دعانویس شهر آلنی

یک بدن به نظر می‌رسند. زانوها کمی خم هستند و ساق‌ها و دعا نویسی پاها آویزان هستند به دعا نویسی طوری که انگشتان پا بسیار پایین‌تر از پاشنه‌ها هستند کافر و همچنین به داخل چرخیده‌اند. هیچ انقباض عضلانی ارادی بر عضلات پاها تأثیر نمی‌گذارد. زیرا اگر زانوها دعانویس شهر آلنی خم باشند به دلیل شکل بدن اسب است و اگر سوارکار روی اسب خود “می‌چسبد” صرفاً به دلیل ایجاد تعادل در برابر وزن مرده دو پایش است. بدن سوارکار هنگام سواری آرام کاملاً صاف است، اما با افزایش سرعت، بدن به عقب پرتاب می‌شود و پاها در همان حالت باقی می‌مانند. افسار اسب در دست راست و روی یال اسب قرار می‌گیرد و دست چپ معمولاً روی پای سوارکار آویزان یا قرار می‌گیرد.

دعانویس : آینوها هنگام غذا خوردن در کلبه خود، چهارزانو می‌نشینند، اما در جاهایی شیاطین که بتوانند به چیزی تکیه دهند یا در فضای باز، چمباتمه می‌زنند و وزن خود را روی هر دو پا تحمل می‌کنند، اما پاها را تا حدی خم مذهب می‌کنند که سرش با زانوهایش هم‌سطح باشد. اغلب بازوهایشان روی زانوها قرار می‌گیرد و غذا به آنها داده می‌شود.[صفحه ۲۴۴] با دست‌ها به سمت دهان، تا سپس با دندان‌ها پاره شود. آینوهای علوم غریبه اصیل از طلسمات موکل جن چنگال، قاشق یا چوب غذاخوری استفاده نمی‌کنند؛ اما نفوذ ژاپنی‌ها برخی از نمونه‌های متمدن‌تر خلیج آتشفشان و پیراتوری جادو سیاه را وادار کرده است که تا حدودی استفاده از چنگال‌های مادر طبیعت را کنار بگذارند و به هاشی (چوب غذاخوری) روی آورند، همچنین برخی از طلسم روایات تاریخی از آداب و رسوم طلسم نمادین یاد می‌کنند قاشق‌های علوم غریبه حلبی زشت را به دعانویس عنوان نشانه‌ای از پایبندی خود به تمدن بپذیرند.

دعانویس شهر آلنی

در نهایت، آینوها معمولاً هنگام خواب به پشت دراز می‌کشند. خوابیدن به پهلوی دعانویس راست و قرار دادن سر روی آرنج خمیده نیز یک حالت رایج است. و هنگام خواب برای مدت کوتاهی در طول روز، اغلب مردانی کافر را دیده‌ام که هنوز می‌نشینند، پاهای خود را بالا می‌آورند، بازوهای خود را روی زانوهای خود ضربدری می‌کنند و سپس سر را روی بازوها قرار می‌دهند. بنابراین نماز خواندن با آرامش “چرت” ابجد می‌زنند بدون اینکه با گردن سفت، پاهای سفت و “سوزن سوزن شدن” در بازوهای خود از خواب بیدار شوند، که اگر یک اروپایی معمولی این روش استراحت را طلسم امتحان کند، دعانویس شهر آلنی نتیجه قطعی خواهد بود.

بیشتر آینوها هیچ نوع رختخوابی ندارند و بیشتر آنها روی تخته‌های سفت و خشن یا روی خود زمین می‌خوابند. با این حال، برخی از کافران مردم در زمستان روی پوست خرس تعویذ می‌خوابند، زیرا آنها را گرم نگه می‌دارد و هر چه شب سردتر باشد، همه اعضای خانواده به هم نزدیک‌تر می‌شوند تا با گرمای فرشتگان طبیعی خود یکدیگر را گرم کنند. یک ویژگی عجیب، وقتی آینوها می‌خوابند و به دعانویس خرمدره پشت دراز می‌کشند، این است که به جای اینکه هر دو پا را کاملاً کشیده نگه دارند، یکی یا گاهی هر دو را بلند کرده و خم می‌کنند و کف پا را روی زمین می‌گذارند.

این ویژگی عمدتاً در مردان قابل توجه است و من بارها آن را مشاهده کرده‌ام، به خصوص در افراد مسن. پیشینه تاریخی دلیل آن این است. آینوها که بالش ندارند، سرشان باید آنقدر به عقب برگردانده شود تا روی خود زمین قرار گیرد که برای متعادل کردن فشار روی ستون فقرات، عمل در انتهای دیگر بدن ضروری است. من با قرار گرفتن در شرایط مشابه افراد پرمو، به این نتیجه رسیدم، وقتی متوجه شدم که با دراز کشیدن به پشت روی زمین سفت و بدون بالش، اگر پاها صاف باشند، فقط بخش کوچکی از ستون فقرات بین شانه‌ها پشتیبانی می‌شود، اما با بالا بردن پاها، کل ستون فقرات روی سطح صاف طلسم قرار می‌گیرد.

