دعانویس ممقان

فرشتگان بیشتر به نظر می‌رسید که می‌تونه یه داستان ساختگی یا یه نظر عجیب و غریب در مورد خودش باشه. دست راستش رو روی تشک تاتامی و دست چپش رو روی تشک تاتامی بالای سرش گذاشته بود و تحت تاثیر قرار گرفته بود که مهم نیست کی احساسات انسانی رو حس می‌کنه، همه‌شون به یه جا ختم می‌شن. در حالی که هنوز یه وری نشسته بود، سرش رو کمی کج کرد و گفت : «می‌بینم! برای یه آدم بی‌سواد مثل من، رمان‌ها فقط داستان‌هایی بودن که بی‌خیال ساخته شده بودن، پر از دروغ، اما – هرچند این حرف از اول

دعانویس ممقان

دعانویس : برای معلم‌های محترم بی‌ادبی بوده – حالا که می‌شنوم، واقعاً یه چیزی برای گفتن هست.» مرد همیشگی با صدایی کمی آزرده جواب داد: «البته، همه رمان‌های این روزها همین‌طورن. ما رمان‌نویس‌ها مثل رمان‌نویس‌هایی نیستیم که از نوشتن دروغ راضی باشن!» مرد باتجربه خندید: «همف.» «خیلی عصبانی هستی، نه؟» آن شخص ظاهراً خشن با لبخندی شیطنت‌آمیز گفت. «من خیلی عصبانی نیستم، اما کلی احمق هستند که از دعا نویسی رمان‌های عامه‌پسند بی‌کیفیت مثل این به عنوان معیار نقد استفاده می‌کنند و نقدهای مبتذل می‌نویسند.» نکوهاچی گفت: «خیلی متاسفم.» و با قیافه‌ای جدی سرش را کمی شیاطین خم روح کرد که باعث خنده‌ی

همه شد. اما بعد عبادت کردن احساس کرد که این برای راضی کردنش کافی نیست، بنابراین شوخی دیگری کرد. «من هنوز دعا نویسی با یک منتقد تئاتر ملاقات نکرده‌ام، چون هنوز در میانه تحقیقاتم هستم، اما یک بار، وقتی در جنگل آن بیمارستان نظامی متروکه آنجا چمباتمه زده بودم و صداهای غرش را توسط یک کارآگاه دستگیر شدم.» دعانویس ممقان تنجین-ساما توضیح داد: «این هم نتیجه‌ی نوعی غم یا جدیت است.» و هیچ‌کس نخندید. «…» نکوهاچی به‌طور غیرمنتظره‌ای ناامید شد. و بعد ناگهان به ذهنم رسید: اینها مشتری‌های من نبودند. به عنوان دعانویس یک هنرمند، می‌توانستم مردم را به گریه بیندازم یا بخندانم، اما

جایی برای گریه کردن یا خندیدن خودم نداشتم. با این حال، به نظر می‌رسید این افراد یک قدم دعا از ما جلوتر هستند، حتی شیطانی احساسات هنرمندانی را که مردم را به گریه می‌اندازند یا می‌خندانند، احساساتی طلسم و تعویذ که خودشان نمی‌توانند تجربه کنند، مطالعه می‌کنند. آنها باید متخصصان واقعی در آن زمینه باشند. بنابراین شجاعتم را جمع کردم و پرسیدم: «و بعد از آن چه اتفاقی برای آن بازیگر افتاد؟» من عمدتاً می‌خواستم در مورد ارواح رابطه او با فرزندانش اعمال مربوط به جادو بدانم. با این حال، کاملاً مطمئن بودم حرز با نگاهی به پیشینه تاریخی و باورهای سنتی در ایران که او احتمالاً فقط به این دلیل از حضور روی

