دعانویس نوربهار

دعانویس نوربهار کرده. مری، می‌فهمی که او دارد مرا له می‌کند، شاید مجبورم کند خودم را بکشم.» دختر وحشت زده شده بود. «نه، نباید این اتفاق بیفتد.» گفت. «به نظر می‌رسد حق با توست، و من باید فداکاری کنم. می‌خواهم بروم. فکر می‌کنم می‌توانم تحملش کنم. اما، جیم، جیم، من هرگز کسی را جز تو دوست نداشته‌ام و هرگز هم دوست نخواهم داشت.» مرد گفت: «من هم تو را فراموش نمی‌کنم، مری. هر چه نیاز داشته باشی به دست خواهی آورد. کمبود پول نخواهی داشت.» دختر با حواس پرتی به حرف‌های او گوش می‌داد. در آن لحظه به پول فکر نمی‌کرد. مرد

دعانویس : پس از لحظه‌ای سکوت پرسید: «کجا پیشینه تاریخی می‌روی؟» دختر پاسخ داد: «نمی‌دانم. من خانه‌ای ندارم. خب، واقعاً کجا بروم؟ فکر می‌کنم بهتر است به زادگاهم – آلبانی دعانویس – برگردم.» این نام ناگهان خاطره‌ای را در ذهن رابرت ون رنسلیر بیدار کرد. دعا «به آلبانی؟» او تکرار کرد. «تو هیچ‌وقت نگفتی که اهل آنجا هستی.» لحظه‌ای سکوت طلسم کرد و سپس دعا نویسی ادامه داد: «شاید شما آنجا یک جادو سیاه دختر جوان را بشناسید… اما من حتی منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. اسمش را هم نمی‌دانم.» او با نیشخندی آرام حرفش را تمام کرد. دختر در شیطان حالی که سعی می‌کرد لبخند بزند گفت: «خب،

دعانویس نوربهار

پس فکر نمی‌کنم بتوانم هیچ اطلاعاتی در مورد او به شما بدهم. وگرنه من فقط چند نفر را آنجا می‌شناسم. و تا وقتی که مادرم چند سال پیش رفت، کسی را نمی‌شناختم.» مرد پرسید: «سفر کرده؟» «فکر کردم گفتی مرده.» دختر پاسخ داد: «او حتماً مرده است، چون وقتی رفت خیلی مریض بود. دعانویس نوربهار اما نمی‌دانم چه اتفاقی برایش افتاد. او طلسم دیگر هرگز برنگشت.» مرد با تعجب به دخترک خیره شد. «دیگر برنگشت.» تکرار کرد. «اسم مادرت چه بود؟» دختر جواب داد: – هلنا. دعانویس مرد دوباره روی صندلی‌اش دعاگر لم داد. دختر با صدای لرزان ادامه داد: «وای، دعانویس آبژدان فکر

دعانویس گرماب کردن بهش وحشتناکه! مادر بیچاره‌ی عزیزم! او از صبح زود تا دیروقت کار می‌کرد تا خرج من را بدهد. او خیلی خوب بود، خیلی خوب. او تا سر حد ذکر مرگ کار می‌کرد، جیم، این دعانویس حقیقت دارد.» شیطانی – پس چی اذیتش می‌کرد؟ دختر پاسخ داد: «ذات‌الریه». مرد جا خورد و او متوجه این موضوع شد. دختر پرسید: «مال تو چیست؟» مرد گفت: «هیچی، این یه تصادف عجیبه. اسم پدرت چی بود؟» دختر پاسخ داد: «من هیچ‌وقت پدرم را نمی‌شناختم. مادرم هیچ‌وقت چیزی در مورد او به من نگفت. اما حدس می‌زنم که آنها ازدواج نکرده‌اند… و اینکه…» او

که از ظاهر عجیب مرد شگفت‌زده شده بود، مکث کرد. اما سپس ادامه داد: — من فکر می‌کنم پدرم خیلی پولدار، خوش‌قیافه و خوب بود. مادرم یک گردنبند با عکس پدرم به من داد دعانویس دندی دعا و گفت که پدرم کلید را دارد تا هیچ‌کس دیگری نتواند آن را باز کند. خودش کلیدی را که از پدرم گرفته بود، گم کرده بود. جادو سیاه دختر دوباره ساکت شد. رنگ‌پریدگی جادو شدن شیطانی شبح‌مانند مذهب و خاکستری‌رنگی بر چهره رابرت ون رنسلیر گسترده شده بود. او با چشمانی وحشت‌زده به سمت فرشتگان او خم شد. سپس دستش را که مانند برگ صنوبر می‌لرزید.

