دعانویس لوجلی

دعانویس لوجلی به دیدن میریام یانکوویچ رفته بود، خانم یانکوویچ پیر نیز به همان اندازه مهربان بود و اشک همدردی از چشمانش جاری شده بود. اما خانم یانکوویچ چیزی بیش از یک پیرزن چاق یهودی نبود که در یک سربازخانه اجاره‌ای زندگی می‌کرد آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند و بوی صابون لباسشویی و لباس‌های ناتمام می‌داد؛ دستانش داغ فرشتگان و لزج بود و پیتر به هیچ وجه از تعویذ همدردی او سپاسگزار نبود. اما مواجهه طلسم با همدردی، دعا گفتار مادرانه و مهربان در این محیط بهشتی – چیز دیگری بود! لوکیشن پیتر نمی‌خواست برای این مادر کوه المپیا دام پهن کند، نمی‌خواست هیچ رازی را

دعانویس : از او پنهان کند. اما دعانویس خیلی زود فهمید دعانویس که نیازی به این کار ندارد، زیرا خانم گاد همه چیز را بدون تردید و مستقیماً جادو به او می‌گفت. او درست همانطور صحبت می‌کرد که “یهودیان دو رو” در اتاق‌هایشان صحبت می‌کردند؛ و پیتر، با فکر کردن به این موضوع، متوجه شد جادو که دعا نویسی دو نوع آدم وجود دارند که جرات می‌کنند در بیان نظرات خود رک و صادق باشند – کسانی که چیزی برای از دست دادن ندارند، و کسانی که آنقدر دعانویس چیز برای از دست دادن دارند که امکان ندارد آن را از دست بدهند.

دعانویس لوجلی

خانم گاد گفت کاری که با آن مردان شده جنایت است فرشتگان و اگر قرار باشد جنایتی مجازات شود، قابل مجازات خواهد بود و او مایل است کارآگاهانی را استخدام کند تا روح بفهمند چه کسی این کار را کرده و علیه آنها مدرک جمع آوری کنند. او اضافه کرد که او قرمزترین ماهی قرمز است و اگر رنگی قرمزتر از قرمز وجود داشته باشد، دعانویس لوجلی او دعانویس شوقان آن رنگ خواهد بود. او همه این دعا حرف‌ها را با آرامش و خونسردی زد. گهگاه اشک از چشمانش جاری می‌شد، اما اشک‌هایش از ته دل بودند، خود به خود ناپدید می‌شدند و رنگ

چهره خانم گاد را طلسم خراب نمی‌کردند و حتی آرامش او را هم بر هم نمی‌زدند. خانم گاد گفت که نمی‌تواند بفهمد شیطانی چطور کسی که به بی‌عدالتی‌های این جامعه‌ی امروزی فکر کرده، می‌تواند بدون اینکه یک پانک باشد، زندگی کند. تنها چند روز قبل، او به دیدن دادستان منطقه رفته بود و سعی کرده بود از او یک پانک بسازد! سپس برای شیطانی پیتر تعریف کرد که چگونه مردی یک بار به دیدنش آمده بود که وانمود می‌کرد رادیکال است، اما او متوجه شده بود که آن مرد چیزی در مورد ایده‌های رادیکال کافر نمی‌داند و او به دعانویس تیتکانلو او

دعانویس باجگیران گفته بود که مطمئن است او پلیس مخفی دولت است. آن مرد بالاخره اعتراف کرده و نشان طلای خود را نشان داده بود – و سپس خانم گاد سعی کرده بود او را تغییر مذهب دهد! او چند ساعت با آن دعاگر مرد بحث کرده بود و سپس او را با خود به تئاتر دعوت کرده بود. خانم گاد با لحنی بی‌انصاف گفت: «اما می‌دانی، او نمی‌خواست ابطال کردن جادو برود! آن مردها نمی‌خواهند تغییر مذهب بدهند؛ آنها نمی‌خواهند حقیقت را بشنوند.

