دعانویس سماله

دعانویس سماله ماشین را می‌راند؟» تاونزند گفت: «الان کسی رانندگی نمی‌کند. من رانندگی می‌کردم .» «اوه، تو بودی، نه؟» پی وی از جای امنش فریاد زد: «بله، او بود، بود؟ و او می‌تواند آن را دعا وادار به آواز خواندن و خداحافظی کردن و هر کار دیگری هم بکند، و ما قرار است در آن اردو بزنیم.» بازرس کچوم گفت: «یعنی … این … واقعاً؟ بچه‌ها دارن رانندگی می‌کنن، دعا نویسی نه؟» پی وی فریاد زد: «فقط بنزین ما تمام شده.» بازرس اسنگ گفت: «انگار خیلی عصبانی هستید. کدامتان رانندگی می‌کنید؟ حتماً فکر می‌کنید بزرگراه‌های عمومی کشتارگاه هستند.» تاونزند گفت: «من داشتم رانندگی

دعانویس : می‌کردم.» بازرس اسنگ با طعنه گفت: «بله؟ چند سالته؟» پی-وی داوطلب شد: «او هفده سال دارد و اعمال صالح فرمانده‌ی گشت است.» تاونزند گفت: «من جادو هفده سالمه.» «بله؟ فکر کنم یه غذای ویژه دارید؟» تاونزند با نگرانی شدید گفت: «اوه، بله.» زیرا کاملاً مشخص بود جادو مشرکان که بازرس با کنایه صحبت می‌کند و حرفش را باور نکرده بود. بازرس اسنگ در حالی که دستش را به نشانه‌ی تشویق طعنه‌آمیزی دراز کرده بود، گفت: «بیایید نگاهی بیندازیم.» «من—من—اه» «اوه، نگرفتیش، نه؟» پی وی فریاد زد: «برای چی می‌خوای ببینیش؟ درست مثل بقیه‌شونه، همه‌شون شبیه همن. درست مثل بقیه‌شونه که تو

دعانویس سماله

خیابون دیدی. طلسمات فایده‌ی نگاه کردن بهش چیه وقتی پیشینه تاریخی یکی مثل اون یکیه؟ خدای من، به این می‌گی شعور؟» بازرسان در برابر این استدلال هوشمندانه هیچ پاسخی ندادند. احتمالاً احساس می‌کردند دعانویس چغامیش که این استدلال بی‌پاسخ است. اما طلسم بازرس اسنگ همچنان با صبر و شکیبایی گستاخانه و شکاکانه دستش را به سمت تاونزند دراز کرد. او گفت: «بیا بچه.» تاونزند گفت: «کارت گواهینامه‌ام را گم کردم؛ دعانویس سماله آن بز آن را خورده بود.» کافر « بله ، همینطوره ؟» پی وی فریاد زد: «مطمئناً همینطوره، اگه فکر می‌کنی پیشاهنگ‌ها دروغ می‌گن، این نشون می‌ده که چقدر در موردشون می‌دونی، چون

دعا نویسی می‌تونم ثابت کنم که اون خورده، چون یازده دلار هم خورده، و یه جدول زمانی دعا هم هست، می‌تونی از اون زن بپرسی – پس فعلاً!» به نظر می‌رسید زن موقعیت را حس کرده باشد، زیرا آنقدر از رخوت بیرون آمد که سیلی از یاوه‌گویی‌هایی را بیرون ریخت که به نظر می‌رسید تا حدودی ماهیت دفاع از خود و تبرئه‌ی مفصل بز را دارد. ظاهراً با نطقی آتشین به علوم غریبه پایان رسید، به این مضمون اعمال مربوط به جادو که تاونزند حق ندارد کتش را به فنر بافته‌شده‌ی او آویزان کند. پی-وی گفت: «بهش بگو بز را می‌خری و بعد کارت گواهینامه

را هم می‌گیری.» تاونزند پرسید: «چطور کیمیاگری می‌توانم بز را بخرم وقتی بز تمام پول مرا گرفته است؟» پی وی فریاد زد: «کارتت را به او بده و بگو که در راه برگشت به او پول خواهی داد.» تاونزند گفت: «بز هم کارت‌های من را دارد.» بازرس اسنگ با تمسخر گفت: «خب، پس نگرفتیش؟» پی وی جادو سیاه فریاد زد: «بله، آیین‌های نمادین در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند دارد، اما در بز است.» بازرس اسنگ در حالی که تمام بحث‌ها و توضیحات را کنار می‌گذاشت، گفت: «خب، شما دوتا جوون باهوش و باانگیزه هستید. حالا چقدر بنزین توی اون ماشین دارید؟» تاونزند گفت: «اوه، یه کم.» پی

