دعانویس خورسند

زندگی می‌کرد. او پسری آرام، خوش‌برخورد و روستایی بود که در خیابان‌های اصلی شهر بزرگ، حدود کلیسا دو یا سه مایل پایین‌تر، با او تعویذ آشنا بودند؛ دعانویس خورسند یکی دعانویس از آن پسرهایی که به نظر می‌رسید هرگز به خانه برنمی‌گردند، با وجود اینکه به هیچ وجه ماجراجو یا سرکش نبود. او از آن دسته پسرهایی بود دعا (و از این دست زیادند) که خود را به جایی که مورد تردید است، می‌چسبانند و آن را به عنوان مقر همیشگی خود انتخاب می‌کنند. هر از گاهی، پسری پیدا می‌شود که دوست دارد در یک گاراژ یا شاید در یک ایستگاه آتش‌نشانی پرسه بزند و خود را با آن مکان مانند یک گربه یکی بداند.

دعانویس : او معمولاً بدون هیچ دلیل حرز قابل فهمی، خدمات رایگان زیادی ارائه می‌دهد. می‌توان گفت چنین پسرهایی عادت محلی دارند. توبی رالستون یکی از آن پسرها بود. اینکه چرا او هرگز به پیشاهنگان نپیوسته بود، سوال جالبی است. صحنه‌ی لم دادن کاملاً معصومانه‌ی او، طلسم نویس واگن ناهار هامبورگر مایک بود. هامبورگر مایک هرگز تعطیل نمی‌شد. قطارها ممکن سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند شیاطین بود بیایند و قطارها ممکن بود بروند، مغازه‌ها ممکن بود بسته شوند، روستاییان به رختخواب بروند، محله‌ی ایستگاه به بیابانی متروک تبدیل شود؛ اما جفت روحی نور همیشه در شیشه‌های کثیف و رنگ‌آمیزی شده‌ی واگن ناهار هامبورگر مایک می‌سوخت. مطمئناً، در روز قیامت، هامبورگر مایک آخرین کسی بود که چراغ‌هایش را خاموش می‌کرد.

دعانویس خورسند

هیچ مدرکی وجود ندارد ابجد که مایک هرگز به توبی رالستون برای کمک به شستن ظرف‌ها و بیرون آوردن قهوه از سیلندرهای نیکلی‌اش، یا قرار دادن کارت‌های منوی جدید در فرشتگان قاب چرب کارت‌های منو، یک فرشته سنت هم داده باشد. اما توبی این کارها را هر روز و معمولاً تا نیمه‌شب انجام می‌داد. و در حالی که او به این کارها مشغول اعمال مربوط به جادو بود، شریک مذهب زندگی‌اش، رابین هود، صبورانه منتظر او بود. دعانویس خورسند رابین هود یک سگ پلیس باشکوه بود. حالت نجیبانه‌اش هنگام نشستن در آن مکان کثیف، باعث می‌شد که واگن ناهار اجنه غیر مسلمان به اندازه کافی کثیف و پیش پا افتاده به نظر برسد.

رابین هود از آن مکان با بی‌اعتنایی یک اشراف‌زاده واقعی متنفر بود. کاملاً مشخص بود که او از دلبستگی ارباب جوانش به این بازار چرب، دودی و خفه خوشش نمی‌آید. ساعت‌ها، او دعانویس صبورانه منتظر می‌ماند و وقتی اربابش بیرون می‌رفت، او به آرامی بلند می‌شد، پاهایش را دراز می‌کرد و او نیز می‌رفت. کافران موهای خاکستری گرگی و چشمان دعانویس وحشی نماز خواندن و گوش‌های ایستاده‌ی رابین هود در خیابان‌های بریج‌بورو آشنا بودند و تحسین خیره‌ای که او برمی‌انگیزد، به هیچ وجه برایش مهم نبود. او به جز توبی، به هیچ کس توجهی نداشت. دیگران طوری نوازشش می‌کردند که انگار حوصله‌اش را سر می‌برد؛ و گاهی اوقات، وقتی این نوازش بیش از حد می‌شد، ابراز نارضایتی می‌کرد.

