دعانویس خوسف

دعانویس خوسف ببینم که می‌لرزیدند، انگار مرا به با نگاهی به پیشینه تاریخی و باورهای سنتی در ایران سمت خود می‌خواندند، و شانه‌ها و آستین‌هایش پوشیده از علف‌های پامپاس بود . … دعانویس او با یک میوه قرمز در دستش ور می‌رفت و به نظر دعا می‌رسید که روی مچ دستش است. «واقعاً، واقعاً. این یکی برای توئه. (هی، اون ماهی کپور دین رو بده به من.) انگار من و تو هر دو دوست داریم اون رو توی تالاب رها کنیم و این شیطانی کار رو هاله انرژی انسان بکنیم، واقعاً، واقعاً. ها ها،» او در کافر حالی که می‌خندید گفت، و سبد ذکر را نماز خواندن به داخل آبشار چکه‌کنان انداخت. ماهی کپور،

دعانویس : با پشت سیاهش، از آب بیرون پرید و همراه با صدای آب فریاد دعا نویسی زد. « این کار رو نکن. چیزی نیست که بو بکشه. –این یه پیشکشی به خدایانه. وقتی دیدیش، توی آب رهاش می‌کنیم.» او عصایش را به شانه‌ام تکیه داد حرز و به پشتم نگاه کرد . مشرکان «این یکی قویه… نگران نباش. » دعانویس با خنده گفتم: « پدربزرگ، ببخشید، اما آب جادو و کوه فرق دارن. دوست دارم کمی قارچ و دنبلان بچینم، شیطانی اما از کجا می‌تونم یه آناناس یخ‌زده پیدا کنم؟ می‌دونی؟» او در حالی که نان زرد را در دست داشت، سرش

دعانویس خوسف

را تکان داد و گفت: «بله، بله.» «قارچ‌ها – ترافل‌ها – حتی من هم نمی‌دانستم مگر اینکه دنبالشان بگردم. هههه، خواهرم اهل همین منطقه است. چشمان درخشان و جوانش از چشمان من بهتر است . دوست دارم خودش دنبالشان بگردد.» «اوه، ببخشید ، متاسفم.» «نه، چیزی نیست …» «ببخشید.» « اشکالی ندارد . خوش بگذره.» «چی شده، خواهر؟ چه اتفاقی افتاده؟» «اوه، … انگار خیلی هدر دعانویس سورشجان رفته، و در عین حال خیلی سپاسگزار، اوه، فوق‌العاده بود.» «…» «حتماً یا روباه کوهی بوده یا کافر خدای اژدهای مرداب. دعانویس خوسف می‌گویند در یک روز آرام و آفتابی مثل این، آنها اغلب اینجا پرسه

دعانویس سربیشه می‌زنند.» صدای آب حاجت گرفتن هنوز با بالا کشیدن سبد طنین‌انداز می‌شد، اما پیرمرد دراز کشید و سایه‌ای بر تارو-موشی و حشره‌ی برنج‌کوب انداخت و دیگر قابل مشاهده نبودند. «اما انگار یک کرم یخ‌زده به چیزی تبدیل شده بود.» «اوه، چه حیف… ارباب، تو…» پنج «وای، این چیه؟» « یه کرم یخ‌زده، زرد … هاهاها، چی داری میگی ، این عجوزه پیر؟» «کدوم قارچ دنبلان؟ ببین، اگه اینو باز همزاد کنی ، یه سیب‌زمینی با کلی رگه توشه (مثل سیب‌زمینی روباه ).» «ارباب، بذارش رو ابروهات.» «وای، یه روباه ماده منو گاز گرفته.» «ببین، این فقط موی دماغ اون یاروئه که

است . نرم و له دعا می‌شود، همین .» در واقع ، آنها متفاوت بودند. «چند سیب‌زمینی تازه از خاک بیرون آورده‌ام. نمی‌دانم نظر شما چیست، آقا.» «یک مشت به شما بدهم ؟» « صبر کنید، آقا .» «اگر آن را بخورید، در تابوت خواهید بود و فوراً خواهید مرد، په په.» من جا خوردم. به نامیجی نگاه کردم و او از ترس کز کرده بود . آه، همه شما، یک لحظه صبر شیاطین کنید! … در واقع، همانطور که شما می‌گویید، همه آنها مانند جواهرات و سنگ‌ها هستند، کاملاً متفاوت.» اما چه شبیه باشد اما نه یکسان، یا سمی،

آیا از میزان اندیشه‌ی این زن پیشینه تاریخی مهربان که مرا به اینجا آورد، حتی تا مرز شکار این، خبر داری؟ — بعد از آن، ما از میان مزارع سبزیجات گذشتیم و به جنگل کاج ماتسویاما رفتیم، دعانویس خوسف اما حتی وقتی از کوهی به کوه دیگر، از شنی به شن دیگر، و از دره‌های طلسم فرورفتگی‌ها عبور کردیم، آنجا بسیار زیبا بود… به جز سوزن‌های کاج که اتفاقی افتاده بودند، هیچ برگ پراکنده‌ای وجود نداشت. ناگفته پیداست که نانگلو مراقب بوده و جادو قلبش کیمیاگری را برای این کار گذاشته سید و حاجی بود. آیا این را می‌دانی، آما؟ ناگهان، مثل رژ لب ریخته