دعانویس گل‌گیر سمت او دراز کرد. «—قاب آویز! قاب آویز!» دعانویس نوربهار شماره ملا نفس نفس زنان گفت. «خدای من! داریش؟» دختر با دعا نویس تعجب گفت: «بله.» و با عجله به سمت لباسش رفت. مدال را به مرد داد. مرد به آن نگاه کرد، تلوتلو خورد، انگار که به سینه‌اش خنجر زده باشند. و در حالی که وحشیانه و وحشتناک ناله می‌کرد، سرش را با هر دو دست گرفت و نزدیک بود کافر بیفتد. اما مریم، وحشت‌زده، با عجله به سمت او دوید. «جیم، جیم،» او فریاد زد. «این چیه؟» او سعی کرد مرد را بگیرد، اما مرد از ترس مانند یک حیوان وحشی از

او فرار کرد. مرد فریاد زد: «نه، نه!» و در حالی که ترس و وحشت در چشمانش موج می‌زد، به گوشه‌ای خزید. علوم غریبه «نکن! برو گمشو! برو گمشو!» دختر طلسم نویس فریاد زد: «اما جیم، این چیست؟ چه بلایی سرت آمده؟» نماز خواندن مرد به زانو افتاده بود و تشنج بدنش را می‌لرزاند. او ناله کرد: «خدای من! خدای من!» «خدای من!» مریم به سمتش دوید و او را در آغوش گرفت. «جیم! جیم!» او با صدای بلند فریاد زد. «باید به من بگویی شیاطین این چیست—باید—باید! می‌دانی پدرم که بود؟» او ناله کرد طلسم و مثل کرم به خود پیچید: دعانویس ماهنشان «می‌دانم!

می‌دانم، می‌دانم!» – پس او که بود؟ که بود؟ بگو! مرد سعی کرد حرف بزند، اما کلمات در گلویش گیر کردند. ناگهان تمام بدنش لرزید. او خود را چنان با شدت از آغوش دختر بیرون کشید که دختر به دیوار روبرو پرت شد. سپس در جادو سیاه حالی که ناله و شکایت می‌کرد، تلوتلو خوران به سمت در رفت. دعانویس نوربهار یک نگاه دیگر به صورت کافران دختر انداخت، سپس مثل دیوانه‌ها فرشته از پله‌ها پایین دوید. کالسکه‌ها هنوز در خیابان منتظر بودند. او آنها را ندید، اما کالسکه‌چی در حالی که می‌خواست با عجله طلسم از کنارش رد شود، ابطال کردن جادو فریاد جادوگر

زد. او در یک چشم به هم زدن به خودش آمد و به داخل کالسکه پرید. راننده پرسید: «کجا؟» فریاد زد: «مهم نیست! رانندگی کن!» و بدین ترتیب آنها با سرعت تمام در خیابان‌ها به راه شیاطین افتادند. ون رنسلیر در گوشه‌ی کالسکه چمباتمه زده بود و دستانش را از کافر ناامیدی به هم می‌فشرد. همان فکر مدام به کلیسا ذهنش خطور می‌کرد، فکری که خونش دعانویس سلطانیه را منجمد می‌کرد. بدنش از اسپاسم‌های شدید به خود می‌پیچید. دیگر نتوانست تحمل کند، اما به راننده دستور توقف فرشتگان داد، پایین پرید و پول را برایش پرتاب کرد. آنها به قسمت دورافتاده‌ای از

پارک رسیده بودند. او برگشت و به تاریکی گریخت. بیست و هشتم. مری تنها بود. سکوت ترسناکی او را فرا گرفته بود. مانند موجودی شکار شده، در گوشه اتاقی که افتاده بود، دراز کشیده بود. صورتش رنگ پریده بود، چشمانش به جادو طرز وحشیانه‌ای می‌چرخیدند و گردنبند نگون بخت را در دستان دعانویس زرین رود لرزانش گرفته بود. با وحشت به آن خیره شده بود، اعمال مربوط به جادو قادر به حرکت حاجت گرفتن نبود. می‌خواست آن را باز کند، اما ده دقیقه طول کشید تا توانست بلند شود و تلوتلوخوران روی زمین راه برود. او اسکنه را گرفت، روی زمین دراز کشید، تقریباً از درد دیوانه