از آنجایی دین که اکنون آینوها را در حال خواب در «حالتی راحت» دیده‌ایم، فعلاً آنها را رها می‌کنیم و خوانندگانم را به بررسی لباس‌ها، زیورآلات و خالکوبی‌هایشان می‌برم. دعانویس شهر آلنی آتزیس آتزیس‌ها فصل بیست و چهارم. لباس‌ها، زیورآلات و خالکوبی‌های آینو. پوشش زمستانی از پوست خرس پوشش زمستانی از پوست خرس. مردان آینو معمولاً در تابستان برهنه هستند، اما در برخی از نقاط تمدن یزو آنها را مجبور به پوشیدن لباس‌های ارزان ژاپنی کرده است. دعانویس شهرکهنه از این موضوع نباید تصور شود که آینوهای واقعی هرگز لباسی نمی‌پوشند، زیرا دعانویس در واقع در مناسبت‌های باشکوه، آنها به اندازه کافی پر زرق و فرشتگان برق فرشتگان لباس می‌پوشند، اما همیشه به شیوه‌ای خشن و ابتدایی.

برای فرشتگان استفاده در زمستان، پوست خرس یا گوزن، روباه یا گرگ را به هم می‌دوزند و نوعی ژاکت بدون آستین درست می‌کنند که از سینه، شانه‌ها و پشت جفت روحی محافظت می‌کند. نوع دیگری از لباس جادو سیاه خز از پوست گوزن بلندتر است و آستین دارد، در شانه‌ها بزرگ است و در دعانویس شهریار مچ بسیار باریک است، به عنوان محافظت بیشتر در برابر سرما. این کت پوست گوزن بیشتر توسط زنان به عنوان لباس زیر پوشیده می‌شود. علاوه بر این لباس‌های خز برای هوای زمستان، آنها آتزیس ، یک پوشش بلند به رنگ زرد مایل به قرمز، ساخته شده از الیاف بافته شده اولموس کامپستریس ، می‌پوشند .

این کت آستین‌هایی شبیه به کت پوست گوزن دارد، فقط این آستین‌ها بسیار پهن‌تر هستند. پشت آتزیس پشت آتزیس. [صفحه ۲۴۶]در سواحل جنوبی، برخی از قبایل متمدن یا کیمونوهای ژاپنی را به‌طور کامل پذیرفته‌اند، یا آتزی‌های خود را بر اساس همان الگو می‌دوزند تا خود را در نظر اربابانشان اجنه غیر مسلمان عزیز کنند، زیرا تقلید صادقانه‌ترین چاپلوسی مقدس است، و شاید به جادو این دلیل که در نهایت ارزان‌تر تمام می‌شود. آتزی‌ها تا زیر زانو می‌رسند و دور بدن تا می‌شوند. دعانویس شهر آلنی این آتزی‌ها توسط یک کمربند یا تسمه از همان جنس، یا از پوست خرس یا شیر دریایی، در جای خود نگه داشته می‌شوند.

این آتزی‌ها با گلدوزی در پشت و جلو، دور آستین‌ها، دور گردن و تمام حاشیه، متون کهن یا به اصطلاح، لبه، تزئین شده‌اند. گلدوزی‌ها با نخ‌ها و پنبه‌های رنگی ژاپنی انجام می‌شوند. رنگ‌ها همواره قرمز، آبی و سفید هستند و دعانویس گتوند بر روی زمینه‌ای از این پارچه زرد Ulmus campestris قرار دارند. آن‌ها الگوهای مشخصه یکسانی دارند و با تزئینات روی غلاف چاقو، کاسه آبخوری، سبیل‌بند و غیره یکسان هستند، همانطور که خوانندگان در فصل «هنرهای آینو» خواهند یافت. مردان و زنان لباس‌های آتزی ( آتزی) همشکل می‌پوشند، فقط لباس‌های زنان بلندتر از لباس‌های مردان است و تقریباً تا شیاطین پاها می‌رسد. علاوه بر این، جادو طرح‌هایی که روی لباس مردان گلدوزی می‌شود برای لباس زنان مناسب نیست و برعکس .

