دعانویس لاجان

دعانویس لاجان خنده‌ای آرام گفت: «خب، فکر می‌کنم یک اتاق ارزان‌تر برای تو هم بهتر باشد، اینطور نیست؟» «و مطمئن شو که معامله خوبی روی آن انجام می‌دهی.» یوشیو با یادآوری شیطنت‌های نامادری‌اش فکر کرد: «آن پیرزن گربه‌ای، از صدای شیرین همیشگی‌اش استفاده می‌کند.» «دیگه نمی‌تونم بیشتر از طلسم این مذاکره کنم.» دوباره با خنده‌ای، اما با لحنی نافذ گفت. «هه هه هه.» خنده‌ی معصوم مشتری زن وقتی با صدای نامادری‌اش همراه می‌شد، به نوعی بدخواهانه به نظر می‌رسید، اما یوشیو از انرژی مثبت آن صدای شوم بیشتر بدش می‌آمد. نامادری‌اش مذهب گفت: «راستش را بخواهید، شما هم خیلی ثروتمند نیستید، نه؟» مشتری

دعانویس : زن با تردید پاسخ داد: «بله. حتی اگر دنبال کار باشید، نمی‌توانید فقط خدمتکار یا خیاط باشید، و بعید است جایی شیطانی پیدا کنید که شما را در طول روز به مدرسه بفرستد، می‌دانید.» یوشیو فوراً فکر کرد: «پس بدون هیچ پولی رفتید.» و متوجه شد که چنین شخصی چاره‌ای جز صیغه شدن ندارد. «خب، من فردا شروع به گشتن می‌کنم – چند نفر محلی با تکیه بر یافته های مردم‌شناسی در مناطق مرکزی ایران در کاندا هستند.» «اگر آنجا محلی باشند، پس باید خوب باشد.» جادو سیاه « می‌بینم، پس طرز فکر مادرت فقط به افراد مسن می‌رسد.» لحن گستاخانه‌ی چیوکو انگار تغییر کرد و با خنده‌ای بی‌ربط گفت:

دعانویس لاجان

«پول کافی برای دو یا سه ماه اقامت آورده‌ای؟» – می‌دانم پرسیدن این سوال فرشته عجیب است، دعانویس لاجان اما – «خب ، یعنی -» « اگر نتوانی دعا نویسی کار پیدا کنی، یا اگر قبض‌هایمان را پرداخت نکنی -» یوشیو با خودش زمزمه کرد: «او زنی است که هیچ اختیاری ندارد.» دعانویس تازه‌شهر فرشتگان مشتری با صدایی کاملاً آزرده گفت: «قصد ندارم اینقدر نگرانت کنم. فکر می‌کنم قصدت کیمیاگری همین است -» «خب، این چه اهمیتی دارد؟» صدای شیرین و مهربان همیشگی‌اش سعی کرد میانجیگری کند: «نظرت چیست، اوچیو؟ نباید با یوشیو هم مشورت کنی -؟» «چرا باید با یوشیو مشورت کنم؟» «اما، می‌دانی،

او ارباب من جادو است.» « چطور می‌توانم ابجد با کسی مثل او مشورت اشکالی ندارد – خب، در مورد این چطور؟ اتاق من عملاً نسخ خطی خالی است، پس چرا نمی‌گذاریم با هم دعا بمانید؟» او گفت: «هوم، ایده خوبی است!» تقریباً ، اما سپس به سرعت لحنش را تغییر داد، انگار که یادش رفته بود دعا که باید ملاحظه کند، و جادو کهن با

صدای توسل آرام پاسخ داد: «اگر مادر اوتسو موافقت کند، بله.» «اصلاً برایم مهم نیست – با اینکه در انزوا زندگی می‌کنم، کسی اجنه غیر مسلمان را دارم موکل جن که با او صحبت کنم. – تو هم همینطور.» انگار که به یک مهمان خطاب می‌کند، گفت: «شما هم باید این کار را بکنید، خوب است که حتی بتوانیم در هزینه اتاق صرفه‌جویی کنیم. دعانویس لاجان بیایید سعی کنیم از خرج کردن بی‌مورد پول خودداری کنیم، نه؟» «خب، نظرت چیست؟» «پس من هم همین را می‌گویم.» صدای مهمان که تا الان کمی آرام به نظر می‌رسید، ناگهان واضح شد، انگار بالاخره معنی موقعیت فرشتگان را