این است.» استاد در حالی که به کتاب نگاه می‌کرد و داستانش را تعریف می‌کرد، ادامه داد. و همه فراموش کردند که نکوهاچی آنجاست و توجه خود را به ببر معطوف کردند، اما برای نکوهاچی، آن ببر مثل خودش بود. جادو سیاه «اگر داریم درباره حماقت صحبت می‌کنیم، نقش تورایچی تقریباً همین است. در واقع، نقش تو به عنوان تورایچی می‌تواند یک افتخار باشد، چون تمام محبوبیت روی تورایچی ساده ترین روش متمرکز خواهد شد، می‌دانی. – من هم همین فکر را می‌کنم، بنابراین قصد دارم تمام تلاشم را بکنم. – درست است، ما واقعاً منتظر تورایچی تو هستیم. – متشکرم،» فوکای شیطان

دعانویس گوگان با لبخندی کنایه‌آمیز گفت، اما در درونش کاملاً آرام بود. دعانویس ممقان «این کار جواب نمی‌دهد،» نکوهاچی با اخم تعویذ گفت ، «تو نمی‌توانی در چنین موقعیتی بازی کنی!» صدای علوم غریبه خنده‌ای شنیده جادوگر شد. «هه هه. نمی‌دانم شاید اشتباه از من بود که جلوی اساتید اینقدر گستاخانه از انگلیسی استفاده کردم -» او دوباره فکر کرد و از خودش پرسید که آیا منظورش از «به اصطلاح» همین انگلیسی است یا ابطال کردن جادو نه، اما سپس ادامه داد: «به هر حال، اگر منتقد تئاتر ایده‌های انسانی شریفی را که این بازیگر فوکای در آن موقعیت توسل مطرح کرده بود، خراب کند و دوباره

از کوره در برود، مشکل‌ساز خواهد بود.» استاد گفت: «اما دقیقاً همین است که آن را جالب می‌کند…» او در حالی که سعی می‌کرد از خودش دفاع کند، گفت: «اما من هرگز چنین کاری نمی‌کنم.» شیاطین اما نه استاد و نه هیچ کس دیگری به حرفش شیاطین گوش نمی‌دادند. «فقط دعانویس علیشاه با رفتن به باغ وحش و دیدن ببرهایی که بی‌حرکت نشسته بودند، به خانه برگشت و احساس کرد که احساسات ببرها را بهتر از احساسات یک مرد خانم درک می‌کند. وقتی بالاخره شب افتتاحیه فرا رسید و ببر جفر عروسکی روی صحنه ظاهر شد ، تماشاگران بلافاصله فریاد زدند: دعانویس

«فوکای، فوکای!» که باعث شد او احساس غرور کند. سپس، در پایان صحنه، او به و تماشاگران و همه را مجذوب خود کرد . «این مسخره کردن مردم نیست؟» این اولین باری بود که فرد بسیار جوان‌تر صحبت می‌کرد. تنجین-ساما با خنده گفت: «معلومه که مسخره کردن مردمه. » نکوهاچی هم دلش می‌خواست چیزی بگوید، چون نارضایتی‌اش دعا را از رفتاری که تماشاگران با او داشتند دعانویس قره‌آغاج ابراز می‌کرد. «خب، از نظر من، این مسخره کردن تماشاگرانی است که از چیزهای بی‌اهمیت هیجان‌زده می‌شوند، و فکر می‌کنم خود بازیگر هم با تماشاگران همدردی می‌کند، چون تماشاگران هم همینطور هستند. » تاکامی

برای اولین بار با حالتی جدی پرسید: «خب، این چیه؟ آیا نویسنده دارد طعنه می‌زند؟» دعانویس ممقان من اصلاً آن را نخوانده‌ام، بنابراین واقعاً نمی‌توانم نظری بدهم، اما از آنچه تاکنون شنیده‌ام، نظر شما چیست؟ مرد آگاه پاسخ داد: «مطمئناً طعنه‌آمیز است، اما سوال این است که آیا نویسنده از این سطح از طعنه راضی است یا خیر.» «نکته همین است، اینطور نیست؟» کلمات او به طرز شگفت‌آوری واضح و رسا بودند، برخلاف آنچه از طلسم کسی با نزدیک‌بینی او انتظار می‌رود. «من هم آن را نخوانده‌ام، اما به طور کلی، هر چیزی که این نوع افراد می‌نویسند هوشمندانه انجام شده ،

