دعانویس آستانه سرا

آن ملحق شدند. در میان صلیبیون مشهوری که در این محاصره جنگیدند، علاوه بر رهبرانی که قبلاً ذکر شد، تانکرد شجاع و سخاوتمند را می‌بینیم که نام و شهرتش در تاریخ جاودانه شده است.جرسالم دعانویس آستانه سرا لیبراتا، اسقف شجاع پوی، بالدوین، که بعدها پادشاه اورشلیم شد، و پیتر زاهد، که اکنون تقریباً سربازی تنها بود جادو سیاه و تمام قدرت و نفوذی را که قبلاً داشت از دست داده بود. قلیچ آسلان، سلطان کلیسا روم و رئیس ترکان سلجوقی، که اعمالش، احاطه شده توسط هاله دروغین عاشقانه، برای خوانندگان تاسو آشناست، تحت نام سلیمان، برای دفاع از این شهر لشکرکشی کرد، اما پس از چندین درگیری سرسختانه شکست خورد، که در آن مسیحیان درجه‌ای از قهرمانی را نشان دادند که او کافر را کاملاً شگفت‌زده کرد.

دعانویس : رئیس ترک انتظار داشت مانند دوران پیتر زاهد، با جمعیتی وحشی و بی‌نظم روبرو شود، بدون رهبرانی که قادر به اطاعت باشند. در تعویذ عوض، او باتجربه‌ترین رهبران آن دوران را در رأس ارتش‌هایی یافت که تعصب آنها به اندازه‌ای بود که می‌توانست وحشیانه باشد، اما نه آنقدر که آنها را غیرقابل کنترل کند. در جادو این درگیری‌ها، صدها نفر از هر دو طرف کشته شدند. و از هر دو طرف، نفرت‌انگیزترین وحشیگری‌ها اعمال می‌شد: صلیبیون سر مسلمانان کشته‌شده را از تن جدا می‌کردند و آنها را به عنوان غنیمت پیروزی خود، در صندوقچه‌هایی به قسطنطنیه می‌فرستادند. پس از شکست موقت کیلیج آسلان، محاصره نیس با قدرتی مضاعف ادامه یافت.

دعانویس آستانه سرا

ترک‌ها با سرسختی تمام از خود دفاع می‌کردند و رگباری از تیرهای مسموم را بر سر صلیبیون دعانویس می‌باریدند. وقتی هر بدبخت نگون‌بختی زیر دیوارها جادو کهن کشته می‌شد، قلاب‌های آهنی را از بالا پایین می‌آوردند و جسد را بالا می‌کشیدند که پس از لخت کردن و مثله کردن، دوباره به سمت محاصره‌کنندگان پرتاب می‌کردند. دعانویس آستانه سرا محاصره‌کنندگان از آذوقه خوبی برخوردار بودند و به مدت شش و سی روز محاصره بدون هیچ گونه کاهش تلاش از دعانویس ماهنشان هر دو طرف ادامه یافت. طلسمات داستان‌های زیادی در مورد قهرمانی تقریباً فوق بشری رهبران مسیحی نقل شده است – اینکه چگونه یک نفر هزار نفر را به پرواز درآورد؛ و اینکه چگونه تیرهای مؤمنان هرگز به خطا نرفت.

حکایتی از گادفری بویون، که توسط آلبرت اکس نقل شده است، ارزش ثبت دارد، نه تنها به این دلیل که نشان دهنده‌ی نظر والایی است که در مورد جادو سیاه شجاعت او وجود داشت، بلکه به این طلسم دلیل که ساده‌لوحی مسری جادو سیاه ارتش‌ها را نشان می‌دهد روایت‌های تاریخی نمادگرایی آیینی را مورد بحث قرار می‌دهند – ساده‌لوحی‌ای که اغلب آنها را تا آستانه‌ی شکست می‌برد، همانطور که آنها را به پیروزی تحریک می‌کرد. یک ترک، با قامتی غول‌پیکر، هر روز در برج و باروهای نیس مستقر می‌شد و با کمانی عظیم، ویرانی بزرگی در میان فرشتگان سپاه مسیحیان به بار می‌آورد. او حتی یک تیر هم پرتاب نمی‌کرد، بلکه مرگ را بر نوک آن فرود می‌آورد؛ و اگرچه شیاطین صلیبیون بارها سینه‌ی او را هدف قرار دادند و او در معرض دیدترین موقعیت ایستاده بود، تیرهای آنها در پاهایش بی‌ضرر فرود می‌آمد.

