دعانویس برای حاملگی

برای برانکارد بسیار قابل تحمل هستند. البته اول خرج‌ها را علوم غریبه بکشید. حمل تفنگ‌های پر ایمن نخواهد بود.» ارنست اطاعت کرد و سپس دکتر شروع به ساخت برانکارد خود کرد. او ابتدا یک تفنگ و دعانویس برای حاملگی یک اسلحه را به هم بست و جهت لوله‌ها را معکوس کرد تا نوعی عصا به طول حدود شش فوت با قنداق انرژی مثبت در دو سر آن تشکیل شود. سپس تفنگ و اسلحه دیگر به همین ترتیب محکم شدند و به این ترتیب تیرک‌های برانکارد شکل گرفتند. سپس آنها کافر را با شش تسمه به فاصله حدود دو فوت از یکدیگر به هم بستند. دستگاه اکنون روی زمین قرار گرفت و هوتنتوت روی تسمه‌ها قرار گرفت.

دعانویس : سپس قنداق‌های یک سر آن بالا برده شد و آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند روی شانه‌های دکتر قرار گرفت که روی یک زانو خم شده و تا جایی که می‌توانست به زمین نزدیک شد. سپس دو سر دیگر آن به همان شکل روی شانه‌های ارنست که خود را در پیشینه تاریخی چنین وضعیتی قرار داده بود، قرار گرفتند. فرانک و نیک اکنون در وسط برانکارد قرار گرفتند و هر کدام یک شانه خود را زیر میله قرار دادند. سپس لاوی دستور داد و همه با هم بلند شدند. دکتر با لحنی تأییدآمیز فریاد زد: «با مدیریت عالی! حالا همه با هم بروید، و ما او را در کمتر از یک ربع ساعت زیر سایه درختان خواهیم داشت.» آنها با قدم‌های سریع و پیوسته حرکت کردند و شیاطین در کمتر از زمانی که لاوی نام برد، به پوشش دوستانه‌ی بیشه نزدیک شدند.

دعانویس برای حاملگی

همین که نزدیک شدند، یک سگ استین‌بوک که ظاهراً زیر درختی مشغول تغذیه بود، از پناهگاه بیرون پرید و از فاصله‌ی بیست یاردی دعانویس آنها عبور کرد. «افسوس! افسوس!» نیک فریاد زد، «شامی که باید می‌بود، شیاطین از دست رفت! این بدترین کار برای انجام یک کار خوب است! دعانویس برای حاملگی مطمئناً به خاطرش مجازات خواهید شد!» وارلی گفت: «خب، نیک، من در این مورد اطلاعی ندارم. اگر ما برای مراقبت از هوتن‌تات نرفته بودیم، فکر نمی‌کنم چیزی از استاین‌بوک می‌دیدیم. فکر می‌کنم او اصلاً به ما نزدیک هم نمی‌شد.» دکتر در حالی که بارشان را به زمین می‌گذاشتند و او را روی علف‌های جادو نرم زیر سایه‌ی یک میموزای بزرگ می‌گذاشتند، گفت: نه، مطمئن دعانویس گتوند باشید.

و علاوه بر این، شک دارم که عمل کافر نیک ما در این مورد پاداش شیطانی فرشتگان نگیرد. فرشتگان اینجا را ببینید، استاین‌بوک داشت از این خربزه می‌خورد که ما او رمال را ترساندیم. جای دندان‌هایش را ببینید، و این هم ساقه‌های یک یا دو خربزه‌ی دیگر که خورده است. من هنگام عبور متوجه این خربزه‌ها شدم، جادو سیاه اما ترسیدم که با آنها کاری داشته باشم، چون هرگز خربزه‌ای دقیقاً شبیه به آنها ندیده بودم، و بعضی از اجنه غیر مسلمان خربزه‌های این کشور کم و بیش سمی هستند. اما اگر غذای سالمی نبودند، استاین‌بوک آنها را نمی‌خورد، بنابراین می‌توانیم آنها جادو را هم بخوریم.

