دعانویس دبیران

دعانویس دبیران باید خوب باشد، همانطور که ترجمه جارویس خوب است، و موضوع کتاب آنقدر خوب است که آدم فکر قدیس می‌کند کمتر از هر کتاب ترجمه شده‌ای ضرر می‌کند. اما به نوعی اینطور نیست. من اخیراً از دیدن اینکه چگونه هنری چهارم شکسپیر در ترجمه نثر V. هوگو جادو کهن جوان منتشر شد، شگفت‌زده شدم.[114 b] : هاتسپر، فالستاف و همه. مقدس واقعاً به نظر می‌رسید که بیشتر از آنچه در نسخه اصلی دیده روایات تاریخی از آداب و رسوم طلسم نمادین یاد می‌کنند بودم، به من نشان داد. همیشه مال تو، ای‌اف‌جی ص ۱۱۵چهل و سوم. لوئستافت : ۲۴ اکتبر ۱۹۷۶. خانم کمبل عزیز ، کم – هیچ – آنطور که باید متون کهن بنویسم، با این دعانویس حال شروع به نوشتن برای شما می‌کنم، از این اقامتگاه قدیمی‌ام، که فکر می‌کنم مکاتبات ما عمدتاً از آنجا شروع شد – ده سال پیش.

دعانویس : من در همان اتاق هستم: همان دریای کسل‌کننده پیش رویم ناله شماره ملا می‌کند: همان باد از پنجره‌ها فریاد می‌زند: بنابراین من همان داستان قدیمی را ادامه می‌دهم. لوگر من آن زمان در حال ساختن بود:[115] او اکنون به دست دیگری افتاده است: من هر از گاهی او را می‌بینم که با «244» خود بر روی کمان‌هایش، به بندرگاه می‌رود. من و کاپیتانش از هم جدا شده‌ایم: فکر می‌کردم او کار بسیار اشتباهی انجام داده است – نوشیدن، از جمله چیزهای دیگر: اما او فکر دعا نویسی نمی‌کرد که کار اشتباهی انجام داده است: اخلاقی متفاوت از اخلاق ما – که در واقع، از پادشاهان دریایی باستانی کارلایل است.

دعانویس دبیران

چند روز پیش او را در خانه‌اش، با همسر و فرزندانش دیدم؛ مثل همیشه، برای خانه‌اش خیلی بزرگ به نظر می‌رسید: اما همیشه باشکوه، مودب و مشرکان برخلاف هر کس دیگری. من متوجه مگس‌های زیادی در اتاق شدم – او گفت: «بیچاره‌ها، گرمای اجاق ماست که آنها را زنده می‌کند.» وقتی تنیسون با من بود، که پرتره‌اش آویزان استص ۱۱۶در خانه‌ام، در کنار خانواده‌ی تاکری و این مرد (سه مرد بزرگی که شناخته‌ام)، دعانویس دبیران فکر می‌کردم که هم تنیسون و هم تاکری از نظر «خوداندیشی» از او پایین‌ترند. وقتی تنیسون برایم تعریف می‌کرد که چطور فصلنامه (به طنز) او را مورد آزار و اذیت قرار داده است، و مشتاق بود بداند چرا کسی به آثار بعدی‌اش اهمیت نمی‌دهد و غیره، فکر کردم اگر او زندگی فعالی مانند اسکات و شکسپیر داشت؛ یا حتی جادو شدن مانند ذکر بایرون سوارکاری می‌کرد، تیراندازی می‌کرد، مست می‌کرد و نقش شیطان را بازی می‌کرد، کارهای بسیار

دعانویس چناران‌شهر بیشتری انجام می‌داد و خیلی کمتر کافر در مورد آن صحبت می‌کرد. اسکات به لاکهارت فرشتگان گفت: «می‌دانی که کافران من اهمیتی به نفرین نوشته‌هایم نمی‌دهم.»[116] و می‌بینیم که او این کار را نکرد. من دعا نویس باور ندارم که در مورد شکسپیر خیلی غیر از این بوده باشد. حتی وردزورث پیر، که در مه کوهستان خود غرق جفر شده بود و هر چقدر هم مغرور بود، بالاتر از همه این اضطراب بیهوده بود: او مغرور بود، نه شیطانی مغرور: و اینکه یک مرد بزرگ (مانند دانته) حق دارد که باشد – اما اهمیتی ندهد دعانویس که کوتری‌ها چه می‌گویند. چه مزخرفاتی!

دان به ندرت برای من (توالملی دعا کبیر) نامه می‌نویسد، و اگر برای شما نامه ننویسد، مطمئن باشید که فکر می‌کند هیچ چیز ارزشمندی برای فرستادن به آن سوی اقیانوس اطلس ندارد. اخیراً از موبری شنیدم که حال پدرش خیلی خوب است. بله: در نامه قبلی جفت روحی به من طلسم گفتی که بعد از کریسمس به انگلستان می‌آیی. با این همه همراهی که داری، من وقت ندارم به فرشتگان لندن بروم و تو را ببینم؛ دعانویس دبیران شاید (فکر نکن من…)ص ۱۱۷خیلی گستاخانه!) اگر تا طلسم تابستان زنده بمانیم، می‌توانید به کاخ وودبریج من بیایید و آنجا درباره چیزهای قدیمی صحبت کنید. توسل من اینجا موکل جن فرشتگان در اتاقم با بوکاچیو نوعی تابستان می‌سازم.

