دعانویس در قزوین

قوی بود، بوی دیگری می‌دهد – «بوی ماهی باستانی»، نه به آن بوی عطرهای عربی. دود داخل کلبه وقتی آتش روشن می‌شود آنقدر غلیظ است که اشک بی‌اختیار علوم غریبه از چشمان انسان جاری می‌شود و نزدیک است خفه شود. دعانویس در قزوین وقتی روزها در زمستان کوتاه است، آینوها گاهی اوقات خانه‌های خود را با چوبی که تکه‌ای چربی حیوانی به آن بسته شده اجنه غیر مسلمان است، روشن می‌کنند. این چربی را در مقدس بالا آویزان می‌کنند و وقتی انتهای پایینی آن روشن می‌شود، چربی به آرامی ذوب می‌شود تا مشرکان شعله را تغذیه کند و این چراغ ابتدایی را روشن نگه دارد. روش دیگر روشن کردن، آتش زدن یک تکه پوست درخت توس روشن شده روی چوبی است که قبلاً طلسم انتهای بالایی آن شکافته شده است.

دعانویس : روش سوم پر کردن یک پوسته بزرگ با روغن ماهی و سوزاندن چند رشته الیاف نارون در آن است. هیچ یک از این روش‌ها در زندگی روزمره کاربرد چندانی ندارند، زیرا آینوها، برخلاف سیاه‌پوستان، علاقه‌ای به بیدار ماندن در شب ندارند، مگر در مواقع استثنایی؛ شیطانی و اگر هم اتفاقی بنشینند، فقط در نور آتش است. اگر غریبه‌ای شب را در کلبه‌ی آینوها بگذراند، مجبور است مستقیماً زیر پنجره‌ی شرقی بخوابد؛ اما خانواده کاملاً مراقب است که همگی با هم در ضلع شمالی بخوابند، طلسم که …[صفحه ۲۱۲] دورترین نقطه از در و پنجره. تماس‌گیرندگان گاه‌به‌گاه در مفاهیم طلسم سنتی در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند سمتی که کافران به در نزدیک‌تر است، پذیرفته می‌شوند.

دعانویس در قزوین

معدود آینوهایی که زیرانداز دارند و در طول روز روی آن می‌نشینند، شب‌ها آنها را دور کلبه آویزان می‌کنند، احتمالاً برای محافظت از خود در برابر تهویه مطبوع، که حتی کسانی که به آن عادت دارند، هنگام وزش باد یا پایین بودن دماسنج، به آن نیاز پیدا می‌کنند. هیچ جای خاصی در داخل کلبه برای غذا اختصاص داده نشده است و زباله‌ها یا به گوشه‌ای از کلبه پرتاب می‌شوند یا از در بیرون انداخته شده و در آنجا رها دعا نویسی می‌شوند. به سختی می‌توان گفت که داخل یا خارج کلبه آینو کثیف‌تر است. دعانویس در قزوین توده‌هایی از زباله‌های بدبو در اطراف خانه‌ها انباشته شده است و در تابستان این توده‌ها پر از حشرات موذی – پشه‌ها، مگس‌ها، مگس‌های سیاه و مگس‌های سیاه – هستند.

کافی است یک قدم از در فاصله بگیرید تا ابری از این حشرات موذی را ببینید که بالا می‌آیند و هر یک از آنها شما را نیش خواهند زد. داخل خانه هم وضع بهتری ندارید. تایکی‌ها (کک‌ها) بی‌شمارند و طلسم در اندازه‌های مختلف، تازه دشمنان شناخته‌شده اما معمولاً گمنام پوست انسان را هم که بهترین دعانویس در کرمانشاه دیگر نیازی به گفتن نیست. شب دعانویس اولی که در کلبه‌ی آینو خوابیدم، با اینکه پودر حشره‌کش به من داده بودند، کاملاً پوشیده از نیش حشرات دعا نویس بودم. سید و حاجی با علاقه‌ای که به آمار داشتم، شروع به شمردن آنها انرژی مثبت کردم و فقط از مچ پا تا زانویم ۲۲۰ تا شمردم.