خودش هم کمی ترسیده بود. «به او گفتم: من اینجا در این کاخ زندگی می‌کنم و در آن بخش صنعتی شهر، چندین هزار مرد و زن هستند که تمام روز و حالا، از دعانویس حصار گرم‌خان زمانی که جنگ شروع شده، دعانویس لوجلی تمام شب برای من با ماشین‌آلات کار می‌کنند. من از کار این افراد سود دعانویس می‌برم – و من چه کار کرده‌ام که شایسته آن باشم؟ اصلاً هیچ! من هرگز ذره‌ای کار مفید در زندگی‌ام انجام نداده‌ام.» و او به من گفت: «اما اگر سود سهام متوقف شود، چه کار می‌کنی؟» پاسخ دادم: «نمی‌دانم چه کار می‌کردم، البته که خیلی بد می‌شد،

چون طلسم از فقر متنفرم. نمی‌توانستم تحملش کنم، فکر کردن به آن وحشتناک است – نه آسایش، نه نظافت، نه امنیت. نمی‌توانم بفهمم که طبقه کارگر چگونه می‌تواند آن را تحمل کند – دعانویس زیارت و به همین دلیل است که من یک ولگرد هستم، می‌دانم که اصلاً فقیر بودن اشتباه است، هیچ دلیلی برای آن وجود ندارد. و بنابراین من سعی می‌کنم به سرنگونی نظام سرمایه‌داری کمک کنم، حتی اگر به معنای شستن شماره ملا لباس‌هایم باشد!» پیتر نشست و به او و به تازگی و لطافت لباس‌هایش نگاه کرد. حرف‌هایش تصویر وحشتناکی را به دعانویس ذهنش آورد؛ انگار ناگهان آشپزخانه‌ی یک

آپارتمان اجاره‌ای در سربازخانه را دیده بود، جایی طلسم که خانم یانکوویچ تا آرنج در کف صابون فرو رفته بود. پیتر می‌خواست بگوید: «اگر در تمام عمرت لباس شسته بودی، این‌طور حرف نمی‌زدی!» اما یادش آمد که نقشی هم داشته و گفت: «آنها وحشتناکند، آن پلیس مخفی دولت. آنها بودند که دیشب به من حمله کردند.» و بعد سعی کرد ضعیف و ترحم‌برانگیز به نظر برسد، و خانم گاد دوباره دلسوز شد و به حرف‌های تندش ادامه داد. او توضیح داد: «و این جنگ ظالمانه علت همه اینهاست. ما به جنگ رفته‌ایم تا جهان را برای دموکراسی امن کنیم.

در عین حال باید هر ذره از دموکراسی را اینجا در خانه قربانی کنیم. آنها می‌گویند باید ساکت باشیم در حالی که آنها یکدیگر را می‌کشند، اما هر چقدر هم که تلاش کنند، هرگز مرا ساکت نخواهند کرد! دعانویس لوجلی می‌دانم که متفقین به اندازه آلمان حق دارند، می‌دانم که این جنگ بانکداران و فاتحان است؛ آنها می‌توانند مذهب پسران مرا بگیرند و آنها را به زور به ارتش بفرستند، اما نمی‌توانند همزاد نظرات مرا از من بگیرند و آنها را به ارتش خود مجبور کنند. من طرفدار صلح و انترناسیونالیسم هستم؛ دوست دارم کارگران قیام کنند و طلسم دولت‌های سرمایه‌داری دعانویس پیش‌قلعه را

سرنگون کنند و به این کشتار وحشتناک بشریت پایان دهند. و بنابراین تا زمانی که ذکر زنده‌ام صحبت خواهم کرد.» خانم گاد با دستان زیبا، سفید و قوی خود که گویی در حال جادو دعانویس چناران‌شهر دعا هستند، نشسته بود. انگشتر الماسی با جسارت در انگشت حلقه دست چپش می‌درخشید، چهره‌اش حالتی کودکانه و ثابت از اطمینان داشت و در ذهنش خود را در حال ایراد فرشتگان این سخنرانی‌ها برای پلیس مخفی، دادستان‌های ناحیه، قضات سرمایه‌داری، دولتمردان، ژنرال‌ها و اجنه غیر مسلمان افسران جزء که بر پسران چرمی کل جهان متمدن فرماندهی می‌کردند، تصور دعا می‌کرد. او ادامه داد که چند هفته پیش شاهد