او کوچکترین توجهی به این پیشاهنگان که وارد شدند و روی ردیف صندلی‌های چرخان جلوی پیشخوان چرب و چیلی صف کشیدند، فرشتگان نکرد. کانی بنت گفت: «توبی، این فرصتی است که به پیشاهنگان بپیوندی. یک جای خالی در گشت حیوانات دعانویس قلعه‌گنج وجود دارد.» توبی پرسید: «چه خبر؟» طلسم و بشقاب پای را روی پیشخوان نسخ خطی سر داد تا درست جلوی کانی بایستد. «قهوه می‌خوای… رفقا؟» مایکِ همبرگرفروش خودش به بقیه خدمت کرد، سپس به گوشه‌ی خودش برگشت و خواندن روزنامه را از سر گرفت. کانی تکرار کرد: «این شانس توست. می‌دانی چه چیزی ما را اینقدر دیر به اینجا کشانده است؟ مارگی گریسون را که می‌شناسی، نه؟ مو قرمز؟ از ساعت چهار بعد از ظهر تا حالا دیده نشده – گم شده.

دعانویس محمدآباد ما جنگل را دنبالش گشته‌ایم. هیچ کاری نکرده‌ایم. دعانویس خورسند تو همیشه می‌گویی که می‌خواهی به ما بپیوندی همزاد و هرگز این کار را نمی‌کنی – وای، ویلیگر ، این قهوه داغ است. او امروز بعد از ظهر در مزرعه وست‌اور دیده شد و بعد از آن هیچ‌کس او را ندید. شیطان رابین هود را بیاور و ما او را تعقیب خواهیم کرد؛ چه می‌گویی؟ بگو که به پیشاهنگان می‌پیوندی و ما شغل را در خانواده نگه می‌داریم. اگر جادو او را پیدا کنیم، آیا این یک جنجال بزرگ نخواهد بود؟» روی در حالی که قهوه می‌نوشید گفت: «رابین هود هیچ‌وقت نمی‌تواند ردش را بگیرد.» روی گفت: «رابین هود هیچ‌وقت نمی‌تونه دنبالش بیاد!» توبی با پوزخند گفت: «اوه، واقعاً همینطوره؟» وستی مارتین گفت: «بله، همینطور است.» توبی رو به پی وی کرد و گفت: «حالا، تو یکی رو بگو.» نیم دقیقه طول کشید تا پی وی به اندازه کافی بر کیکی که

می‌خورد مسلط شود و بتواند با نظم و ترتیب صحبت کند. اما در همین حال توانست فکر کند. و ناگهان نوری عظیم بر مشرکان او تابید. چه دستاورد باشکوهی برای گروه گشتی‌اش، توبی، و این سگ باشکوه، دعا می‌توانست باشد. او درباره سگ‌هایی که فراریان را ردیابی می‌کردند شنیده بود. او دیده بود که آنها به این شکل در کلبه عمو تام به کار گرفته می‌شوند . او آنها را در فیلم‌ها دیده بود. اما ایده سگی که به گروه گشتی خودش متصل باشد و در دل شب راه را طلسم به سمت یک دختر کوچک و فقیر گمشده هدایت کند، چیزی فراتر از رویاهای شیرین او بود.

در اینجا ماجراجویی و شکوه وجود خواهد داشت. دعانویس خورسند او فکر کرد که این الهامی از کانی است. وقتی توانست صحبت کند، روی بود که کنارش نشسته بود و با او صحبت می‌کرد. شاید وجدانش کمی او را آزار می‌داد، چون آهسته صحبت می‌کرد. روی، با وجود عادتش به آزار دادن پی‌وی با شوخی‌های زننده، بالاخره دوست او بود – نزدیکترین دوستش. «منظورت – واقعاً فکر می‌کنی که این کار را نخواهد کرد – این است که وقتی کار به اینجا بکشد، ابطال کردن جادو ملحق نخواهد شد؟» «کی، آرابلا؟» «واقعاً منظورت همینه؟» « جادو شب بخیر ، پسر، روز تولدت یه کم عاقل باش.

اگه می‌خواست یکی از ما باشه، چرا با ما نیومد؟ چیکار کرد؟ برگشت و به سمت خونه جادو رفت. بفرمایید؛ دیگه چی حاجت گرفتن می‌خوای؟» پی وی متفکر بود. از آنجایی که نمی‌توانست تصمیم بگیرد چه می‌خواهد بکند یا چه بگوید، دعانویس چترود به کاری که کاملاً مطمئن بود می‌خواهد انجام دهد، روی آورد. او دو طلسم عدد خردکن شکر سفارش داد تا قهوه‌اش را با آنها تمام کند. و در همین حال، گفتگو ادامه یافت. فصل بیست و پنجم عضو جدید وستی پرسید: «توبی، بیا جلو؛ بالاخره، چرا الان نه؟» دُری بنتون با تمسخر گفت: « جادو سیاه بالاخره ، شبیه آرابلا شد.» کانی گفت: «نگران او نباش، او الان در خانه و در رختخواب است.» اما پی وی، به شخصه، نگران او بود.

