دعانویس کوشکنار

دریا پس از ایجاد اثر چرب روی سنگ‌ها، روی آنها را بشوید، کاری جز برجسته کردن این رمال آثار و آشکارتر نشان دادن آنها نمی‌کند، زیرا آب شور به یک شکل روی قسمت‌های دعانویس کوشکنار دست نخورده سنگ عمل می‌کند، اما به شکلی متفاوت در قسمت‌هایی که چربی جذب شده است. این علائم معمولاً بسیار کم‌رنگ هستند و تشخیص آنها نیاز به کمی آموزش دارد؛ اما وقتی مهارت شیاطین لازم به دست آمد، به اندازه کافی آشکار می‌شوند. برای یک چشم تیزبین و با کمی تمرین، تشخیص جادو سیاه اینکه آیا یک یا متون کهن چند نفر در مکانی مشخص قدم گذاشته‌اند و در چه جهتی حرکت کرده‌اند، دشوار نیست.

دعانویس : علائم روی سنگ‌هایی که توسط دریا شسته می‌شوند، معمولاً رنگ روشنی دارند. تقریباً همیشه می‌توانستم رد پای یک آینو را از یک ژاپنی تشخیص دهم، زیرا آینوها گام‌های بلندتری برمی‌دارند و انگشتان پایشان از ژاپنی‌ها بلندتر است.[صفحه ۱۶۱] علاوه بر این، در مورد دومی، هنگام راه کافر رفتن فشار بیشتری دعا به جلو و زیر پا وارد می‌شود و دعا دین انگشتان پا به داخل چرخیده است؛ در حالی که در ردپاهای آینو، تمام پا فرشتگان روی زمین قرار می‌گیرد و آنها آن را کاملاً صاف نگه می‌دارند و دو پا را به موازات یکدیگر حرکت می‌دهند. این چند نکته را در مورد ردیابی ارائه دادم، زیرا برای خواننده توضیح می‌دهد که چگونه توانستم راه خود را از یک روستا تعویذ به روستای دیگر که کیلومترها از هم فاصله داشتند پیدا کنم، به جادو دعانویس سمت کلبه‌هایی که هرگز در آنها نبوده‌ام، هدایت کنم و بر مشکلات بزرگی غلبه کنم

دعانویس کوشکنار

که اگر هنر ردیابی را یاد نگرفته بودم، نمی‌توانستم بر آنها غلبه کنم سنت‌های معنوی در مناطق مختلف به طور متفاوتی تکامل یافته‌اند. و تا به حال قدرت‌های طبیعی خود را توسعه داده‌ام. اسب‌های من نیز تا حد زیادی معلمان من بودند؛ دعانویس کوشکنار و با بررسی دقیق غریزه آنها فهمیدم که خودم آن جادو سیاه را دارم و در آن پیشرفت کرده‌ام. بین ساواکی یا فوجیما و پورونای، جنگلی زیبا از درختان بلوط و درختان سخت‌چوب بر روی تپه‌ها و درختان صنوبر شیطانی بر روی کوه‌های مرتفع‌تر وجود دارد، در حالی که ساحل بالای آب دریا شیطانی پوشیده از بوته‌های ضخیم بامبو است که ارتفاع آنها به حدود ده فوت می‌رسد. در ساحل شنی، علاوه بر تعداد زیادی استخوان نهنگ، مقدار زیادی چوب آب آورده هم وجود دارد.

در پورونای، که تنها هشت کلبه داشت، آینوها معماری انبارهای خود را متفاوت از سایر قبایل اتخاذ کرده بودند. دیوارها و طلسم سقف بخشی از چوب و بخشی از پوست درختان ساخته شده بود. سنگ‌های سنگینی دعا روی سقف ابطال کردن جادو قرار دعا نویسی داده شده بود تا از جابجایی آن در هنگام وزش بادهای شدید که در امتداد آن ساحل بسیار رایج بود، جلوگیری شود. بومیان آب و هوای زمستان را بسیار شدید توصیف کردند، به خصوص در هنگام بادهای شمالی، دعانویس قیدار و به من گفتند که دعا برخی سال‌ها دریا در تمام امتداد دعانویس ساحل تا حدود هشت یا ده مایل یخ می‌زند، به علاوه یخ‌های شناوری که از شمال می‌آیند و در امتداد ساحل تا دماغه نوسیپ، در همسایگی نمورو، حرکت می‌کنند.