فهمیده بود. «خوبه، مگه نه؟» او با خنده‌ی بلند همیشگی‌اش گفت: «من بدون یه آدم مسن نمی‌تونم یه ایده‌ی خوب به ذهنم برسه، نه؟ باید مادر باشه – مادر الهه‌ی بزرگه.» یوشیو دوباره در ذهنش فریاد زد: جفت روحی «چی داری میگی، احمق!» نامادری‌اش فقط به حرف‌های مسخره‌ی چیوکو خندید و انگار داشت مهمون رو نادیده می‌گرفت. «حتماً خسته هم هستی، تو قایق و قطار خیلی تکون خوردی، پس برو به اتاق من و دراز جفر بکش.» «من اونقدرها هم خسته نیستم.»بالا بودن پاشنه پاکنداکا «اما، از آنجایی که از قبل تصمیم گرفته شده که من به شماره ملا هر حال جایی

که شما هستید بمانم…» « واقعاً؟ همزاد خب پس…» «کائورو! یک لحظه بیایید داخل.» برادر کوچکتر یوشیو که نامادری‌اش او را صدا زده بود، از پشت ساختمان الحاقی، از اطراف ایوان، بیرون آمد و صدایش شنیده شد که گفت: «چی؟» و با دیدن مهمان مورد انتظار، گفت: «بیا داخل.» او باید از همان اول می‌دانست. «کائورو خیلی بزرگ شده، نه؟» «بله، شده.» « حالا از برادرش بزرگتر است – او تازه به یک مرد جوان خوب تبدیل شده است.» «خوب است.» «من نگرانم که درس نخواند – هرچند برادرش، وقتی درس می‌خواند، به نظر می‌رسد تمام شب این کار را

می‌کند -» «من هم وقتی بخواهم این کار را می‌کنم.» « اما او الان به دخترها علاقه‌مند شده، نه؟» «منظورت شیاطین اوکیمی است؟» مشتری بدون شیطانی تردید ادامه داد. «بله، به نظر می‌رسد توافقی وجود دارد.» چیوکو با خنده گفت: «مال برادرت است، چون او اعمال مربوط به جادو برادر کوچکتر است.» نامادری‌ام به آرامی به او دستور داد: «خب، چمدان آقای شیمیزو، پایین نردبان است، پس لطفاً آن دعانویس نلاس را به اتاق من ببر.» «آن یکی، درست است؟» «من آن را می‌برم.» به نظر می‌رسید که مهمان و کائورو چمدان را به اتاق الحاقی در پشت خانه می‌برند. دعانویس لاجان نامادری‌ام بعداً اضافه کرد.

«سنگین به نظر می‌رسد.» چیوکو در حالی فرشتگان که دمپایی‌هایش روی ایوان تکان می‌خوردند، دوان دوان وارد این اتاق شد و در حالی که یک پایش روی آستانه‌ی پرده‌ی شوجی بود، سرش را به سمت میز خم دین کرد و صدایش را دعانویس پایین آورد: «او اینجاست – زن اهل کیشو.» «…» یوشیو که با دعا نویسی یک دست‌نوشته‌ی ایبسن که روی میز رو به ایوان شرقی کنار قفسه‌ی کتاب باز بود، به اخبار گوش می‌داد، حتی نگاهی هم به او نینداخت. چیوکو دست چپش را به ستون دیوار تکیه داد، کمی کمرش را خم کرد و گفت: «چه زن دعانویس نوشین‌شهر بدجنسی

– با آن دعا نویسی چشمان کینه‌توز طلسم – و آن موهای ضخیم و افتاده -» یوشیو با صدایی که انگار شمشیر را فرو می‌کند، طلسمات رو به همسرش کرد و رمل گفت: «با این حال، کمی از موهای جمع شده‌ات زیباتر است.» «مو چه فرقی دعانویس می‌کند؟ – تو همیشه می‌گویی که باید درونی و معنوی باشد، اما اینقدر سریع ظاهر بیرونی یک زن را ستایش دعانویس گوگ تپه می‌کنی؟» چانه‌اش را تکان داد و گفت: «حتی ظاهر بیرونی‌اش، تا زمانی که روح جوانی را نشان دهد.» «مهم نیست چقدر جوان باشد، زنی با چنین سر تراشیده و کینه‌توزی -» « خب پس

