دعانویس درجزین

دعانویس درجزین برانان دستور داد تا با دو تیپ در آن جهت شناسایی کند و به هر نیرویی که با آن مواجه می‌شود حمله کند. تیپ پیشرو او – تیپ کراکستون – خیلی زود حدود ساعت 7:30 یا 8 صبح (برخی گزارش‌ها می‌گویند 9 صبح) با سواره نظام فارست روبرو شد و آن را بیش از نیم مایل راند. ژنرال روزکرانس در گزارش رسمی خود می‌گوید: «این حرکت دعا نویس پرقدرت، نقشه‌های دشمن برای حرکت به سمت چپ ما را نقش کلیسا بر آب کرد و نبرد نوزدهم سپتامبر را آغاز نمود.» [18] فارست[85] در آن مکان به عنوان دفاعی از جناح راست براگ شیاطین بود.

دعانویس : حمله ناگهانی و آتشین کراکستون مذهب به فارست که در سمت طلسم راست اعمال صالح فرماندهان کنفدراسیون قرار داشت، آنها حرز را وحشت زده کرد و اولین علامت را به آنها داد که دستور براگ با شرایط مطابقت ندارد. ژنرال اچ. وی. بوینتون می‌گوید، در زمانی که گزارش شد تیپ مجزای کنفدراسیون در سمت غرب چیکاماگاست، در اوایل صبح ۱۹ سپتامبر، دو سوم ارتش کنفدراسیون در سمت غرب بودند. ساعت ۶:۳۰ جادو شدن صبح بود که برانان خانه‌ی کلی را ترک کرد و به سمت شمال حرکت کرد؛ او جاده‌ی پل رید را برای تصرف تیپ منزوی در پیش دعا گرفت. بین ساعت ۸ تا ۹ صبح بود که دشمن مورد حمله قرار گرفت.

دعانویس درجزین

ژنرال فارست فوراً درخواست کمک کرد. تیپ‌های پیاده نظام اکتور و ویلسون از سپاه واکر به پایین رودخانه بازگشتند و کراکستون را عقب راندند. این امر برانان و دو تیپ باقی مانده‌اش را به جلو راند؛ او به نوبه خود متون کهن نیروهای کنفدراسیون را عقب راند. برانان در گزارش خود [19] می‌گوید که سربازانش با نیرویی قوی روبرو شدند.[86] از دشمن، متشکل از دو لشکر کافر به جای تیپ فرضی. دعانویس درجزین خیلی زود لشکر برد به سمت راست برانان اعزام شد. این در ابتدا نیروی شیاطین کنفدراسیون را که به جفت روحی برانان حمله می‌کرد، عقب راند، اما به نوبه خود مستقیماً از جناح راست و عقب توسط لشکر لیدل مورد حمله قرار گرفت که آن را به طور موقت دچار سردرگمی کرد.

دعانویس داورزن در همین حال، سپاه مک‌کوک از راه رسید. لشکر آر. دبلیو. موکل جن جانسون از آن سپاه، ظهر به سمت راست برد اعزام شد. این لشکر به جناح راست لشکر چیتهام حمله کرد و آن را در سردرگمی به عقب راند. هنگامی که لشکر ژنرال جان ام. پالمر از سپاه کریتندن، سمت راست لشکر خود را آزاد کرد، جناح جانسون همپوشانی داشت و در معرض خطر فوری قرار گرفت. کریتندن بسیار عاقلانه لشکر کیمیاگری پالمر را به سمت صدای شلیک فرستاد و این به دشمن برخورد کرد. جناح راست پالمر به زودی همپوشانی پیدا کرد، زمانی که ون کلیو از سپاه کریتندن به طلسم کمک آمد، اما بعداً در همان روز او نیز شکست خورد.

سپس لشکر رینولدز از سپاه توماس در سمت دعا چپ لشکر پالمر پیشروی کرد و دو تیپ از لشکر ون کلیو در سمت راست پالمر وارد عمل شدند. قدیس لشکر دیویس از سپاه مک کوک به موقع حمله در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده است کرد و[87] دشمن را عقب دعا راند، جادو سیاه اما تا حدودی مجبور به عقب‌نشینی شد. در این حمله، سرهنگ هانس سی. هگ از هنگ پانزدهم پیاده‌نظام ویسکانسین به شدت زخمی شد. دعانویس درجزین در همین حال، لشکر شماره ملا باقی‌مانده کریتندن تحت فرماندهی وود به کنفدراسیون‌ها حمله کرد و ورق را برگرداند. آسیاب لی و گوردون در آن لحظه لو رفت، زیرا تمام سپاه کریتندن به سمت چپ پیشروی کرده بود.

