دعانویس چهارباغ

نداشتند. ملکه پیر و دوربودی خائن نیز به همان اندازه جفت روحی هیچ دلیلی برای دانستن چیزی در حرز مورد آن نداشتند. پیرمرد دعانویس چهارباغ پس از صدور حکم ، خود را در کمدش حبس کرد و شروع به گریه و زاری کرد، گویی از همان لحظه دخترش را از دست داده است. دوربودی، پس از [ ۸۲ ]همانطور که ضرب المثل تامیلی می‌گوید، با خیانت خود آتش را شعله‌ور کرد و با کاغذها به شاهزاده بازگشت. فکری به ذهنش رسید که سرنوشت سوبودی نزدیک طلسم است. او می‌خواست توافق بین خود و شاهزاده در مورد همسر دومی را اجرا کند. سوبودی عالیقدر، که همیشه سوگندها را به شدت فرشتگان رعایت می‌کرد، مدتی گیج شد.

دعانویس : او نمی‌دانست طلسم چه کار کند. به سوگند پایبند بماند و همسرش را به دیگری بسپارد؛ یا آن را بشکند و عفت همسر خود را حفظ کند. سرانجام، با تکرار در ذهن خود، “تنها شیاطین نیکوکاری پیروز می‌شود” و همچنین با این فکر که بهشت ​​به نحوی توسل تدبیری برای حفظ همسرش خواهد اندیشید، نزد او رفت، ماجرا را برایش توضیح داد و به او دستور داد که نزد پسر وزیر برود. او با تردید موافقت کرد؛ زیرا به عنوان یک همسر خوب، نمی‌توانست از دستورات شوهرش سرپیچی کند. سپس سوبودی به دوربودی گفت که می‌تواند همسرش را از آن خود کند.

دعانویس چهارباغ

شاهزاده طلسم خانم با گریه و طلسمات زاری پیش در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده است مادرش رفت که شوهرش دیوانه شده است. “وگرنه چه کسی قول می‌دهد همسرش را به دیگری بدهد؟ منظورش از این حرف چیست؟” «دخترم! از هیچ چیز نترس، شاید در کودکی‌اش، این قول عجولانه را بدون فکر داده باشد. قولی که زمانی داده بود، اکنون او را کافر آزار می‌دهد. دعانویس چهارباغ او که قادر به شکستن آن نیست و حفظ عفت خود را به عهده‌ی خودت دعا گذاشته، چنین دستور داده است.»[ ۸۳ ]و اگر به هر طریقی خودت را نجات بدهی، و ظاهراً به قول شوهرت هم عمل شیاطین کنی، او تو را می‌بخشید، بلکه باید ببخشد.

فکری به ذهنم می‌رسد که چگونه این کار را انجام دهم. این خواهرخوانده‌ات است که دقیقاً شبیه توست. من او را به جای تو می‌فرستم.» بنابراین ملکه پیر با دلداری دادن به دخترش، فوراً تمام مقدمات لازم را فراهم کرد. و البته، شیطانی سوبودی در آن زمان دلیلی نداشت که چیزی دعا در مورد آنها بداند. نیمه‌شب درِ خانه‌اش به زور باز می‌شود و یک یاغی با شمشیری کشیده، همچون آذرخش، به داخل هجوم می‌آورد و آن دو را به قتل می‌رساند. بدین ترتیب، درست در همان شبی که دوربودی به اوج رذالت خود رسیده بود، به دست والای خداوند از پا درآمد.

زیرا، گفته می‌شود که وقتی جرم و جنایت افزایش می‌یابد، خود خداوند طلسم نیز نمی‌تواند آن را تحمل کند. صبح سپیده زد. سوبودی از روی تختش بلند شد و پس از نماز صبح در تالار شورا نشست. شاهزاده خانم و مادرش ابطال کردن جادو از رختخواب‌هایشان بلند شدند و مشغول رسیدگی به کارهایشان شدند. درست در همان زمان، خدمتکاری به سمت ملکه پیر دوید و گفت: «پادشاه ما در اتاقش گریه می‌کند که سید و حاجی دخترش دیگر نیست. فکر می‌کنم امروز مشکلی در مغز اعلیحضرت وجود دارد. بیایید و او را تسلی دهید.» دعانویس چهارباغ ملکه که از ماجرا بی‌خبر شیطانی بود، بی‌صدا به اتاق شوهرش دوید.[ موکل جن ۸۴ ]از تغییر شگفت‌زده شدند.

