دعانویس سراب

در خودش پیدا کرده بود. از او پرسیدم چه مشکلی دارد؟ «نمی‌دانم چه چیزی مرا آزار می‌دهد، اما عبادت کردن متوجه شده‌ام که دیگر دردی احساس نمی‌کنم. فکر می‌کنم نوعی تازگی دلپذیر، مانند دعانویس سراب یک دستمال مرطوب و سرد، روی دستم گشایش پخش شد که التهابی را که قبلاً مرا آزار می‌داد، از بین برد.» پاسخ دادم: «از آنجایی که از داروی من احساس خوبی داری، به تو توصیه می‌کنم تمام چسب زخم‌هایت را دور بیندازی؛ فقط زخم را تمیز نگه دار و در دمایی معتدل بین گرما و سرما از آن استفاده کن.» این موضوع فوراً به دوک باکینگهام و کمی بعد به پادشاه گزارش شد، که هر شیاطین دو بسیار کنجکاو بودند که از اوضاع و احوال ماجرا مطلع شوند؛ اینکه بعد از شام، بند جوراب را از آب بیرون آوردم و آن را جلوی آتش بزرگی گذاشتم تا خشک شود.

دعانویس : تقریباً خشک شده فرشتگان بود که خدمتکار آقای هاول دوان دوان از راه رسید و گفت که اربابش به اندازه همیشه، اگر نگوییم بیشتر، احساس سوزش می‌کند؛ زیرا گرما طوری بود که انگار دستش بین زغال‌های آتش است. دعا من پاسخ دادم که اگرچه این اتفاق در حال حاضر افتاده جادو است، اما به زودی آرامش خواهد یافت؛ دعانویس زیرا من دلیل این حادثه جدید را می‌دانستم و بر اساس آن عمل می‌کردم؛ زیرا اربابش باید از آن التهاب جادو رهایی یابد، شاید قبل از اینکه بتواند پیش او برگردد. اما، در متون کهن صورتی که آرامش پیدا نکند، آرزو کیمیاگری کردم که دوباره به زودی برگردد؛ اگر نه، ممکن است از آمدن خودداری کند.

دعانویس سراب

پس از آن رفت کلیسا و درفوراً بند جوراب را دوباره در آب انداختم؛ بلافاصله صاحبش را بدون هیچ دردی پیدا کرد. خلاصه اینکه، بعد از آن فرشتگان دیگر دردی احساس نشد؛ اما ظرف پنج یا جادو شش روز زخم‌ها التیام یافتند و کاملاً خوب شدند. چنین است داستان شگفت‌انگیز سر کنلم دیگبی. دیگر پزشکان دعا نویس آن عصر نیز در ادعاهای خود از او عقب نبودند. همیشه استفاده از دعانویس زرنه پودر همدردی یا مرهم سلاح برای درمان ضروری تلقی نمی‌شد. دعانویس سراب کافی بود شمشیر را با دست مغناطیسی کنند (اولین طلوع کم‌رمق نظریه حیوانی ) ، تا دردی را که همان سلاح ایجاد کرده بود، تسکین دهند.

آنها ادعا می‌کردند که اگر شمشیر را با انگشتان دین خود به سمت بالا بکشند ، فرد زخمی علوم غریبه فوراً احساس تسکین می‌کند؛ اما اگر آن را به سمت پایین بکشند ، درد غیرقابل تحملی را احساس خواهد کرد. 66 همزمان، مفهوم دعانویس قیدار بسیار منحصر به فرد دیگری از قدرت و قابلیت‌های مغناطیس نیز مورد توجه قرار گرفت. اعتقاد بر این دعانویس بود که می‌توان الفبای همدلانه‌ای را روی بدن ایجاد کرد که به وسیله آن افراد می‌توانند با یکدیگر دعا مکاتبه کنند و تمام ایده‌های خود را با سرعت اراده، اگرچه هزاران مایل از هم فاصله داشتند، منتقل کنند. از بازوهای سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند دو نفر، تکه‌ای از گوشت بریده می‌شد و در حالی که هنوز گرم و خونریزی داشت، به طور متقابل پیوند زده می‌شد.