بقیه‌ی بدن و سرم هم به همین نسبت رمال ابجد پوشیده از حشره بود، اما از تلاش برای تعیین تعداد دقیق آنها دست کشیدم – کار خیلی طاقت‌فرسایی بود. با این حال، پوستم آنقدر در اثر این نیش‌ها ملتهب شد که تب کرد و دو یا سه روز طول کشید. بعد از آن مدت دیگر هرگز تا این دعا حد رنج نکشیدم، شاید به این دلیل که هیچ نقطه‌ی ارواح کافران خالی برای حمله باقی نمانده بود، دعانویس در قزوین یا شاید به دلیل آن فرآیند عجیبی به نام سازگاری با محیط باشد. کلبه‌های آینو فرشتگان کاملاً روی زمین ساخته شده‌اند و هم در زمستان دعانویس و هم دعا در تابستان مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در زمان‌های قدیم، کلبه همیشه با مرگ صاحبش یا هنگام متروکه شدن تخریب می‌شد؛ اما در مورد اول، این رسم مذهب جفر اکنون به ندرت اجرا می‌شود و در مورد دوم، کلبه‌ها صرفاً به حال خود رها می‌شوند تا فرسوده شوند. عجیب است که آینوهای مهاجر، وقتی به کلبه‌ای خالی از سکنه برمی‌خورند، هرگز در آن زندگی نمی‌کنند، بلکه کلبه‌ای جدید برای خود می‌سازند. [صفحه ۲۱۳]آینوهای کوریلسکی تا همین اواخر، هنگام مهاجرت از جزیره‌ای به جزیره دیگر، کلبه‌های خود را ویران می‌کردند. آنها همچنین کلبه‌های افراد متوفی را می‌سوزاندند. نیازی به گفتن نیست که آینوها هیچ اعمال صالح کلیسا، هتل، بیمارستان و هیچ ساختمان عمومی از هیچ نوعی ندارند.

دعانویس مجرب در کردستان کلبه‌های روستاها کمی از یکدیگر فاصله دارند و هر کلبه درست در جلوی خود یک انبار جداگانه دارد که بر روی توده‌ها یا ستون‌هایی ساخته شده است تا در دسترس گرگ‌ها، سگ‌ها یا موش‌ها نباشد. اینها سازه‌های کوچکی هستند که معماری آنها ویژگی‌های محلی سکونتگاه‌ها را دارد، با این تفاوت که آنها همیشه روی توده‌ها هستند، در حالی که سکونتگاه‌ها روی زمین هستند. جادو لباس، خز، حصیر و آذوقه زمستانی از جلبک دریایی در این انبارها نگهداری می‌شود و دسترسی به آنها از طریق نردبان مخصوصی دعانویس است. این فقط یک کنده چوب است، به طول شش یا هفت فوت، که در یک انتها نوک تیز است و پنج یا شش برش دارد که به عنوان پله عمل می‌کنند و مرا به یاد پله‌هایی می‌اندازند که با تبر یخ در یخچال طبیعی یا برف یخ‌زده حرز بریده می‌شوند.

بومیان به راحتی از این نردبان‌ها بالا و پایین تعویذ می‌روند، جادو حتی وقتی وزن سنگینی را روی سر خود حمل می‌کنند؛ و همیشه هنگام خروج از انبار، با دقت فراوان نردبان را برمی‌دارند. زنان عمدتاً از این انبارها مراقبت می‌کنند دعانویس در قزوین و به نظر می‌رسد که کافر تمام مراقبت و کنترل آنها را در دست دارند. من اغلب یک دختر دعانویس آینو را دیده‌ام – زیرا یک انبار به سختی می‌تواند بیش از یک انبار را در خود جای دهد – که روی در کوچک نشسته و با ردای آتزیس ارباب و ارباب خود کار رمل می‌کرد . ساعت‌ها او را دیده‌ام که آنجا نشسته و صبورانه کار می‌کرد تا دعا اینکه خورشید غروب کرد و تاریکی فرا رسید.

سپس مواد او را جمع کردند؛ حصیر کنار در را پایین آوردند؛ نردبان پایین آمد و لگد زد؛ و با غم و اندوه با صدای نرم و لطیف خود آواز اعمال مربوط به جادو خواند و به خاک بهترین دعانویس در قزوین و تاریکی محل سکونت خود پناه برد. انبارها حدود شش فوت بالاتر از سطح زمین قرار دارند و معمولاً روی چهار، شش یا هشت توده قرار می‌گیرند. روی هر توده یک قطعه چوب مربع شکل بزرگ قرار می‌گیرد که از طرفین به سمت پایین چرخیده شده است تا از دسترس موش‌ها و موش‌های صحرایی دور بماند. روی این قطعات چوب دعانویس مربع شکل، چهار تیر افقی قرار دارد که یک چهارضلعی حدود هشت فوت مربع را تشکیل می‌دهد.