تو چی – انگار روح کیشی‌موجین را دیده‌ای – اگر همسر من هستی، مثل یک شوهر طلسم رفتار کن!» «تو هم باید مثل یک شوهر رفتار کنی.» «مسخره نشو – دیگه گشایش کی حوصله‌ی یه پیرزن بداخلاق مثل تو رو داره؟ هر زنی تا وقتی که آروم و جوون باشه، قبول می‌کنه.» «پس بهت می‌گم با هر کسی که دوست داری ازدواج این مقاله طبق منبع کتاب رسمی که کن؟» «چی! فکر می‌کنی کافیه؟ تا وقتی که من بهت کمک می‌کنم، اربابتم. دعانویس لاجان حتی وقتی علوم غریبه اربابت از مدرسه میاد خونه -» «اوه، مدرسه؟ من امتحاناتم رو تموم کردم، بنابراین ترجیح می‌دم برم یه جای دیگه جادوگر

-» «اگه کار مهمی شیاطین داشتی چی؟ – من از جادو شدن روی نگرانی تو شمردن کمکت کردم، بنابراین نتونستم جلوی خودمو بگیرم! کی با لباس فرم مدرسه جایی می‌ره؟» «خب، من متوجه دعانویس دیزج دیز نشدم.» « پس، تا وقتی که از مدرسه برنگردم، برام چای نمی‌اری؟» « اینقدرها هم خسیس نیست، امم – اگه می‌خوای، فقط بدون معطلی دست بزن، نه؟» « وقتی کسی در خانه نمی‌داند، دست می‌زنم – با اینکه می‌دانند برگشته‌ای، اما نمی‌گویند «به خانه خوش آمدی» یا چیزی شبیه این -» «متاسفم -» « برای متاسف بودن خیلی دیر شده – برایم چای بیاور، برایم چای بیاور!» چیهارو

دعانویس لاجان در حالی که از پهلو به پاهای مادرش چسبیده بود و وحشت‌زده به نظر می‌رسید، گفت: «مادر. » چیوکو در حالی که کودک را محکم با هر دو دستش بلند می‌کرد، گفت: دعانویس باروق «چیزی برای ترسیدن وجود ندارد. همین الان می‌آورمش.» و رفت. اما همینطور احضار که در ایوان قدم می‌زد، طوری که نامادری‌اش بشنود، فریاد زد: «او دارد تو را جادو سرزنش می‌کند چون چای نیاورده‌ای.» یوشیو می‌خواست فریاد بزند: «اگر می‌خواهی بیاوری، خودت بیاور!» اما صدایی از او درنیامد. قلب آزرده‌اش تمام وجودش را پر کرده بود، در حالی که هنوز هاکاما به پا داشت. یوشیو بی‌توجه به حرف‌های

لاجان

چیوکو که می‌گفت «الان دارم چای درست می‌کنم»، که به سمت اتاق غذاخوری کنار آشپزخانه بود، دعا عمداً درب جاکفشی را در ورودی خاکی باز کرد ، دو ، آنها را پوشید و خانه را طوری ترک کرد که انگار فرار می‌کند. او از کوچه باریک بین ورودی و دیوار پشتی خانه پزشک در آن طرف خیابان عبور کرد، از گوشه آشپزخانه خودش پیچید و پس از طی کردن یک کوچه باریک هاله انرژی انسان دیگر به طول سه یا چهار کِن، به خیابان گازنبو رسید. این مکان بین اقامتگاه سنگوکو و هاچیمانیاما، منطقه‌ای طولانی، دعانویس باریک و نسبتاً تاریک شبیه دره،

قرار داشت. با این حال، از آنجایی که این خیابان، میانبری به ناکانوماچی و توری-زاکا در آزابو بود، تعداد زیادی ماشین پر از افراد خوب از آنجا عبور می‌کردند و جادو اخیراً، قبرستان متصل به تپه در هاچیمان-چوی پایین، کاملاً پاکسازی شده و از معبد تایوجی‌جی جدا شده بود و خانه‌های اجاره‌ای جدیدی به ساده ترین روش جای آن ساخته شده بود که آن را به خیابانی نسبتاً زیبا تبدیل کرده بود. یوشیو در حالی که به جای نشستن در اتاق خنک اما کم‌نور خانه‌اش، در زیر نور گرم خورشید بعدازظهر که از درختان سرو بزرگ تپه پشت خانه‌اش و درختان هاچیمان-یاما،

دعانویس لاجان بر فراز کلاه تخت اسکاتلندی‌اش منعکس می‌شد، غرق در لذت می‌شد، احساس طراوت می‌کرد. “امروز، با کمال میل بیلیارد بازی می‌کنم!” با این تصمیم، یاواتا-چو را ترک کرد و به سمت کوبو-دوری، در غرب شیبا، به سمت توموئه-چو رفت و با قدم‌های سریع، به یاد راه رفتن پدر مرحومش افتاد و از