شکی ندارم که آنها را بسیار گوارا خواهیم یافت.» فرانک و نیک شروع به بالا کشیدن آنها کردند، در حالی که جراح مشغول ترمیم بیمارش بود که هنوز در حالت نیمه هوشیار دراز کشیده بود. اما هوای خنک و تخت نرم، همراه با داروهای تقویتی که هر از گاهی استفاده می‌شد، او را به دعا هوش آورد و توانست هر چقدر جفت روحی غذا که برایش مفید تشخیص داده می‌شد، بخورد. پس از نوشیدن این غذا و جرعه دیگری آب سرد، دعانویس برای حاملگی به خواب عمیقی فرو رفت که به نظر می‌رسید چند دعانویس خرمدره ساعت طول بکشد. دکتر در حالی که داشتند پشت میز شامشان که شماره ملا شامل استاین‌بوک و خربزه بود و خربزه از همه خوشمزه‌تر بود، می‌نشستند، گفت: «هنوز خیلی زود است؛ و فکر نمی‌کنم از زمان صبحانه بیشتر علوم غریبه از دوازده مایل راه رفته باشیم.

با این حال، فکر می‌کنم باید اینجا طلسم بمانیم. این بیچاره هنوز آنقدر حالش خوب نیست که بشود او را تنها گذاشت، هرچند ممکن است فردا صبح حالش خوب شود.» طلسم وارلی گفت: «نه، ما نمی‌توانیم این بدبخت بیچاره را تنها بگذاریم، مخصوصاً بعد از چیزهایی که او در مورد بوشمن‌ها دعانویس برای گشایش بخت به ما گفت. آنها ممکن است جایی در همین نزدیکی کمین کرده باشند و دوباره به او حمله کنند و او با این وضعیت ضعیف فعلی‌اش نتواند از دست آنها فرار کند.» گیلبرت با شنیدن این حرف از جا پرید و با وحشت گفت: «اه، چی! بوشمن‌ها کمین کرده‌اند! وحشی‌های خونخوار!

آنها ما را می‌گیرند و شاید تا چانه دفن کنند، و جادو سیاه بعد سرمان را به نشانه‌ی شرمساری بکوبند! فرانک، دوباره تفنگ‌ها پر شده‌اند؟» «خیلی وقت پیش، نیک.» جواب داد. «ارنست آنها را بار زد، در حالی که من و تو داشتیم خربزه جمع دین می‌کردیم. من او را در حال جمع کردن خربزه دیدم، و فکر نمی‌کنم بوشمن‌ها موکل جن خیلی به ما آسیبی عبادت کردن بزنند. اگر تمام چیزهایی که شنیده‌ام درست باشد، دعانویس برای حاملگی آنها وحشت زیادی از سلاح‌های اروپایی، و به ویژه سلاح‌های گرم، دارند. فکر می‌کنم اگر نمی‌توانیم یک یا دو تا از این طوطی‌های همزاد خاکستری را بکشیم، بهتر است امتحان کنیم، همانطور که فرشتگان خود شما، اگر اشتباه نکنم، درست قبل از اینکه مار خودش را نشان دهد، پیشنهاد کردید.» جادو نیک که تا حدودی مطمئن شده بود، پاسخ داد: «من هیچ مخالفتی ندارم، فرانک.

مطمئناً این بوشمن‌ها نمی‌توانند به بدی مارها باشند؛ و اگر کسی تصمیم بگیرد که خودش را برای یکی از آنها به زحمت نیندازد، نیازی نیست برای دیگری هم به زحمت بیفتد.» ویلمور گفت: «بسیار خب، نیک. حالا در دعانویس مورد این طوطی‌ها. آنها خیلی خجالتی هستند و اگر بتوانند خودشان را از تیررس دور نگه می‌دارند؛ و ما نباید با شلیک باروت، مگر با احتمال نسبتاً مطمئنی که یکی را هدف قرار دهیم، دعا نویسی آن را دور بریزیم. فکر می‌کنم یواشکی بروم و پشت آن تنه بزرگ آن طرف‌تر پنهان شوم. بعد یک سنگ را به درختی که روی آن نشسته‌اند، بیندازی، و به احتمال زیاد آنها به فضای باز پرواز می‌کنند و به من شلیک خوبی می‌کنند.» ویلمور و حرز گیلبرت مانورهای مشترک خود را با چنان مهارتی انجام دادند که قبل از شام، شش طوطی بزرگ را در کیسه‌ها گذاشتند و گوشت آنها را پس از آب‌پز کردن،

همه عالی تشخیص دادند. بعد از شام، طلسمات دکتر به گروه اطلاع داد که اوماتوکو، همانطور که خودش را صدا می‌زد، اکنون کاملاً حواسش را به دست آورده و گفتگوی طولانی‌ای با او انجام داده است؛ جزئیاتی که اگر مایل به شنیدن آن باشند، آماده است تا آنها را با آنها در میان بگذارد. نیک گفت: «شنیدید؟ دعانویس حاملگی مطمئن باشید که می‌شنویم. مدت‌هاست که مشتاقم همه چیز را در مورد آن بدانم، و اگر می‌دانستم که او می‌تواند صحبت کند، برای شکار طوطی بیرون نمی‌رفتم.» لاوی گفت: «شما متوجه حرف‌های او نمی‌شوید. او داستانش را به زبان هلندی تعریف کرد. وقتی برای امتحان دعانویس کردن زبان انگلیسی آمد، دانش او از این زبان بسیار کم بود.