وی غرید: «مگر نمی‌شود به یک بحث موکل جن گوش داد؟» بازرس صدا زد: «رفیقت می‌تونه اینو به قاضی بگه. می‌تونه داستان بز رو براش تعریف کنه. بعدش اگه قاضی گفت اشکالی نداره بچه‌ها تو بزرگراه‌های عمومی بدون…» پی وی فریاد زد: «شما خودتان با سرعت سی احضار و پنج دعانویس میداوود مایل در ساعت می‌آمدید؛ دعانویس سماله من از شما نمی‌ترسم!» تاونزند با لحنی مقدس آمیخته از مهربانی و انزجار گفت: «بچه، همان‌جا که هستی شیاطین بمان. نگران نباش، برمی‌گردم یا کسی را می‌فرستم. آرام کافر باش.» او موتور ماشینش را روشن کرد و شنیدن صدای تق‌تق موتور قدیمی و لرزش و تکان‌های شدید

ماشین در تک تک استخوان‌ها و مفاصلش، مثل یک قربانی فلج، به پی‌وی احساس انزوا و دلتنگی داد. بازرس اسنگ در حالی که به همراه همراهش سوار ماشین رسمی می‌شد، گفت: «جلوتر برید.» دعانویس مشراگه پی‌وی شنید که یکی از آنها گفت: «یه کم جرئت دارید، نه؟» ماشین فلیور با راننده‌ی تنهایش، در حالی که با صدای تق‌تق در جاده و با یک رودسترِ تریمِ پشت سرش حرکت می‌کرد، خنده‌دار به نظر می‌رسید. پی‌وی قبلاً هرگز چنین منظره‌ای از آن ندیده بود. چون سقف و عقب نداشت، برخلاف ماشین‌های دیگر، ظاهری عجیب داشت. انگار شیاطین یک اراذل و اوباشِ بدبخت را به

خاطر پرتاب سنگ دستگیر کرده بودند. فلیورِ کوچکِ بیچاره، صمیمی، وفادار، درب و داغان! دعانویس سماله دیدن آن ماشینِ تشریفاتی، آنقدر از خود راضی و تریم که دنبالش می‌آمد، باعث می‌شد پی‌وی از همه‌ی بیوک‌ها متنفر شود. در فورد، که بالاتنه و پشتش را نپوشیده بود، هیکل تاونزند کاملاً مشخص بود، در حالی که دسته کوچک سواره نظام عقب‌نشینی می‌کردند، او صاف روی صندلی جلو نشسته بود. پی‌وی جادو کهن احساس می‌کرد که فورد، مانند کیکی جو از کوچه بشکه، عضوی از گشت اوست. او حالا، برخلاف آنچه قبلاً متوجه شده بود، متوجه شد که تاونزند و همراهانش چه نهاد شادی‌بخشی را دعا نویسی

شکل داده‌اند. گرگ و میش دوباره طلسم لحاف تیره‌اش را دعانویس بر فراز روستا پهن می‌کرد و پی‌وی احساس غریبی و تنهایی شدیدی می‌کرد. فصل هجدهم پی وی مراقب قدم‌هایش نیست خورشید که دعانویس دهدز در آن روز خاطره‌انگیز ساعت‌های زیادی بیرون نیامده بود، به پشت تپه‌ها عقب‌نشینی کرد، دعانویس سماله زن ایتالیایی به کافران خانه‌اش پناه برد، بزغاله به سوئیت شخصی‌اش رفت دعانویس و خیلی زود در خواب فرو رفت. و شب، پوشش خود را بر حومه آرام انداخت. پی-وی احساس غریبی و تنهایی شدیدی می‌کرد. او آنجا بود، تقریباً در نیمه راه بین بریجبورو و تمپل کمپ، در یک برج راه‌آهن گیر

افتاده بود. مطمئناً، وضعیت او ناامیدکننده فرشتگان نبود؛ گهگاه اتومبیلی از جاده عبور می‌کرد، زن ایتالیایی (هرچند ظاهراً علاقه‌ی زیادی به ماجراجویی‌های دعانویس او نداشت) جایی در دسترس بود، و در هر صورت، تاونزند یا برمی‌گشت یا کسی را می‌فرستاد. چیزی که پی-وی نمی‌توانست درک کند این بود که یک دعانویس صالح مشطت فرد کاملاً کلیسا بی‌گناه می‌تواند در معرض بی‌آبرویی دستگیری قرار گیرد. دعانویس سماله تاونزند نتوانسته بود کارت خود را نشان دهد، بنابراین او را برده بودند. دلیلش هیچ ربطی به این موضوع نداشت. پی-وی ممکن بود شنیده باشد که قانون کور است، اما هرگز نمی‌دانست ارواح که کر، لال و نابینا است.