شده بود، و طلسم سعی کرد گردنبند را باز کند. دعانویس نوربهار دستانش می‌لرزید و گهگاه انگشتانش را می‌زد دعانویس تا خون را بیرون بکشد. ناگهان قاب آویز باز شد و یک نگاه به آن کافی بود. لحظه‌ای بعد، قاب از دستان بی‌حسش روی زمین افتاد و او آهی ترحم‌آمیز کشید. لحظه‌ای ایستاد، انگار که به دنبال ابجد تکیه‌گاه می‌گشت، سپس برگشت و به سمت میزش دوید. با انگشتانی که گیج شده بودند، دستش را دراز کرد تا چیزی را در کشو پیدا کند. صدای شلیک آمد و او خونین و لرزان روی زمین افتاد و مغزش روی فرش ریخت. بیست و

نهم. حتی قبل از ساعت نه صبح پنجشنبه، وال استریت کاملاً شلوغ بود. همه جا جمعیتی از مردان بودند که به این سو و آن سو می‌دویدند، فریاد می‌زدند و یکدیگر را هل می‌دادند. تقریباً یک صندلی خالی در انتهای تالار معاملات وجود نداشت. اعلام قیمت‌ها از لندن بر لبان همه بود، هیجان و ترس دعانویس صایین‌قلعه در چهره همه منعکس می‌شد و هوایی را که مردم تنفس می‌کردند، پر کرده بود. همه می‌دانستند که لحظه سرنوشت‌ساز نزدیک برخی از تفاسیر طلسم بر اساس الگوهای سنتی فولکلور هستند است و تمام حقیقت – هر چه دعا نویسی که باشد – به زودی آشکار خواهد دعا شد. رابرت ون رنسلیر از میان جمعیت

نوربهار پر سر و صدا و هیجان زده راه خود را باز کرد. اما هیچ کس او را نمی شناخت، هیچ کس متوجه مشرکان او نشد. لباس هایش گل آلود طلسم بود، کلاهش پاره شده و تا روی چشمانش کشیده شده بود. صورتش برق می زد، چشمانش خون آلود بود دعانویس سهرورد و با دستانش ور می رفت. او مست بود. به دفترش رسید، تلوتلو خورد و روی صندلی افتاد. با غرغر به منشی‌اش گفت: «کمی ویسکی بیار. و زود هم بیار!» منشی با تعجب به او خیره شد. – مگه نمی‌شنوی چی می‌گم؟ پس در رو ببند و مواظب باش کسی اینجا

نوربهار

نیاد. عجله کن! مرد رفت. ون رنسلیر هنوز روی صندلی‌اش نشسته بود و به جلو خیره شده بود، نگاهی وحشی و گیج در چشمانش موج می‌زد. او تمام مسیر طولانی از هارلم تا وال استریت را مثل خوابگردها پیاده پیموده بود، در حالی که یک فکر ذهنش را مشغول کرده بود و مدام با خودش زمزمه می‌کرد: به وال استریت! به وال استریت! ساعت ده! برگشت و نگاهی به دستگاه تلگراف طلسمات انداخت، بلند شد و تلوتلوخوران به سمت آن رفت. مدتی این طرف و آن طرف تلوتلو خورد و بالاخره چیزی را نسخ خطی گیر آورد. اطلاعاتی را که از

قبل رسیده بود خواند و به ساعت نگاه کرد. ساعت ده دقیقه به ده بود . – آه، او ناله کرد. نجات یافتم! نجات یافتم! منشی‌اش با ویسکی برگشت، ون رنسلیر بطری را گرفت و از آن نوشید. سپس گفت: — دیروز به جونز و شرکا نامه نوشتم و به آنها گفتم که سه میلیون به دلالان من بپردازند. مطمئن شوید که این کار انجام شده است. به دلالان بگویید که هر چه سریعتر سهام A.-M.-R. را بفروشند، همه. و بعد برگردید. اما مراقب باشید که هیچ کس اینجا وارد نشود – حتی یک نفر، می‌شنوید، حتی یک نفر! متوجه

دعانویس نوربهار شدید؟ مرد گفت: «بله.» و با قیافه‌ای گیج رفت. اولین وظیفه‌اش این بود که به کارگزار خودش دستور دهد تمام سهام شرکت را که در اختیار داشت، بفروشد. منشی هرگز ندیده توسل بود که ون رنسلیر اینقدر زود از کوره در برود. در همین حال، ون رنسلیر با دستان گره کرده