حدود ساعت 3 بعد از ظهر به مک‌کوک دستور داده شد تا لشکر باقی‌مانده خود (شریدان) را برای پشتیبانی از خط نزدیک وود و دیویس بفرستد و تیپ لیتل را در سمت لی و دعانویس چورزق گوردون به فرشتگان عنوان منتهی‌الیه راست قرار دهد. این امر مانع از پیشروی کنفدراسیون در آن جادوگر بخش شد. تیپ لیتل در آن زمان برای حفظ نقطه‌ای که براگ در ابتدا تمام نیروهایش را علیه آن هدایت می‌کرد، کافی تلقی می‌شد. این نقطه – جفر در دعاگر نقطه لی و گوردون – در هجدهمین روز، سمت چپ گشایش ارتش اتحادیه بود؛ در کافر ظهر نوزدهمین روز، سمت راست آن.

لشکر نگلی که شب قبل در نزدیکی چشمه‌های کرافیش مستقر شده بود، تنها لشکر اتحادیه بود که در ابتدا در نبرد شرکت نکرد، اما طبق دستور وارد شد.[88] حدود ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر رمل در میدان دعانویس باجگیران نبرد، به او دستور داده شد که به محلی که ون کلیو از آنجا رانده شده بود، برود تا حمله کند؛ او دشمن را به طور پیوسته عقب راند، در حالی که توماس کافران او را به سمت راست نیروهای کنفدراسیون هدایت می‌کرد؛ این حرکات تا شب ادامه داشت. به راحتی می‌توان دریافت که نبرد نوزدهم کم و بیش یک نبرد تصادفی بود و هیچ یک از طرفین از موقعیت طرف مقابل آگاه نبود.

بوته‌های زیرین جنگل در بیشتر نقاط نسخ خطی آنقدر متراکم بود فرشته که طرف‌های مقابل نمی‌توانستند یکدیگر را تا چند یاردی تشخیص دهند، مگر با شلیک گلوله. جای تاسف است که رزکرانس در کنار توماس، زمانی که سپاه توماس از جاده لافایت عبور کرد، حضور نداشت. قبل از انجام حمله، سپاه بیست و یکم، که نزدیکترین سپاه به علوم غریبه سپاه چهاردهم بود، دعانویس درجزین باید در سمت راست سپاه چهاردهم، هم در یک خط فشرده و هم با یک تیپ برای هر لشکر ذخیره، تشکیل می‌شد؛ و سپاه بیستم – هنگامی که در سمت راست سپاه احضار بیست دین و یکم با همان ترتیب فشرده قرار گرفت – باید به سرعت ارواح به سمت کنفدراسیون‌ها دعا نویسی پیشروی می‌کرد، مشرکان که برخی از آنها هنوز در حال عبور از رودخانه بودند و برخی با جناح راست خود به خط حمله اتحادیه.

این امکان وجود دارد[89] چنین حمله‌ای می‌توانست کنفدراسیون‌ها فرشتگان را با سردرگمی طلسم زیادی به رودخانه براند؛ اما حمله تنها یک فرشتگان لشکر (برانان) به سواره نظام فارست در آن سوی جناح راست کنفدراسیون، به سادگی فرماندهان کنفدراسیون را دعانویس کلاته خیج مطلع کرد و به آنها زمان کافی داد تا لشکرهای خود را به جهت مناسب هدایت کنند و به آنها علامت داد که به کجا حمله کنند. ژنرال روزکرانس در گزارش خود به نبرد شبانه‌ای که در منتهی‌الیه چپ اتحادیه رخ داده است، اشاره‌ای نمی‌کند. در واقع، او می‌گوید، پس از تاریکی هوا هیچ تیراندازی صورت نگرفته است. با این حال، درست زمانی که هوا شروع به تاریک شدن کرد، لشکر کلبرن از سپاه هیل از آن سوی رودخانه رسید.