در آغاز زمستان، این یخ که احتمالاً توسط جریان قوی تنگه لاپرو از ساخالین رانده شده است، از شمال می‌آید و در تمام امتداد ساحل شمال شرقی یزو به پایین حرکت می‌کند و تمام فرورفتگی‌های خط ساحلی را پر می‌کند و یک توده جامد روی سطح آب تشکیل شیطانی می‌دهد. فک‌ها در این سواحل تا آباشیری بسیار فراوانند،[صفحه ۱۶۲] اما بیشترین تعداد آنها در تالاب ساروما یافت می‌شوند. در زمستان رسیدن به آنها دشوار نیست، اما موکل جن حتی در ماه سپتامبر نیز بسیاری از آنها را دیدم. با این حال، دعانویس کوشکنار آنها بسیار خجالتی بودند و به محض اینکه مرا می‌دیدند، فوراً زیر آب ناپدید می‌شدند.

چند مایل از پورونای فاصله گرفتم و به دماغه‌ای رسیدم که حدود یک مایل از آن، جزیره کوچک چوسکین قرار داشت. ساحل دوباره، به جای شنی بودن، آثاری از سازندهای آتشفشانی خود را نشان می‌داد، صخره‌های زیبا و خطوط ناهمواری را تشکیل می‌داد که در بعضی جاها به صورت تراس‌هایی یا صخره‌هایی از رسوبات رسی و شنی بالا می‌آمدند، با صخره‌هایی که تا دوردست‌ها تا دریا امتداد داشتند، در حالی که در حرز زیر آنها ساحلی از شن و ماسه درشت یا سنگریزه امتداد داشت که با تخته سنگ‌های عظیم آتشفشانی پوشیده شده بود. این تراس‌ها عمدتاً پوشیده از توسکا، صنوبر یزو و راش بودند.

کمی پس از عبور از رودخانه پوروبتس، به لاشه یک کشتی بادبانی برخوردم که در ساحل افتاده و دکل آن برداشته شده بود؛ و سرانجام به اساشی رسیدم. در آنجا دوباره متوجه یک جادو سیاه واقعیت عجیب شدم که دعانویس کوشک ممکن است برای انسان‌شناسان جالب باشد؛ اینکه یزو عمدتاً از سنگ‌های کیمیاگری دوران سوم و آتشفشانی تشکیل شده است دعا نویسی و آینوها بیشتر در مناطق تشکیل کینوزوئیک یا دوران سوم قدیس یافت می‌شوند. در مناطق آتشفشانی، آنها بسیار کمیاب هستند. این موضوع عجیب است، زیرا این یک واقعیت شناخته شده است که شکل معمول حیات دوران سوم، میمون‌های انسان‌نما هستند و این یک تصادف قابل توجه است که ما باید انسان‌های میمون‌مانند را در همان لایه‌ها پیدا کنیم.

از اساشی، ساحل تا حدود هشت مایل بسیار ناهموار و صخره‌ای است. مجبور بودم اسب گرسنه‌ام را از کوه‌های شیب‌داری که مستقیماً از دریا سر بر آورده بودند، در جاهایی که ساحل غیرقابل عبور بود، بالا و دعانویس میرآباد پایین ببرم. دعانویس کوشکنار به دلیل کمبود علف، حیوان بیچاره‌ام چیزی برای خوردن نداشت؛ و با طلسم توجه به خطر سواری و وضعیت اسفناک اسبم، جادو سیاه مجبور شدم بیشتر راه را پیاده بروم و او را هدایت کنم. شانوی، حدود سیزده مایل دورتر، در دیدرس قرار گرفت – گروهی از کلبه‌های ماهیگیران بدبخت؛ و از اینجا ساحل تا حدودی بهتر بود. مناظر در تمام طول مسیر زیبا بود، به خصوص با نگاه به کوه‌های شانوی.

یک یا دو کلبه فرشتگان متروکه را دیدم که باد آنها را ویران نماز خواندن کرده بود، اما هیچ انسانی نبود. نزدیک شانوی، سنگ‌های فوران‌کننده و صخره‌های گرانیتی ناگهان[صفحه ۱۶۳] به پایان می‌رسد، و همچنین ویژگی کوهستانی کشور، و به مدت پانزده مایل، تا رسیدن به ساروبوتس، کشور کاملاً مسطح و باتلاقی است، با پوشش گیاهی انبوه درختان صنوبر در داخل کشور. یک تالاب کوچک وجود دارد که توسط دعا دعانویس بیستون نویس رودخانه تومبتس تشکیل شده است و اغلب دهانه آن توسط شن‌های روان مسدود می‌شود که باعث طغیان آن می‌شود. من ساروبوتس را در باران شدید ترک کردم و در امتداد ساحل، مسیر را دنبال کردم.