نمی‌توانست او را از افکارش بیرون کند. به یاد آورد که امرسون چقدر آماده بود تا با او رفتار کند، و او چقدر به روش ارواح خودش مهربان بود. با این حال، حالا، در میان رفقای خودش، خشن و آماده و شوخ، پی وی واقعاً بیشتر احساس راحتی می‌کرد. و او امرسون را پسری می‌دید که در چنین جمعی کاملاً غیرممکن بود. آنها از چپ و راست، نقشه‌ها و ایده‌های او را در مورد امرسون بیچاره مسخره می‌کردند. دعانویس خورسند و بعد رابین هود هم بود… همین که کارش تمام شد، از روی چهارپایه پایین لغزید و به سمت رابین هود رفت و او را نوازش کرد.

خورسند آن حیوان باشکوه کوچکترین توجهی به او نکرد. مایکِ همبرگرفروش نگاهی از بالای روزنامه‌اش انداخت. به پی‌وی گفت: «او سگ‌های ولگرد را وحشی‌تر نمی‌کند. این سگ‌های ولگرد هیچ فایده‌ای برای هیچ‌کس ندارند جز صاحبانشان.» توبی گفت: «اگر کار بزرگی انجام بدهی، او به تو فرشتگان توجه خواهد توسل کرد. در جنگ، باب به سراغ هر کسی که خدمت برجسته‌ای داشت می‌رفت، مگر نه، بابی – هی، بابی؟» رابین هود به آرامی نگاهی به ارباب جوانش انداخت و سپس ذکر دوباره نگاهش را برگرداند. به نظر نمی‌رسید که به کس دیگری توجه زیادی نشان دهد. جادو سیاه پی-وی نمی‌توانست صاحب این سگ باشد، اما ممکن بود او را در گشت خود داشته باشد.

خورسند

و احتمالاً پیشاهنگان فرشتگان در مورد امرسون درست می‌گفتند… او رادیویش را فراموش کرد، امرسون را فراموش کرد، همه چیز را در نقشه جدید پیشاهنگی که الهام کانی پیشنهاد کرده بود، فراموش کرد. شنید که دُری پیشینه تاریخی گفت: «دوست دارم یکی هم روی پلیس بگذارم.» او شنید که وستی گفت: «پسران پیشاهنگ در جستجوی سگ پلیس موفق بودند.» که احتمالاً به تیتر روزنامه‌ی بریجبورو دیلی کیمیاگری بنگل اشاره داشت . انرژی مثبت پی وی در حالی که وجدانش هنوز باعث می‌شد با لکنت زبان صحبت کند، گفت: «اگر… اگر واقعاً می‌خواهی بپیوندی، خدای من، خیلی خوشحال می‌شوم، دعانویس و فکر می‌کنم آرتی هم همین کار را خواهد کرد؛ مگر نه، آرتی؟» آرتی ون آرلن، رئیس اسمی گروه کلاغ‌ها، گفت: «مطمئنم.» مثل خیلی از روسای اسمی، او هم تابع یک رئیس بود.

و این رئیس بود که حرف می‌زد. توبی با لحنی شرطی گفت: «اگر امشب با تو بیایم دعا نویسی و بگذارم باب کمک کند، یعنی من هم در این کار شریک هستم؟» روی تشویق کرد: «خودت طلسم گفتی. مثل پی‌وی؛ عضوی با جایگاه خوب، فقط دعا جایگاه خیلی بالایی ندارد.» کانی با تشویق طلسم گفت: «می‌خوای؟ بگو.» پی وی فریاد زد: «و تفاسیر مختلفی از مفاهیم طلسم در روایت‌های تاریخی وجود دارد می‌توانی دعا نویسی به اردوگاه و همه چیز بروی.» وجدانش بالاخره آرام گرفت یا به اعمال صالح آن مواد مخدر معتاد شد. «امشب – همین الان – ما – بهت می‌گم چیکار می‌کنیم – باب رو می‌بریم – ما – گوش کن – ما بابین هود رو می‌بریم – منظورم رابین هوده – و میریم پادگان، هی، و از اونجا شروع می‌کنیم.

بهش بو می‌دیم، و اوه، پسر، شرط می‌بندم دعانویس خورسند قبل از صبح نجاتش می‌دیم و تو روزنامه‌های نیویورک طلسمات و همه چیز چاپ می‌شه – و بهت می‌گم چی کار می‌کنیم.