادیابت . باب اون رو برات انتخاب کرده. هر وقت بخوای می‌تونی منو تو همبرگر مایک پیدا کنی. اگه اونجا نباشم، با دختره تو ایستگاه حرف می‌زنم.» وستی گفت: «این حرف‌ها درسته. حالا دیگه می‌دونیم که تو یه دیده‌بان هستی و خیلی زود گیر می‌افتی. قبل از اینکه جلوتر بریم، بیا این مشرکان قضیه رو حل کنیم. صدای یه ماشین رو می‌شنوم که داره میاد، دعا می‌خوام سعی کنم متوقفش کنم و ببینم ما رو به بریجبورو برمی‌گردونن یا نه. تو رو به جمع کلاغ‌های شیطون دعوت کردن، فهرج می‌فهمی، نه؟» وستی از امرسون پرسید.

دعانویس فهرج «چرا… اِه، یه جورایی قول دادم…» وستی اصرار کرد: «بله، خب، به قولت عمل می‌کنی، مگه نه؟ اگه حاضری با یه مشت احمق مثل ما رابطه برقرار کنی. نظرت چیه اسکایبرو؟ می‌تونیم بعداً در موردش صحبت کنیم، اما همین الان حرفت رو بزن – به خاطر اون بچه.» پی وی با سختی گفت: «به قولم عمل کردم… به قولم عمل کردم.» «وای خدای من، فکر می‌کنم حاضر باشی به ما ملحق شوی، چون به هر حال، ما آنقدرها هم احمق‌های وحشتناکی نیستیم و به هر حال، شاید بتوانی یک جورهایی به ما یاد بدهی.» صدای یک ماشین از دوردست شنیده شد.

فهرج

کانی گفت: «بیخیال، اِم، بگو.» امرسون گفت: «شما خیلی مهربان هستید.» آرتی پرسید: «بله؟» «چرا، اگر، مطمئنم که…» پی وی گفت: «بگو آره.» امرسون اسکایبرو گفت: «آره.» وستی گفت: «حالا باید ماشین را متوقف کنیم. انگار خیلی سریع دارد می‌آید؛ شرط می‌بندم اصلاً توجهی نمی‌کند…» پی جادو وی غرید: «بسپارش به من! بسپارش به من! من یه راهی بلدم که جلوش رو بگیرم! بسپارش به من. خدای من، مگه من نسخ خطی حتی جلوی یه رژه سیرک رو هم نگرفتم؟» روی خندید و گفت: «اوه، قطعاً، قطعاً.» «و ملکه توت را فراموش نکن،» دُری بنتون گفت. شیاطین روی حاجت گرفتن دوباره خندید و گفت: «اوه، قطعاً نه.» کانی گفت: «نگران ماشین نباش.» چندین نفر با هم دعا خندیدند و گفتند: «بگذار پی وی این کار را بکند.» معانی نمادین در طلسم‌ها ممکن است در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد روی با شادی فریاد زد: «در دستان کارچاق‌کن، در امان است.

خداحافظ.» فصل سی و دوم پیشاهنگ جدید از ماجرایی که همین الان روایت شد، ممکن است تصور کنید که امرسون اسکایبرو قهرمان این وقایع‌نگاری وفادارانه است، نه دعانویس فهرج کلیسا پی-وی. اما چنین نیست. امرسون در حقیقت یک قهرمان شیطانی بود، اما به دلیل حق کشف، جزو دارایی‌های توسل پی-وی محسوب می‌شد. کیمیاگری پی وی با صدای رعدآسایی که حاکی از چالش بود پرسید: «مگر من او همزاد کافران را اختراع نکردم؟» بیچاره امرسون حالا داشت به دردسر می‌افتاد و شب بعد به خانه پی وی رفت تا اولین درس پیشاهنگی‌اش را بگیرد و به رادیوی پی وی گوش دهد. از زمان ماجرای ناخوشایند لباس ملکه توت، پی وی و خواهرش روابط صمیمانه‌ای نداشتند؛ در واقع رابطه آنقدر تیره شده بود که قهرمان ما به این فکر می‌کرد که پسری به دیدنش بیاید، البته نه بدون کمی دلهره.

او شب بعد (که چهارشنبه بود) کافران را انتخاب کرد زیرا می‌دانست که السی با لباس عجولانه ژاندارک در بالماسکه غایب خواهد بود. ملکه توت به طور ناگهانی درگذشته بود و به جای او «دوشیزه اورلئان» به عنوان بازیگر جایگزین ظاهر شده بود.