تکه جدا شده به بازوی جدیدی که روی آن قرار داده شده بود، رشد می‌کرد؛ جادو سیاه اما همچنان چنان حس نزدیکی با اندام اصلی خود داشت که صاحب قدیمی اعمال مربوط به جادو آن همیشه از هرگونه آسیبی که به آن وارد می‌شد، آگاه بود. روی این تکه‌های پیوند زده شده، حروف طلسم الفبا شیطان خالکوبی می‌شد دعانویس سراب به طوری که وقتی قرار بود ارتباطی برقرار شود، هر فرشتگان یک از افراد، اگرچه اقیانوس اطلس وسیع بین آنها می‌چرخید، فقط کافی فرشته بود بازوی خود را با یک سوزن مغناطیسی سوراخ کند و بلافاصله دوستش متوجه می‌شد که کافر تلگراف در حال کار است. هر نامه‌ای که او دعانویس روی بازوی خود می‌زد، همان نامه روی کافر بازوی طرف مقابلش درد می‌کرد.

دعا نویسی معاصر سر کنلم دیگبی، آقای ولنتاین گریتراکس، که شهرتی کمتر از او نداشت، بدون اشاره به مغناطیس یا ادعای هیچ نظریه‌ای، فریبی را علیه خود و دیگران به کافر کار گرفت که بسیار شبیه به مغناطیس حیوانی امروزی بود تا مغناطیس معدنی که در آن زمان مطالعه آن بسیار رایج بود. او پسر یک نجیب‌زاده ایرلندی، با تحصیلات و ثروت خوب، در شهرستان کورک بود. دعا او در سنین پایین دچار نوعی اختلال روانی مالیخولیایی شد. پس از مدتی، انگیزه یا باور عجیبی در ذهنش شکل گرفت که چه در خواب و چه طلسمات در بیداری، همچنان خود را نشان می‌داد، مبنی بر اینکه خداوند به او شیاطین قدرت درمان شر پادشاه فرشتگان را داده است.

او این باور را با دوستانش در میان گذاشت.همسرش، که خیلی رک و راست به او گفت که او یک احمق است. او با وجود اقتدار بالایی که این موضوع از آن ناشی می‌شد، کاملاً از این موضوع مطمئن نبود و تصمیم گرفت قدرتی را که در او وجود داشت، آزمایش کند. چند روز بعد، او به فرشتگان سراغ شخصی به نام ویلیام ماهر، اهل سالترزبریج، در محله لیسمور رفت که به شدت از شر پادشاه در چشمان، گونه و گلویش رنج می‌برد. دعانویس سراب او بر روی این مرد که ایمان زیادی داشت، دست گذاشت، او را نوازش کرد و با جدیت دعا کرد.

او از دیدن بهبودی قابل توجه او در طول چند روز، و در نهایت، با کمک سایر درمان‌ها، کاملاً درمان شد، احساس رضایت کرد. این جادو موفقیت دعانویس او را در این باور که مأموریتی الهی دارد، تشویق کرد. روز به روز انگیزه‌های بیشتری از بالا به او می‌رسید که از او خواسته می‌شد تا درد را نیز درمان کند. با گذشت زمان، او قدرت خود را به درمان صرع، زخم‌ها، دردها و لنگش گسترش مقدس داد. تمام شهرستان کورک طلسم برای دیدن این پزشک خارق‌العاده که مطمئناً در مواردی که بیماری به دلیل مالیخولیا جادو شدن و افسردگی روحی تشدید می‌شد، فواید بسیار زیادی ارائه می‌داد، به وجد آمده بود.

طبق روایت خودش، ۶۷ نفر از جاهای مختلف به او مراجعه می‌کردند، به طوری که او وقت نداشت به کارهای خودش برسد یا دعانویس از مصاحبت خانواده و دوستانش لذت ببرد. او مجبور بود سه روز در هفته، از ساعت شش جادو سیاه صبح تا شش شب، را به او اختصاص دهد و در این مدت فقط خودش به همه کسانی که می‌آمدند، رسیدگی می‌کرد. با این حال، جمعیتی که دور او جمع شده بودند آنقدر زیاد بود که شهرهای همسایه قادر به پذیرش دعا آنها نبودند. او بلافاصله خانه‌اش را در روستا ترک کرد و به یوگال رفت، جایی که محل تجمع بیماران، نه تنها از تمام نقاط ایرلند، بلکه از انگلستان، آنقدر زیاد بود که قضات می‌ترسیدند که آنها به بیماری خود آنجا را آلوده دعانویس خارگ کنند.