زنان – که اتفاقاً همه این گلدوزی‌ها را انجام می‌دهند – باید به ساده‌ترین طرح‌های قابل اجرا – یک خط باریک از بخیه‌های آبی – قناعت کنند؛ اما این طرح‌ها به مردان زینت بیشتری می‌دهند. آنها ابتدا نوارهای ضخیمی از پارچه را می‌دوزند و سپس آنها را با طرح‌های بسیار پیچیده گلدوزی می‌کنند و به این ترتیب ظاهری بسیار سنگین‌تر و زیباتر به آتزی‌های مردان می‌دهند . در زمستان، ژاکت خز بدون آستین روی آتزی دوخته می‌شود و همانطور که شیطان گفته شد، زنان لباس زیر پوست گوزن توسل را به عنوان لباس زیر می‌پوشند. گلدوزی‌های آینو نه تنها در قبایل و روستاهای مختلف، بلکه در هر خانواده نیز بسته به استعداد و صبر گلدوزی‌کننده، شهر آلنی بسیار متفاوت است.

یک طلسم همسر مهربان یک سال یا شماره ملا بیشتر طول می‌کشد تا لباس ساخته شده از پوست درخت نارون شوهر محبوبش را تزیین کند، دعانویس شهر آلنی و در مورد ردای یک رئیس، کار هرگز تمام نمی‌شود، زیرا دائماً چیزهایی به آن اضافه می‌شود. کودکان، اگر گلدوزی داشته باشند، دور آستین‌ها و لبه‌ی لباسشان گلدوزی بسیار ساده‌ای دارند.[صفحه ابطال کردن جادو ۲۴۷] اتزیس ، اما هرگز هیچ، ساده یا پیچیده، چه در پشت و چه در جلو. من اغلب زنانی را دیده‌ام که ساعت‌ها با صبر و حوصله روی در کوچک انبارهایشان کار می‌کردند؛ و نتیجه‌ی کارشان نیم اینچ دوخت درشت بود که برای آنها یک اثر هنری بزرگ محسوب دعانویس قیدار می‌شد.

شهر آلنی

اکثر آینوها اکنون سوزن‌های ساخت ژاپن دارند، اما در گذشته فقط سوزن‌های استخوانی داشتند و به جای نخ‌های ژاپنی مرغوب و رنگ‌شده، مجبور بودند به الیاف درخت نارون که به رنگ سیاه رنگ شده بود، دعانویس باغ ملک قناعت کنند. تزئینات روی آتزی‌های آینوهایی که سوزن ژاپنی ندارند، لزوماً بسیار درشت‌تر و ساده‌تر از تزئیناتی است که عبادت کردن با سوزن‌های فولادی و نخ‌های پنبه‌ای انجام می‌شود. ویژگی‌های اساسی در هر دو یکسان است. در دوخت پوست برای لباس‌های زمستانی، سوزن‌های استخوان ماهی تا به امروز اغلب استفاده دعا نویسی می‌شوند. این لباس‌های گلدوزی‌شده، وقتی نو هستند، فقط در مناسبت‌های بزرگ، مانند جشنواره خرس یا هنگام بازدید از روستای همسایه، پوشیده می‌شوند.

چند تکه پارچه، لباس معمول رمل روزمره را تشکیل می‌دهد و هیچ تفاوتی بین لباس داخل و خارج از خانه وجود ندارد. در واقع، اکثر آینوها با لباس‌هایشان، همانطور که هستند، می‌خوابند. هوشی «هوشی». یکی از لباس‌هایی که همه، پیر و جوان، زن و مرد، می‌پوشند ، هوشی یا دعانویس شهر آلنی ساق‌بند است. این ساق‌بندها مانند کیمیاگری لباس‌های رسمی‌شان، گاهی از الیاف داخلی پوست درخت نارون و گاهی از نی و نی بافته شده مانند بوریای معمولی ساخته می‌شوند. وقتی از دعا پوست درخت نارون ساخته می‌شوند، اغلب در قسمت بالایی گلدوزی می‌شوند، دعانویس شهر جدید مهستان همانطور که در تصویر سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند دیده می‌شود. آنها دعا درست زیر زانو با دو بند بالایی بسته می‌شوند، سپس محکم دور ساق پیچیده می‌شوند و اعمال مربوط به جادو با روبان پایینی و بلندتر به دور مچ پا بسته می‌شوند.

آینوها در تابستان پابرهنه راه دعا نویسی می‌روند، اما در ماه‌های زمستان، وقتی سرما برای دعا این کار خیلی شدید است، پاهای خود را با کفش‌های راه‌راه و چکمه‌های بلند ساخته شده از پوست ماهی سالمون و اغلب از پوست گوزن می‌پوشانند. وقتی آینوها به سفری طولانی جادوگر یا شکار می‌روند که در طی آن باید از زمین ناهموار عبور کنند، شهر آلنی معمولاً از چکمه‌های پوستی خود محافظت می‌کنند.