اما کاملاً فاقد عمق است.» چیکارا ادامه داد: «همانطور که نکوهاچی همین الان گفت، می‌توانید همدردی نویسنده را با شخصیت اصلی ببینید، اما نحوه ابراز این دعانویس همدردی همزاد بسیار سطحی است.» «حتی اگر سطحی باشد، بدون پیش‌زمینه نیست.» این نظر استاد بود. «می‌توان گفت که او نویسنده‌ای است که فقط می‌تواند جادو به شخصیت‌هایش پیش‌زمینه‌ای سطحی بدهد. من دلیل واقعی اینکه تی-کان این اثر را مطرح دعانویس کوزه‌کنان کرد نمی‌دانم، دعا طلسم چون امشب اینجا نیست، اما فکر می‌کنم احتمالاً می‌خواسته چیزی را طلسم که هم خیلی مرتب حاجت گرفتن و هم به نوعی ناقص به نظر می‌رسید، زیر سوال ببرد .»

ممقان «احتمالاً همین است.» «…» نکوهاچی می‌خواست با گفتن اینکه نمی‌داند منظور از کفگیر چیست، همه را بخنداند، اما از اینکه نظرش به عنوان یک سوال مطرح شده بود، افتخار می‌کرد، بنابراین قیافه‌ای جدی به خود گرفت و گفت: «خب، این پایان جادو این رمان است؟» آیا نوعی نکته‌ی طنز وجود دارد؟ “ها، ها، ها!” چند نفر فقط خندیدند. “…” نکوهاچی جادو فکر کرد عجیب است که آنها جادو کهن در چنین لحظه‌ی عجیبی از خنده منفجر شدند. ” نه،” تنجین-ساما گفت، که به نظر این مقاله تحلیل نهایی بر اساس ریشه شناسی لغات باستانی که می‌رسید یک نظر غیرضروری است، اما نکوهاچی فوراً متوجه شد که به خاطر نادانی‌اش مورد تمسخر

ممقان

قرار گرفته است، بنابراین خجالت خود را با عذرخواهی دیگری پوشاند. “بله، خیلی متاسفم.” استاد در حالی که کلماتش را تغییر می‌داد گفت: “در این رمان نکته‌ی طنزی وجود ندارد، اما آنچه نکوهاچی ممکن است به عنوان یک نکته‌ی طنز ببیند، این داستان دعا نویسی را به پایان می‌رساند و چیزی است که این اثر را، هرچند سطحی، زنده می‌کند. همانطور که فوکای در پایان با اجنه غیر مسلمان تشویق‌های فراوان روبرو می‌شود و با افتخار با لباس عروسکی خود از صحنه خارج می‌شود، چیزی از پشت پرده‌ی تاریک به سمت او جادو سیاه می‌پرد و فریاد می‌زند.

می‌بیند که فرزندش برای نقش مسخره‌اش گریه می‌کند. او نیز نمی‌تواند جلوی گریه‌اش را بگیرد. و داستان از این قرار است: «ببر و بچه‌ی انسان مدتی در سایه‌های پس‌زمینه‌ی تاریک با هم گریه کردند.» کینگان به همه گفت: «پایان داستان واقعاً پیچش داستانی دارد، اینطور نیست؟» چیکارا اضافه کرد: «با موکل جن توجه به اینکه کل داستان بدون آن برجسته نمی‌شد، می‌توانید ببینید که این رمان چقدر رقت‌انگیز است، اینطور نیست؟» استاد با صدایی کاملاً خسته پاسخ داد: «بله، حق با شماست. در نهایت، اثر چندان بزرگی نیست.» «…» نکوهاچی هنوز از شنیدن این گفتگوی اشک‌بار پایانی شگفت‌زده ابجد بود.آب‌پاشیمایویییویی پیشانیشیگا