شوهر همه چیز را به او گزارش داد – پسر وزیرِ با قیافه‌ای عاقل، داماد آرایشگر و همه چیز کافران را، و سپس نتیجه گرفت که دختر و فرشتگان دامادشان دیگر نیستند. ملکه گفت: «چی! خودت را جمع و جور کن. دامادمان توی دربارش نشسته. دخترمان هم دارد توی اتاق رختکن خودش را آرایش می‌کند. خواب می‌دیدی؟ عقلت سر جایش است؟» پادشاه به جلاد دستور داد سرها را بیاورد که پس از بررسی، مشخص شد سرهای پسر وزیر و خواهر رضاعی دعانویس او هستند. ملکه همه چیز را در جادو مورد نامزدی یک روزه برای همسری و ترتیبات دعانویس خودش در مورد آن تعریف جادوگر دعانویس میرآباد کرد.

پادشاه پیر نمی‌توانست بفهمد همه دعا اینها چه معنایی دارد. شمشیرش را بیرون کشید و مانند شیری دیوانه دعانویس به سمت دربار دوید و مسلح در مقابل دامادش ایستاد. «اصل و نسب حقیقی‌ات و هر آنچه مربوط به خودت است را برای من بازگو کن. حقیقت را بگو. چطور شد که پزشکی آموختی؟ اگر شاهزاده‌ای، چرا باید قلمرو خود را رها کنی و به اینجا بیایی؟ در مورد این توافق شوم که همسرت کافر را دعانویس قیدار به دیگری بدهی چه؟ پسر این وزیر کیست؟» سوبودی، شیاطین بدون اجنه غیر مسلمان اینکه حتی یک نکته را از قلم بیندازد، هر آنچه را که اتفاق افتاده بود، حتی از درآوردن چشمانش را، برای او تعریف کرد.

پیرمرد به زمین افتاد[ ۸۵ ]شمشیرش را گرفت، دامادش را تقریباً در آغوش گرفت، زیرا از راه عالی که سرنوشت برای فرارش آماده کرده بود، بسیار شاد بود و گفت: «پسرم، زندگی من، چشم من. درست است، درست است. تنها دارما پیروز می‌شود، و شما که دعا نویسی این شعار را دارید، دعانویس چهارباغ بر همه چیز پیروز شده‌اید. آن بدبختِ فرومایه که، با ابجد وجود سلسله‌ی شرارت‌هایی که بر شما روا داشت و شما از او محافظت کردید، سرانجام دریافت که آدرمامش هرگز پیروز نمی‌شود. اما او هرگز این را نفهمید. این آدرمامش بود که او را در همان شبی که به گمانش کاملاً مغلوبش شده بود، از پا درآورد.» بی‌درنگ نامه‌هایی به تِوای فرستاده شد و سوگونا و دارماشیلا را به دعانویس جشن شادی پس از زایمان شاهزاده و پرنسس دعوت کرد و به افتخار فرار خوش‌شانس آنها، ازدواج مجدد با شکوه تمام جشن گرفته شد.

دارماشیلا، از آنجایی که پسرش را دوست نداشت، حتی یک قطره اشک هم برای فقدان او نریخت. سوبودی مدت زیادی زندگی کرد و به والدین خود و همسرش تسلی فراوان داد. به برکت کالی، آنها صاحب چندین پسر باهوش شدند.[ ۸۶ ] ۱تِوای نام کلاسیک شهر مدرن رامناد در شهرستان مادورا است. [ مطالب ] ششم. ویداموندان کوداموندان. آقای نمی‌خواهد بدهد و آقای نمی‌خواهد برود. در شهری، دعانویس خرمدره برهمن پیر و باهوشی به نام «وَنت-گیو» زندگی می‌کرد. او هر طلسم روز بیرون می‌رفت و در تمام خانه‌های اطراف گدایی می‌کرد، به این بهانه که باید چندین برهمن را در خانه‌اش سیر کند.