او با جسارت و به طور مشخص از میان لشکرهای شکست خورده و به خاک افتاده واکر و چیتهام عبور کرد، دو تیپ از لشکر چیتهام، جکسون و پرستون اسمیت، به او پیوستند و سپس با شدت زیادی به نیروهای اتحادیه تحت فرماندهی آر. دبلیو. جانسون و برد حمله کردند. آنها جبهه جانسون را پوشش دادند و برد را دعانویس قدمگاه محاصره کردند. هوا خیلی تاریک بود و تشخیص دوست از دشمن غیرممکن بود، و کم و فرشتگان بیش یک رقابت تن به تن بود. درجزین سرانجام حمله دفع شد و نیروهای دیدگاه‌های بیشتر در مورد طلسم‌ها ممکن است بعداً گنجانده شود اتحادیه میدان را در دست گرفتند.[90] ژنرال کنفدراسیون، پرستون اسمیت، و دو نفر از افسران ستادش کشته کافران شدند.

دعانویس درجزین تصوری از شدت نبرد در روز نوزدهم – حمله و عقب‌نشینی هر دو طرف؛ فرشتگان دشواری حفظ دعا صف‌بندی‌ها؛ عدم امکان شناسایی دوست از دشمن توسط افسران؛ از دست دادن توپخانه و قطعات تک‌تیرانداز، بازپس‌گیری آنها؛ و کشتار وحشتناک در هر دو ارتش – تنها با خواندن گزارش‌های رسمی در شماره‌های سریال کافران ۵۰ و ۵۱ از سوابق شورش قابل دستیابی است. شدت آن را می‌توان از داده‌های زیر تخمین زد. لشکر برکنریج در نبرد ۱۹ سپتامبر شرکت نداشت، بلکه فقط در روز بیستم جنگید؛ تلفات او در کشته و زخمی ۱۰۷۵ نفر بود. کلبرن در نبرد شبانه روز نوزدهم حضور داشت و به اندازه برکنریج در روز بیستم فعال بود؛ تلفات او ۱۷۴۳ کشته و زخمی بود.

دعانویس درجزین

اختلاف کل ۶۶۸ نفر، مقایسه دقیقی از نبرد دو روز ارائه نمی‌دهد، اما تصوری از کشتار وحشتناک ارائه می‌دهد. نبرد طلسمات روز نوزدهم بدون سنگربندی انجام شد؛ یک نبرد ایستاده مربعی بود؛ تقریباً دعانویس هر لشکری ​​که از دو طرف درگیر بود، ابتدا حمله می‌کرد، سپس حریف خود را عقب می‌راند و پس از اینکه با کمی بی‌نظمی عقب‌نشینی کرد،[91] تغییر شکل داد و دوباره به جلو حرکت کرد، تا اینکه روز و بخشی از شب سپری شد. جراح کل ارتش اتحادیه گزارش داد که حدود ۴۵۰۰ زخمی پس از توسل این نبرد نوزدهم تحت دعانویس درمان قرار گرفتند. بنابراین، تلفات کشته‌ها و زخمی‌ها باید به ۶۰۰۰ نفر رسیده باشد، اما گزارش‌های اتحادیه تلفات نوزدهم را از کل تلفات جدا نمی‌کند.

اواخر بعد از ظهر روز نوزدهم، لشکر برانان از سمت چپ عقب‌نشینی کرد و به عنوان نیروی ذخیره، یا بهتر است بگوییم در ذکر رده‌ای در سمت راست رینولدز، نزدیک خانه برادرتون، در سمت راست خط توماس قرار گرفت. در طول شب نوزدهم، خطوط هر دو ارتش مجدداً تنظیم شد. خطوط ارتش اتحادیه عقب‌نشینی کرد. به پالمر از سپاه کریتندن و جانسون از سپاه مک‌کوک، که روز قبل به ژنرال توماس گزارش داده بودند، دستور داده شد که تحت فرمان او باقی بمانند. او نیروهای خود را در یک خط فشرده – رو به شرق با جاده لافایت در پشت سر – در اطراف مزرعه کلی، اما با فاصله‌ای در جنگل، مستقر کرد.

دعانویس درجزین لشکرها به ترتیب زیر از چپ به راست بودند: برد، جانسون، پالمر، رینولدز و برانان؛ برانان …[92] با این حال، او آنقدر عقب کشیده شد که بتواند به عنوان نیروی ذخیره در دسترس باشد و در عین حال به اندازه کافی نزدیک باشد تا بتواند به سرعت به خط مقدم پیشروی کند. هر دو جناح راست و چپ رد شدند.