به نظر می‌رسید که او در دعا برابر طلسم حمله آسیب‌ناپذیر است؛ و خبری به زودی در سراسر جهان پخش شد،که او کسی جز خودِ شیطان بزرگ دعا نیست، و آن دست فانی نمی‌تواند بر او غلبه کند. گادفری بویون، که هیچ ایمانی به شخصیت ماوراء طبیعی مسلمان نداشت، مصمم شد که اگرممکن بود، دعانویس آستانه سرا تا به ناامیدی که به سرعت تلاش‌های بهترین سربازانش سید و حاجی را فلج می‌کرد، پایان دهد. کمانی عظیم برداشت و در مقابل ارتش ایستاد تا پایداری دستش را در برابر کماندار ترسناک بیازماید: تیر مستقیماً قلب او را نشانه گرفت و اثر مهلکی داشت. مسلمان در میان ناله‌های محاصره‌شدگان و فریادهای « خدای دعانویس بزنجان من!

کافر خدای من!» که فریاد جنگ محاصره‌کنندگان بود، به زمین افتاد. سرانجام صلیبیون تصور کردند که دعا نویسی بر همه موانع غلبه کرده‌اند و آماده تصرف شهر می‌شوند که با کمال تعجب، پرچم امپراتور الکسیوس را دیدند که نماز خواندن از بالای برج و باروها در اهتزاز بود. فرستاده امپراتور، به نام فاتیسیوس یا تاتین، با گروهی از سربازان دعانویس سفیددشت یونانی، در نقطه‌ای که صلیبیون بی‌دفاع گذاشته بودند، نقشه‌ای کشیده بود تا اجازه ورود بگیرد و ترک‌ها را متقاعد کرده بود که همزاد به جای تسلیم شدن به نیروهای صلیبی، تسلیم او شوند. وقتی این ترفند کشف شد، خشم شدیدی دعا نویس در ارتش حاکم شد و سربازان با نهایت سختی از تجدید حمله و محاصره فرستاده یونانی بازماندند.

با این حال، ارتش به پیشروی خود ارواح شیاطین ادامه داد و به هر طریقی به طلسم دو لشکر تقسیم شد؛ برخی از مورخان می‌گویند این اتفاق تصادفی بوده، در حالی که برخی پیشینه تاریخی دیگر تأیید می‌کنند که این اتفاق با توافق متقابل و برای سهولت در تهیه آذوقه در طول مسیر رخ داده است. یک لشکر از نیروهای تحت فرمان بوهموند، تانکرد و دوک نرماندی تشکیل شده بود؛ در حالی که لشکر دیگر که مسیری را در سمت راست در پیش گرفته بود، توسط گادفری بویلونی و دیگر رؤسا فرماندهی می‌شد. سلطان روم، که پس از شکست‌هایش در نیس، بی‌سروصدا تلاش‌های زیادی برای سرکوب صلیبیون با یک ضربه انجام داده بود، در مدت زمان بسیار کوتاهی تمام قبایل بی‌شماری را که به او وفادار بودند، جمع کرد و با ارتشی دعا که طبق یک محاسبه متوسط، بالغ بر دویست هزار نفر بود، که عمدتاً سواره نظام بودند، در دره

دوریلئوم به لشکر اول سپاه مسیحیان حمله کرد. صبح زود نسخ خطی اول ژوئیه ۱۰۹۷ بود که صلیبیون اولین دسته‌های سواره نظام ترک را دیدند که از تپه‌ها به سمت آنها سرازیر می‌شدند. بوهموند به سختی وقت داشت که دعانویس دندی خود را مرتب کند و بیمار جادو سیاه و درمانده خود را به عقب منتقل کند که نیروی عظیم شرقی‌ها به او حمله کرد. ارتش مسیحی، که عمدتاً از مردان پیاده تشکیل شده بود، از هر طرف راه را باز کرد و سم اسبان ترک و تیرهای مسموم کماندارانشان، صدها نفر از آنها را طلسم درو کرد. دعانویس آستانه سرا مسیحیان پس از از دست دادن گل جوانمردی خود، با کوله‌بار خود عقب‌نشینی کردند و در این هنگام قتل عام وحشتناکی رخ داد.

هیچ‌کدامزنان، کودکان و بیماران در امان نماندند. درست زمانی که آنها به آخرین دعانویس مرحله خود رسیدند، گادفری بویون و کنت تولوز در میدان ظاهر شدند و جریان نبرد را تغییر دادند. پس از یک درگیری سرسختانه، ترک‌ها فرار کردند و اردوگاه ثروتمند آنها به ابطال کردن جادو دست دشمن افتاد. تلفات صلیبیون حدود چهار هزار نفر بود، به همراه چندین رئیس مشهور، از جمله کنت رابرت علوم غریبه پاریسی و ویلیام برادر تانکرد. تلفات ترک‌ها که از این تعداد تجاوز نمی‌کرد، به آنها آموخت که شیوه دعا جنگی متفاوتی را دنبال دعا نویسی کنند. سلطان به هیچ وجه شکست نخورده بود. او با ارتش عظیم خود، تمام کشور را در دو طرف صلیبیون ویران کرد.