حالا کاری جز شیاطین انتظار از دستش برنمی‌آمد، بنابراین روی طاقچه‌ی پایینی که ظاهراً چیزی شبیه میز تحریر بود نشست و پاهایش را آویزان کرد. اول به عکس‌های مجله‌ی هفت ساله نگاه کرد، اما به هر دلیلی نتوانست حواسش را روی عکس‌ها متمرکز کند و مجله‌ی پاره و زردرنگ را از خودش دور انداخت. علاوه بر این، هوا به سرعت تاریک می‌شد و نمی‌توانست چیزی بخواند. او دقیقاً عصبی نبود، اما بی‌صبر و مضطرب بود. و این موضوع همچنان در مباحث مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد این احساس با نزدیک شدن به تاریکی تشدید می‌شد. در آن سوی مسیر، چند خانه‌ی متروکه وجود داشت فرشته که آن حاجت گرفتن روستا

حرز یا آبادی را تشکیل می‌دادند. او می‌توانست آنها را از خانه‌ی برج، واضح‌تر از زمانی که تازه به آن نقطه رسیده بودند، از روی تپه ببیند. و حالا که حواسش به چشم‌انداز دوردست نبود، صحنه‌ی نزدیک را با دقت بیشتری متوجه می‌شد. آن سوی ریل و کمی دورتر از جاده، یک سازه چوبی بزرگ بود که برای محل سکونت بیش از حد بزرگ بود. پی‌وی در تاریکی فزاینده می‌توانست از میان درختان تشخیص دهد.

دعانویس سماله این می‌توانست دلیل وجود دروازه‌های راه‌آهن در چنین نقطه پرت و دورافتاده‌ای باشد. شاید قبل از جنگ، یا حتی در طول جنگ، سیل کارگران به آن سازه بزرگ در میان درختان رفت و آمد می‌کردند. این فرضیه‌ی پی‌وی شیطانی با کشف جدیدی تأیید شد. او با نگاهی اجمالی به مسیر شرقی، متوجه یک مسیر فرعی شد که در پشت کارخانه‌ی فرضی پیچ خورده بود. ذکر این مسیر می‌توانست شاخه‌ای از راه‌آهن باشد، اما او فکر می‌کرد که احتمالاً فقط یک مسیر فرعی برای سهولت حمل و نقل کالا از کارخانه است. در تاریکی که به سرعت در حال نزدیک شدن

سماله

بود، او می‌توانست این ریل‌ها را فقط به صورت دو خط ببیند؛ او اصلاً نمی‌توانست اتصالات را ببیند. ریل‌های خط روح اصلی در شب مانند شیطانی نقره می‌درخشیدند، اما ریل‌های فرعی حتماً کدر و زنگ‌زده بودند. از این رو، پی-وی حدس زد که آنها دائماً مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. گردنش جادو سیاه را نماز خواندن از پنجره بیرون آورد تا ببیند تا کجا می‌تواند با چشمانش این رد شاخه‌ها را دنبال کند. فقط می‌توانست ببیند که خط پشت ساختمان بزرگی که قسمت بالایی آن از میان درختان دیده می‌شد، خمیده شده است. همین که نگاهش را از بالای گشایش مسیر برداشت، چیزی

کوچک و قرمز روشن بین ریل‌های نزدیک‌تر توجهش را جلب کرد. اگر ذهنش درگیر موضوع دیگری نبود، شاید بیشتر متوجه این موضوع می‌شد. همانطور که در مورد پی وی گفته شده است، جادوگر هر وقت کاری را انجام می‌داد، با عجله انجام می‌داد. در این مورد، او ابتدا به عقب برگشت، اما با همان دعا بی‌پروایی همیشگی‌اش. قصد داشت دعا نویس با تنها کبریتی که داشت، جدول زمانی قدیمی روی دیوار را بررسی کند و سعی کند مشخص کند که آیا مسیر فرعی واقعاً فرشتگان شاخه‌ای از راه‌آهن است یا خیر. او روی طاقچه‌ی پایین ولو شده بود، گردنش از فرشتگان

دعانویس سماله پنجره بیرون بود و حالا که به آپارتمان کوچکش عقب‌نشینی می‌کرد، به چیزی تکیه داد که تحت فشار هیکلش خم شد. فوراً متوجه شد چه کرده است. یکی از اهرم‌های بلندِ کلید که از کف زمین با جادو شدن زاویه‌ای به سمت او بیرون زده بود، به سمت دیگر کج شده بود. جایی