او می‌گوید که متعلق نسخ خطی به قبیله‌ای بوده که قبلاً در جنوب این منطقه زندگی می‌کردند – از توصیفاتش حدس می‌زنم که مقدس خیلی دور از دهانه‌ی گاریپ نبوده است. مزارع دعانویس برای حاملگی زیادی متعلق به مالکان هلندی در این محله وجود داشت؛ اما قبیله‌ی اوماتوکو قبیله‌ی قدرتمندی بود و به نظر می‌رسد که سال‌های زیادی بدون مزاحمت همسایگان دعانویس باغ ملک اروپایی خود زندگی کرده‌اند. اما تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد حدود چهارده یا پانزده سال پیش، چند انگلیسی – تاجرانی که احتمالاً توسط یک شرکت تجاری فرستاده شده بودند – در نزدیکی روستای آنها پیاده شدند و برای پوست و عاج فیل به ذکر آنها شرایط آزادتری نسبت به آنچه هلندی‌ها اجازه داده بودند، پیشنهاد دادند.

انگلیسی‌ها که تجارت اعمال صالح را کلیسا سودآور یافتند، سال بعد بازگشتند و به تدریج چند کلبه ساختند و دعا در آنجا به تجارتی که قرار بود بسیار پرسود باشد، ادامه دادند. اوماتوکو از آنها بود که چند کلمه دعانویس انگلیسی را که می‌دانست، یاد گرفت و به نظر می‌رسد که علاقه‌ی زیادی به آنها پیدا کرده است.» فرانک گفت: «البته که این کار را کرد، انگلستانِ پیر در برابر دنیا!» دکتر پاسخ داد: «با تمام وجودم، فرانک، فقط انگلیسی‌ها همیشه به خاطر محبوب کردن خودشان جادوگر قابل توجه نیستند. خب، تجارت همچنان رو به افزایش بود، تا اینکه حسادت هلندی‌ها را برانگیخت.

دعا حاملگی

آنها از اینکه نمی‌توانستند پوست و عاج را با قیمت‌های دعا نویس قدیمی بخرند، خوششان نمی‌آمد، و علاوه بر این، به انگلیسی‌هایی که سعی در اقامت در این کشور داشتند حسادت می‌کردند.» وارلی گفت: «بله، مطمئناً، دعانویس زمانی که شما از آن صحبت می‌کنید باید یک یا دو سال قبل از فتح مستعمره توسط نیروهای ما بوده باشد.» «درست همین‌طور فرشته است، ارنست، و چند سال قبل از آن، در مستعمره احساس ناراحتی وجود داشت، مبنی بر طلسم اینکه انگلیسی‌ها در فکر سوءقصد به آنها بودند. این یکی از چیزهایی است که مرا وادار می‌کند داستان هوتنتوت را طلسم طلسم باور کنم.

خب، هلندی‌ها در سال چهارم پس از ظهور بیگانگان، چیزی را که در این مناطق کماندو می‌نامند، گرد هم آوردند…» ویلمور مداخله کرد و گفت: «می‌دانم چیست. شنیدم که عمویم با چند نفر از مسافران در مورد آن دعانویس برای حاملگی صحبت می‌کرد. آنها تمام هلندی‌های محله و همچنین تعدادی از نیروهای دولتی را جمع می‌کنند و به یک روستای بدشانس هوتنتوت حمله می‌کنند – همه شیطانی مردان توسل را می‌کشند، زنان و کودکان را به بردگی می‌گیرند، گاو و اموال بومیان را تصاحب می‌کنند و خانه‌ها را می‌سوزانند.» نیک اظهار داشت: «به این می‌گویند پاکسازی کامل.» وارلی فریاد زد: «بله، بدون شک. اما به طرز تکان‌دهنده‌ای ظالمانه و شرورانه است.

فرانک، فکر می‌کنم داری قضیه را بیش از حد بزرگ می‌کنی.» لاوی گفت: «متاسفم که اینطور نیست. این دقیقاً همان کاری است که آنها در کماندوها انجام می‌دادند.