افراد خوبی که به حرف‌های او ایمان داشتند، برنج و ادویه کاری زیادی به او می‌دادند که با آنها به خانه می‌آمد و برای همسرش توضیح می‌دادند که چگونه فلان آقا را با تحمیل سیر کردن افراد زیادی در خانه به عنوان صدقه فریب داده است. دعانویس چهارباغ اما تعویذ اگر هر برهمن جفر گرسنه‌ای که از لاف پوچ او در مورد سیر کردن برهمن‌ها در خانه شنیده بود، به او مراجعه می‌کرد، به هر بهانه‌ای او را می‌راندند. به این ترتیب، آقای «وَنت-گیو» هر روز سبدی پر از برنج و سایر مایحتاج به خانه می‌آورد که از آن فقط بخش کوچکی را برای خود دعا و همسرش استفاده می‌کرد و بقیه را به پول تبدیل می‌کرد.[ ۸۷ ]و بدین علوم غریبه ترتیب، با تحمیل و ترفند، توانست چندین سال به خوبی زندگی کند.

دعانویس گتوند در دهکده‌ای مجاور، برهمن پیشینه تاریخی بسیار باهوش دیگری به نام «نمی‌روم» زندگی می‌کرد. هر وقت کسی را می‌یافت که تمایلی به دادن چیزی که دعانویس چهارباغ از او جادو کهن التماس می‌کرد، نداشت و نمی‌خواست به او بدهد، آنقدر او را اذیت می‌کرد تا از او صدقه‌ای بگیرد. این آقای «نمی‌روم» که از صدقات آقای «نمی‌روم» و غذا دادن خیرخواهانه‌اش به برهمن‌ها شنیده جادو شدن بود، روزی به دیدنش آمد و از او خواست که به او غذا بدهد. آقای «نمی‌روم» به او گفت که برای آن روز ده برهمن از منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. قبل آماده شده‌اند و اگر روز بعد بیاید، بدون هیچ مشکلی غذایش را خواهد خورد.

چهارباغ

آقای «نمی‌روم» با این موضوع موافقت کرد و او را برای آن روز تنها گذاشت. البته آقای «نمی‌روم» همان دروغی را به او گفته بود که عادت داشت به همه آن‌هایی که گهگاه از او غذا التماس می‌کردند، بگوید. حالا آقای «نمی‌روم» آنقدر احمق نبود که چنین چیزی به او تحمیل شود. او روز بعد دقیقاً سر ساعت مقرر جلوی درِ خانه‌ی آقای «نمی‌خواهم بروم» ایستاد و قولش را به صاحب خانه یادآوری کرد. آقای «نمی‌خواهم بروم» قبلاً هرگز حرفش را باور نکرده بود و مصمم بود مهمان گستاخ را با بهانه‌ای محکم‌تر از دعا اول بدرقه کند، بنابراین با کیمیاگری او چنین گفت:[ ۸۸ ] «آقا، با کمال تأسف باید بگویم که همسرم دیشب به تب شدیدی دچار شد که هنوز از آن بهبود نیافته دعانویس بیستون است.

به دین دلیل این حادثه غیرمنتظره، مجبور شدم اطعام خیریه ( سامارادهانا ) خود را تا زمان بهبودی او به تعویق بیندازم، بنابراین لطفاً چند روزی دیگر مزاحم من نشوید.» آقای «نمی‌روم» دعانویس چهارباغ این کلمات را با حالتی از اندوه صادقانه، یا بهتر است بگوییم، ظاهراً صادقانه، شنید و پاسخ داد: «جناب محترم، جادو از بیماری بانوی خانه بسیار متاسفم، اما ترک تغذیه خیریه برهمن‌ها به این دلیل گناه بزرگی است. ده سال است که هنر آشپزی را مطالعه می‌کنم و اکنون می‌توانم حتی برای چند صد برهمن غذا بپزم؛ بنابراین اکنون می‌توانم در تهیه مایحتاج سامارادهانا به شما کمک طلسم نویس کنم .

» آقای شیاطین «نمی‌بخشم» نمی‌توانست چنین درخواستی را رد کند، اما با حیله‌گری در ذهنش مصمم شد که آقای «نمی‌بخشم» ارواح را وادار کند برایش آشپزی کند و سپس بدون اینکه برنجش را به او بدهد، او را از شیطانی آنجا بیرون کند. بنابراین رمل گفت: «بله، فکر خیلی خوبیه. از پیشنهاد محبت‌آمیزتون خیلی ممنونم. بفرمایید تو؛ بیا با هم غذا درست کنیم.» صاحبخانه با گفتن این حرف، آقای «نمی‌خواهی بروی» را به داخل خانه برد و هر دو به آشپزخانه رفتند.