شده، یک تکه کوچک پیدا کردم و آنقدر خوشحال شدم که سعی کردم آن را بردارم، اما نانگلو جلوی من را گرفت و نشست و به ریشه‌های یک درخت کاج تکیه داد، گونه‌های مضطربش از عرق می‌درخشید و آنقدر رنگ‌پریده بودند که انگار قرار است مورد اصابت قرار گیرند. آیا دعانویس منج این را می‌دانی، آما؟ او قارچ قرمز علوم غریبه صورتی کم‌رنگ را مانند یک شیء مقدس جلوی زانوهایش گذاشت، دستانش را در هم قلاب کرد و آستین‌هایش را به هم فشرد و رمال با صدایی آرام و معصوم گفت: «آقای کوماتسویاما، خدای کوهستان، لطفاً برکاتت را به من عطا کن. لطفاً

که قبلاً دیدیم. یک قارچ کاپا اوراجی…” ” از آنجایی که فقط یکی وجود دارد، به آن قارچ تک اوراجی نیز می‌گویند.” ابتدا، سوزن‌های کاج خشک را در یک سبد گذاشتیم و ریشه‌ها را با دقت بیرون کشیدیم و آن را آنجا گذاشتیم. سپس، یک قارچ زرد پیدا کردیم که از یخبندان جان سالم به در برده بود – طلسم شادی آن لحظه را به یاد بیاورید. – رویداد اصلی. این همان چیزی بود که ما به آن دعا نویسی امیدوار بودیم. “خدای کوه آن را به ما داد.” نامیجی دوباره دستانش را به هم زد. “ما خوشحالیم که آن را

دریافت می‌کنیم.” من هم به کوه تعظیم کردم. حالا که یکی را جادو سیاه پیدا کرده کافران بودیم، بقیه روی شاخه‌ها بودند، با ریشه‌هایی که در یک ردیف قرار گرفته بودند و زمین را به صورت توده‌ای زرد، کف‌آلود طلسم و تعویذ و به اندازه یک پیمانه پوشانده بودند . شاخه‌های کاج را دعا برداشتیم و کندیم. با اینکه نوک تیز نبود، اما چون شنی طلسم بود، به دعانویس نقنه راحتی دعانویس بیرون آمد. «این یه قارچ دنبلان است، دعانویس خوسف یه قارچ دنبلان، دعا قربان.» «فوق‌العاده‌ست.» بیرون پرید و شن پخش کرد، و وقتی روباه به آن چیز کشیده چنگ زد، شن جمع کرد.

دعانویس خوسف شبیه پا با آن کنده شد. طلسمات دستش را روی سرش کشید و گفت: « بیشتر شبیه عروس دریایی کوهستانی است تا یک اختاپوس کوچولو.» «واقعاً.» خب، این چیزی بود که روباه دعانویس گوجان همین الان برداشته بود. اما صبر کن – شکار قارچ دنبلان هیجان‌انگیز بود . امواج شاخه‌ها را تعویذ فرشتگان اینجا و آنجا می‌شکستند. سر پرنده‌ای که از روی درخت کاج پرواز جادو سیاه کرده بود ، دیده می‌شد و آستین‌های دعانویس بال‌های یک پرنده کوهستانی در هوا تکان می‌خورد. صدایی طلسم نسخ خطی شبیه یک پرنده کوچک ایجاد می‌کرد. امواج تپه‌های روی هم انباشته شده بودند و به جز ما

خوسف

دو نفر، به سختی کسی در اطراف بود. – به دلیلی، احساس سرما کردم. اگر آن بال‌ها، آن شال‌ها، ناگهان گرفتار می‌شدند، آیا ما را با یک پرنده رنگارنگ اشتباه نمی‌گرفتند و با تفنگ به ما شلیک نمی‌کردند؟ — امروز صبح هم، چهار یا پنج نفر را دیدم که با چابکی غواصان از مهمانخانه خارج شدند. در دوردست، مانند یک جزیره سیاه شناور، کسی را دیدم که لباس‌هایش را کنده بود و از میان برگ‌ها و شاخه‌ها نگاه می‌کرد و فریاد زد: “نامیجی-سان – خواهر -” صدایم با خاطره یک عشق گذشته تیره و تار شد. — من کسی را

که هیکلش را از طلسم دست داده بودم صدا زدم و وقتی بالاخره چهره‌اش را دیدم، بزرگترین شادی دنیا را شناختم، شادی دیدار دوباره با یک جادو معشوق. این را می‌دانی؟ او را مجبور دعا کردم کتم را روی من بپوشاند و من استراحت کردم. سینه ژولیده‌اش پوشیده از خون بود، ضخیم‌تر از ابریشم . رنگ دریاچه از میان آسمان آبی و کوه‌های کاج می‌درخشید . قایقی که مثل قبل از ما دور شده بود ، با بادبان‌هایی که یکی جلوی دیگری برافراشته شده بودند، حرکت می‌کرد، اما بادبان‌ها بنفش به نظر می‌رسیدند و روی یقه نامیجی منعکس می‌شدند و

دعانویس خوسف پوستش را لکه‌دار می‌کردند. یک پرنده مهاجر جیک‌جیک می‌کرد . “اوه، این خدای کوماتسویاما است.” اوه، اوه، این چیست گشایش — آیا این حس را می‌شناسی؟ ” استاد، چرا ابروهایت را خیس نمی‌کنی؟” یکی از آنها در این مقاله تطبیق این یافته ها با اسناد معتبر مذهبی نشان دهنده آن است که حالی که از کنار نامیجی رد می‌شد، گفت: “تو روباهی. ” دیگری در حالی