محاکمه سه روحانی صلح‌دوست بوده است. آیا این ظالمانه نیست که مسیحیان به دلیل تکرار جادو سخنان مسیح در یک کشور مسیحی به زندان فرستاده شوند! خانم گاد توضیح داد: «من آنقدر عصبانی بودم که نامه‌ای به قاضی نوشتم. شوهرم گفت که با نوشتن به قاضی در حالی که محاکمه در جریان بود، دعانویس لوجلی خودم را به عنوان سوژه‌ای برای تحقیر دادگاه قرار می‌دهم، اما من پاسخ دادم که تحقیر مشرکان من برای آن دادگاه آنقدر بی‌پایان است که نمی‌توان آن را با نوشتن توصیف کرد. صبر کنید…» خانم گاد با قاطعیت از روی صندلی‌اش بلند شد و به موکل جن دعانویس یکه‌سعود سمت

میز تحریر کنار دیوار رفت و یک نسخه از نامه را از آنجا برداشت. او گفت: «من آن را برای شما می‌خوانم.» و پتری به اعلامیه المپیک بلشویک‌ها گوش داد… «جناب قاضی!» وقتی وارد رمال محراب عدالت شدم، چشمانم را به سقف شیشه‌ای رنگی دوختم که بر روی آن چهار کلمه حک شده بود: صلح – عدالت – حقیقت – قانون – و این بسیار امیدوارکننده بود. در مقابل من مردانی بودند که هیچ حق قانونی را احضار نقض نکرده بودند، هیچ پیش‌شرطی برای جرم و جنایت نداشتند، و با همه اشکال خشونت مخالف بودند. محاکمه ادامه یافت. متون کهن دوباره

دعانویس لوجلی چشمانم را به سقف زیبای سید و حاجی شیشه‌ای رنگی دوختم و آن چهار کلمه باشکوه را با خودم زمزمه کردم: «صلح – عدالت – حقیقت اعمال مربوط به جادو – قانون». به دادستان‌ها گوش دادم؛ و قانون در انرژی مثبت دستانشان شمشیری تیز و بی‌رحم بود که دائماً و بی‌رحمانه به دنبال نقطه جادو کهن ضعفی در دستگاه می‌گشت. ارواح به حقیقت آنها گوش دادم و دروغ بود. صلح آنها جنگی بی‌رحمانه و خونین بود. عدالت آنها توری بود که قربانیان به هر قیمتی در آن گرفتار می‌شدند – هیچ چیز برای آبرو و افتخار دادستان عزیز نبود! من در روحم بیمار شدم. فقط می‌توانم دعانویس ایور آن

لوجلی

سوال قدیمی و قدیمی را از خودم بپرسم: ما، مردم، چه می‌توانیم بکنیم؟ چگونه می‌توانیم صلح، عدالت، حقیقت و قانون را به جهان بیاوریم؟ آیا باید زانو جادو بزنیم و از خدمتگزاران دولت خود بخواهیم که ابجد عدالت ساده ترین روش را برای بی‌دفاعان اجرا کنند و این شریف‌ترین‌های جهان را برای همیشه مورد آزار و اذیت قرار ندهند! شما این مردان را محکوم خواهید کرد و آنها را پشت میله‌های زندان خواهید انداخت – کاری که هرگز نباید با انسان‌ها انجام شود، هر چقدر هم که جرمشان بزرگ باشد، مگر اینکه بخواهید از آنها حیوان بسازید. آیا این قصد شماست، آقا؟

به نظر می‌رسد که همینطور است؛ و بنابراین می‌گویم که ما باید سیستمی را سرنگون کنیم کیمیاگری که به جای کمک و ارتقای مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند. بشریت، آن طلسم را وحشیانه می‌کند. مال تو، به خاطر صلح – عدالت – حقیقت – قانون، مری آنجلا گاد. با چنین زنی چه طلسم نویس می‌شد کرد؟ پیتر به خوبی می‌توانست سردرگمی‌ای را که قضات، دادستان‌های عمومی، پلیس مخفی تراموا – و همچنین شوهر خانم گاد – را فرا گرفته بود، درک کند! خود پیتر هم گیج شده بود؛ آمدن او به اینجا چه فایده‌ای داشت وقتی خانم گاد قبلاً بی‌اعتنایی او به عدالت را نوشته

دعانویس لوجلی و تمام اطلاعات لازم را به پلیس مخفی دولت داده بود؟ او به او گفته بود که چندین هزار دلار به “شورای کافر مردم” رشوه داده و تهدید به رشوه بیشتر کرده است. او ده‌ها نفر از پونیک‌ها را نجات داده بود و قصد داشت به محض اینکه دادگاه‌های فاسد سرمایه‌داری مجبور