دعانویس چوار چند نفر از این افراد ابطال کردن جادو ساده‌لوح بیچاره به محض دیدن او، دچار حمله قلبی شدند و او با تکان دادن دست خود به صورت آنها و دعا کردن برایشان، آنها را بهبود بخشید. نه، او تأیید کرد که لمس دستکشش دردها را از بین برده است، و در یک مورد، چندین شیطان یا ارواح شیطانی را از زنی بیرون رانده است که شبانه‌روز او را عذاب می‌دادند. گریتراکس می‌گوید: «هر یک از این شیاطین، وقتی به گلویش می‌رسیدند، دعانویس سراب انگار شیطانی او را خفه می‌کردند.» از این معلوم می‌شود که شکایت زن چیزی جز هیستری نبوده است. روحانیون اسقف‌نشین لیسمور، که به نظر می‌رسد تصورات بسیار روشن‌تری از ادعاهای گریتراکس نسبت به اعضای کلیسای خود داشتند، رو در روی پیامبر و معجزه‌گر جدید ایستادند.

او را به حضور در دادگاه دین فراخواندند و از دست گذاشتن روی آینده منع کردند: اما او هیچ اهمیتی به کلیسا نمی‌داد. او تصور می‌کرد که قدرت‌های خود را مستقیماً از آسمان می‌گیرد و کافران ادامه دادمردم را به دعانویس سراب تشنج می‌انداخت و دوباره آنها را به هوش می‌آورد، طبق دعاگر معمول، تقریباً دقیقاً مانند آهنرباهای مدرن. سرانجام شهرت او چنان زیاد شد که لرد کانوی از لندن به سراغش فرستاد و التماس کرد که فوراً برای درمان سردرد شدیدی که شیطانی خانمش چندین سال از آن رنج می‌برد و پزشکان اصلی انگلستان نتوانسته بودند آن را تسکین دهند، به آنجا بیاید.

سراب

گریتراکس دعوت را پذیرفت و ترفندهای خود را به کار گرفت و دعاهایش را بر لیدی کانوی امتحان کرد. با این حال، او در ارائه هرگونه تسکینی شکست خورد. سردرد بانوی بیچاره به دلایلی بسیار جدی‌تر از آن بود که به او اجازه دهد کمکی کند، حتی از ایمان و تخیل طلسم پویا. او چند ماه در خانه لرد کانوی، در راگلی، در وارویکشایر، زندگی کرد و درمان‌هایی مشابه آنچه در ایرلند انجام داده بود، انجام داد. پس از آن به لندن نقل مکان کرد و خانه‌ای در لینکلن-این فیلدز گرفت که به زودی به تفرجگاه روزانه همه زنان عصبی و زودباور کلان‌شهر تبدیل شد.

شرح بسیار سرگرم‌کننده‌ای از گریتراکس در این زمان (۱۶۶۵) در جلد دوم مجموعه متفرقه سنت اِورموند ، تحت عنوان پیامبر ایرلندی، ارائه شده است. این واضح‌ترین طرحی است که تاکنون از این مغناطیس‌ساز اولیه ارائه شده است. به سختی می‌توان گفت که آیا ادعاهای او کم و بیش پوچ‌تر از ادعاهای برخی از جانشینانش بود که اخیراً در میان ما ظاهر شده‌اند. سنت اِورموند می‌گوید: «وقتی آقای دو کامینگز سفیر اعلیحضرت شیاطین مسیحی خود نزد پادشاه بریتانیای کبیر بود، پیامبری ایرلندی به لندن آمد که خود را فرشتگان به عنوان معجزه‌گری بزرگ جا می‌زد. چند نفر از افراد سرشناس از آقای دو کامینگز التماس کردند این محتوا برای دعانویس سراب دوره مرور کلی اطلاعاتی و مفهومی در نظر گرفته شده است که او را به خانه‌اش دعوت کند تا شاهد برخی از معجزات او باشند، سفیر قول داد که آنها را راضی کند، تا حد امکان برای ارضای کنجکاوی خودش و همچنین از روی ادب به دوستانش؛ و به گریتراکس اطلاع داد.