رودخانه، دریاچه‌ای باریک و طولانی شبیه به دریاچه تومبتس را تشکیل می‌دهد و در پشت آن، تراس‌ها و زمین‌های مرتفع وجود دارد، اما کوه‌های خیلی بلندی وجود ندارد. لاشه یک قایق بزرگ دیگر به صورت تکه‌هایی روی شن‌ها افتاده بود و پس از طی پانزده مایل از مناظر بسیار ناخوشایند، به چیتومامای رسیدم، گروهی از ارواح چهار یا روح پنج کلبه ماهیگیری. دعانویس کوشکنار در اینجا نیز ساحل ناهموار بود، اما اسبچه من مانند زمان ترک جفر ساروبوتس در شن‌ها فرو نرفت، بلکه در میان سنگریزه‌ها و سنگ‌های بزرگ به نوک سوزن تلوتلو خورد. در ادامه، رمل صخره‌های شیب‌دار خاکستری و قهوه‌ای وجود داشت که بسیار زیبا بودند.

کافر طبیعت مزوزوئیک این ساحل، بین چیتومامای و دماغه سویا، به وضوح بیشتری خود را نشان می‌دهد و یک صخره بزرگ که از دریا بیرون آمده است، با بخش‌های مربعی متعدد خود، هم عجیب و هم زیبا است. دعانویس کوشکنار از این نقطه است که می‌توان اولین منظره از دماغه سویا را دید. با دور زدن یک خلیج، از کنار چند خانه ماهیگیران رد می‌شویم و بر روی صخره‌های بالای آنها، فانوس دریایی سیلیوسی برپا دعانویس گتوند شده است. من از دماغه عبور کردم و در طرف دیگر خلیج را دور زدم، جایی که لاشه یک کشتی ذکر بادبانی دیگر را دیدم که به صخره‌ها برخورد کرده بود و صحنه فرشتگان را غم‌انگیز کرده بود.

کوشکنار

همچنان ادامه دادم و دو یا سه دماغه کوچک‌تر را دور زدم که منظره غم‌انگیز لاشه کشتی چهارم در مقابلم ظاهر شد. این کشتی آخری عقبش از آب بیرون اعمال صالح آمده بود و یک نام ترکی روی آن نوشته شده بود. ظاهرش هم ترکی بود و من بارها و بارها از اینکه یک کشتی ترکی در تنگه لاپرو چه کاری می‌توانسته انجام دهد، گیج شده بودم. ماه‌ها بعد، در بازگشتم به یوکوهاما، اما خیلی دیر شده بود که بتوانم کمکی به آنها بکنم، داستان غم‌انگیز بازماندگان آن کشتی برای من آشکار شد. ماموریت کشتی در آن دریاهای دوردست، ماموریتی مرموز بود.

هیچ کس هرگز دقیقاً نمی‌دانست طلسمات طلسم از کجا آمده یا به کجا می‌رود. هیچ‌کس مقدس هرگز نفهمید که آیا او در طوفانی در دریای چین معلول شده و توسط جریان‌های قوی تا این حد به سمت شمال رانده شده است، یا اینکه صاحب بی‌احتیاطی ترک…[صفحه ۱۶۴] مسیرش را اشتباه رفت و در جریان‌های خطرناک تنگه لاپروسه به سرنوشتش دعانویس خرمدره دچار شد. تنها چهار نفر از خدمه زنده ماندند. آنها در آن ساحل متروک، بدون لباس، غذا و پول بودند؛ اما بومیان اندک با آنها با مهربانی رفتار کردند. دو نفر از آنها « تاربوش » (کلاه جادو شماره ملا قرمز) به سر داشتند، پیشینه تاریخی تنها چیزی اعمال مربوط به جادو که از غرق شدن نجات جادو داده بودند.

بومیان ساحل شمال غربی برای من از این مردانی گفتند که با پای پیاده به سمت جنوب می‌رفتند، قادر به فهماندن منظور خود نبودند و دعانویس کوشکنار مدام « سخارا » یا « ساخارا » درخواست می‌کردند که به گمان من در زبان ترکی به معنای تنباکو یا سیگار است. پس از ماه‌ها محرومیت، نیمه‌گرسنگی و خستگی مفرط، به هاکوداته رسیدند، کوشکنار جایی که چون گذرنامه نداشتند و نمی‌توانستند منظور خود را توضیح دهند، طبق معمول مشرکان دستگیر و به یوکوهاما فرستاده شدند.