دومی که از تاکتیک‌های دشمن بی‌اطلاع بودند، آذوقه فراوانی این محتوا ممکن است با مطالعه دیدگاه‌های جدید تکامل یابد. دعانویس در اردوگاه ترک‌ها یافتند. اما آنها به جای صرفه‌جویی در این منابع، چندین روز دعانویس آستانه سرا خود را به ولخرجی بی‌حد و حصر سپردند. آنها به زودی بهای سنگینی برای بی‌توجهی خود پرداختند. در سرزمین ویران‌شده‌ی فریگیا، که از طریق آن به سوی آنتیوکتا پیشروی کردند، به شدت از کمبود غذا برای خود و چراگاه برای دام‌هایشان رنج می‌بردند. بالای سرشان کافران روح آفتابی سوزان بود که تقریباً به خودی خود برای خشک کردن طراوت زمین متون کهن کافی بود، کاری که آتش‌های سلطان مطمئناً انجام داده بودند، و پس از اولین روز راهپیمایی‌شان دیگر آبی وجود نداشت.

زائران روزانه پانصد نفر جان خود را از دست می‌دادند. اسب‌های شوالیه‌ها در جاده تلف جادو می‌شدند و بارهایی که به حمل آنها کمک کرده بودند یا بر روی سگ‌ها، گوسفندان و خوک‌ها گذاشته می‌شد یا به کلی رها می‌شدند. در برخی از فجایعی که بعداً برایشان رخ داد، مسیحیان خود را به بی‌ملاحظه‌ترین ولخرجی‌ها سپردند. اما در این مورد، اختلافاتی که رفاه ایجاد کرده بود، طلسم نویس همگی فراموش شدند. دعانویس آستانه سرا دین، که اغلب نادیده گرفته می‌شد، در حضور شدید بدبختی ظهور کرد و آنها را در حالی که با وعده‌های سعادت ابدی می‌مردند، شاد کرد. سرانجام به آنتیوکتا رسیدند، جایی که آب فراوان و مراتعی برای گاوهای در جادوگر حال قدیس مرگ خود یافتند.

آستانه سرا

فراوانی بار دیگر آنها را احاطه کرد و در اینجا چادرهای خود را برپا کردند. آنها که از تجربه تلخ قحطی درس نگرفته بودند، شیاطین دوباره خود را به تجمل و اسراف سپردند. در هجدهم اکتبر، آنها در مقابل شهر مستحکم انطاکیه نشستند، شهری که محاصره آن و وقایعی انرژی مثبت که در پی آن رخ داد، از جمله خارق‌العاده‌ترین وقایع جنگ فرشتگان صلیبی است. این شهر که در ارتفاعی مرتفع واقع شده و رودخانه اورونتس آن موکل جن را جفت روحی شستشو می‌دهد، طبیعتاً موقعیت بسیار مستحکمی دارد و پادگان ترک‌ها جادو از آذوقه کافی برای تحمل محاصره طولانی برخوردار بودند. از این نظر، مسیحیان نیز خوش‌شانس بودند، اما متأسفانه برای خودشان، نادان.

نیروی آنها به سیصد هزار جنگجو می‌رسید.مردان؛ و ریموند دارگیلز به ما اطلاع داده است که آنها آنقدر آذوقه داشتند که بخش عمده‌ای از هر حیوانی را که می‌کشتند، دور می‌ریختند، زیرا آنقدر لذیذ بودند که فقط قسمت‌های خاصی از حیوان را می‌خوردند. اسراف آنها آنقدر دیوانه‌وار بود که در دعانویس آستانه سرا کمتر از ده روز قحطی به چهره‌شان خیره شد. پس از تلاش بی‌ثمر برای تصرف شهر با یک ضربه، آنها که خود را گرسنه نگه داشته بودند، نشستند تا دشمن را از گرسنگی بکشند. اما با گرسنگی، شور و شوقشان فروکش کرد. رؤسا از این لشکرکشی خسته شدند. بالدوین قبلاً خود را از بدنه اصلی ارتش جدا کرده بود و با رفتن به ادسا، خود را برای کسب قدرت برتر در آن قلمرو کوچک تحریک کرده طلسم بود.