گشایش انبار کوچک این چهارضلعی را به عنوان پایه دارد و طلسم به ندرت به اندازه کافی بلند شیطانی است که یک بزرگسال بتواند دعانویس در قزوین داخل آن بایستد. انبارها مانند همه خانه‌های دیگر کاهگلی هستند. در قزوین با این حال، توکاچی‌های بالایی با پوست درختان پوشیده شده‌اند. مورد بعدی در ارتباط با سکونتگاه‌های آینو، جمجمه‌ی یادبود در انتهای طلسم شرقی کلبه است. این جمجمه در خطی موازی با دیوار کلبه و دین تنها چند یارد دورتر احضار از آن قرار دارد و از تعدادی تیرک دوشاخه ساخته شده است که روی آنها جمجمه‌های خرس‌ها، گرگ‌ها و روباه‌هایی که توسط صاحب کلبه کشته شده‌اند، قرار گرفته است.

آینو به این نشان افتخار می‌کند و اگر تعداد جمجمه‌های خرس بسیار زیاد باشد، از برادران پشمالوی خود احترام خاصی می‌بیند. هیچ چیز نیست که آینو بیش از شجاعت تحسین کند و هیچ چیز در دنیا نیست که یک آینو بیش از شجاع پنداشته شدن آرزویش را داشته باشد. وقتی مردی این شخصیت را به دست آورد، به نوعی “شیر” روستا می‌شود. قزوین او نشان خود را با نوسا و اینائو ( چوب‌های بید با تراش‌های آویزان – به فصل خرافات مراجعه کنید ) تزئین می‌کند و عبادت کردن همیشه آن را به عنوان گواهی بر شکوه مردانه خود می‌بیند. همزاد علاوه بر این، بسیاری از آینوها یک یا دو خرس زنده در قفس دعانویس مجرب در کرمانشاه دارند.

در قزوین

شکارچیان خرس اغلب یک یا چند توله خرس را نگه می‌دارند و آنها را به خانه می‌آورند و اجازه می‌دهند مانند یکی از اعضای خانواده یا خوک ایرلندی در کلبه زندگی کنند. این توله‌ها پیشینه تاریخی به همراه و به همان شیوه‌ای دعا که بچه‌ها شیر می‌خورند، شیر داده می‌شوند و آینوها می‌گویند که طلسم زنان اغلب آنها را مانند نوزادان خود به سینه می‌چسبانند و شیر می‌دهند. اینکه آیا این درست است یا نه، من نمی‌توانم بگویم؛ اما اگرچه هرگز آن را ندیده‌ام و بنابراین نمی‌توانم آن را تضمین کنم، انجام چنین کاری توسط زنان آینو بی‌سابقه نیست. وقتی تازه واردها آنقدر بزرگ و قدرتمند می‌شوند که خطرناک می‌شوند، مردها با کنده‌های چوب قفسی زمخت می‌سازند، میمون-کیلای، یا چنگک زمین، همانطور که توسط دزدان دریایی آینو استفاده می‌شد میمون-کیلای، یا چنگک زمین، آنطور که توسط دزدان دریایی آینو استفاده می‌شد.آنها را به شکل چهارگوش روی هم قرار می‌دهند و محکم

به هم می‌بندند. خرس را به داخل جفت روحی قفس می‌برند که سپس روی آن سقف کشیده می‌شود؛ و پس از چند سال حبس، که در طی آن پروار می‌شود، خرس بیچاره را برای جشنواره خرس می‌کشند. در قسمت پایین قفس یک سینی چوبی کوچک وجود دارد که از طریق آن به خرس اسیر غذا می‌دهند. در ساحل شمال شرقی یزو، قفس‌های کوچک‌تری را نیز دیده‌ام که در آن‌ها روباه، عقاب یا حیوانات فرشتگان دیگر نگهداری می‌شوند؛ و همیشه متوجه دقت و توجهی که آینو به خرج این محتوای مرتبط با طلسم ممکن است با ظهور تفاسیر جدید به‌روزرسانی شود. می‌داد، بوده‌ام.[صفحه ۲۱۵] حیوانات زندانی را سیر کنید. اینکه «خیرات از خانه شروع می‌شود» حتی در ذکر میان افراد پشمالو نیز صادق است؛ زیرا اگر آنها با حیوانات مهربان هستند، فقط به خاطر این است که در اولین فرصتی که پیش می‌آید، از آنها غذای خوبی درست کنند.