چه لطفی که می‌توان با لذت به این کتاب‌ها بازگشت! همانطور که دن کیشوت را فقط می‌توان به زبان اسپانیایی‌اش خواند، من بوکاچیو را فقط به زبان ایتالیایی‌اش دوست دارم: و با این حال، آدم عادت دارد تصور کند که شعر عمدتاً چیزی ترجمه‌ناپذیر است. خانم‌ها چقدر معصوم هستند، که پس از گفتن داستان‌های بسیار بی‌محتوا، با این دعانویس قلعه‌تل جمله تمام می‌کنند: به هر حال، این خانم‌ها از مسئله‌ی نفرین‌شده‌ی شرق عبادت کردن بهترند؛[117 b] که تصمیم گرفته‌ام آن را بخوانم، و در صورت امکان، دیگر نشنوم، تا زمانی که مسئله‌ی صلح یا جنگ حل شود.

به من گفته شده که اگر جنگ شود، ممکن سید و حاجی است حدود 5000 حاجت گرفتن پوند در ورشکستگی روسیه از دست بدهم: اما واقعاً جادو می‌توانم بگویم که حاضرم این مبلغ و حتی بیشتر را بدهم تا صلح و حسن نیت در میان انسان‌ها در این زمان تضمین شود. اوه، ما میمون‌هایی هستیم! دعانویس دبیران باید به مونتنی خودم پناه ببرم – که اتفاقاً، یادم می‌آید اینجا نوشته‌هایش جادو را خواندم، زمانی که لوگر در حال ساخت بود! اوه، میمون‌ها، و غیره. اماص ۱۱۸هنوز مردی در تمام آن حرفه‌ها بود، که حالا، تا حدودی لکه‌دار شده است. – و من مثل آن موقع ارادتمند شما هستم.

ای‌اف‌جی چهل و چهارم لوئستافت : ۱۲ دسامبر ۱۹۷۶. خانم کمبل عزیز ، اگر بر قصد طلسم خود مبنی بر آمدن به اروپا در ژانویه پافشاری می‌کنید، این آخرین نامه من از طریق اقیانوس اطلس خواهد بود – تا اطلاع ثانوی! به جرأت می‌توانم بگویم که شما نیز تحت همین شرایط، آخرین پاسخ خود را برای من ارسال خواهید کرد. می‌بینی، من از تاریخ آخرین نامه‌ام می‌نویسم: اما در این مدت در خانه بوده‌ام. و فردا به خانه می‌روم کافران – تا در مورد بوقلمون‌های کریسمس (خدا کند که امسال از این چیزها سیر نشده باشیم!) و سایر مسائل کوچک مربوط به این فصل – که برای خودم همیشه خیلی کسل‌کننده است – ترتیب دهم.

اینکه چرا اینقدر اتفاق می‌افتد که من از اینجا برای شما می‌نویسم، به سختی می‌دانم؛ فقط اینکه شاید کتاب‌های کمی همراهش باشد، و دریا به نوعی با یکی از نماز خواندن چیزهای قدیمی صحبت می‌کند. من همیشه نسخه خودم از «قصه‌های تالار» اثر کراب را با خودم دارم. این چقدر زیباست – «در کلبه‌ای کوچک، بر فراز زمینِ غربِ امواج، و درست آن سوی تنگه‌ی آنها.»[118] که این را هم به من یادآوری می‌کند که یکی از کتاب‌هایی که اینجا دارم، «ساعات در کتابخانه» اثر لزلی استفن است. ص ۱۱۹خواندن لذت‌بخشی بود، و فکر می‌کنم واقعاً به برخی از پرسش‌های نقد، همانطور که آدم می‌خواهد در نهایت در تمام موارد به پایان برسد، پاسخ داد تا دیگر چیزی در مورد آن تفسیر طلسم‌ها ممکن است در هر منطقه متفاوت باشد و در موردش نداشته باشد.

دعانویس دبیران فکر می‌کنم می‌توانستم کمی تغییر در مورد رمال این کراب پیشنهاد کنم، که احتمالاً در مورد او از LS بهتر هستم، هرچند مطمئناً نمی‌توانستم مثل او در موردش بنویسم. دبیران همچنین، یک کلمه در مورد کلاریسا . تقریباً تمام دو جلد باقی‌مانده را به عنوان شاگرد قبول دارم.[119 a] کتاب دیگری از این نوع – «در میان کتاب‌های من» اثر لاول – اجنه غیر مسلمان ابطال کردن جادو نیز عالی است: شاید با نبوغی بیشتر از استیون: اما از سوی دیگر، به اندازه استیون میانه‌رو، خردمندانه یا محققانه نیست . پروفسور نورتون بود که سری دوم لاول را برای من فرستاد؛ و شیطان اگر شما – (همانطور که ناگزیر خواهید بود، طلسمات هرچند در خطر از دست دادن کشتی دعا هستید) شیطانی به این نامه پاسخ دهید، لطفاً به من بگویید که آیا از سلامت پروفسور نورتون اطلاع دارید یا خیر – منظورم این دعانویس هفتکل است.

دبیران

شما به من گفتید که او بسیار حساس است: و من وسوسه می‌شوم که فکر دعا نویسی کنم او ممکن است حالش بدتر از حد معمول باشد، زیرا او دریافت یک جلد را تأیید نکرده است.[119 b] من تعدادی از نامه‌های گشایش وردزورث را که آرزوی دیدنشان را داشت، برایش فرستادم. این کتاب مطلقاً نیازی به تقدیر و تشکر نداشت: اما اگر مردی چنین مهربان و مودب نبود، احتمالاً بدون آن مورد استقبال قرار نمی‌گرفت. واقعاً خوشحال می‌شوم بشنوم که او فقط نوشتن را فراموش کرده یا از آن غفلت کرده است. ص ۱۲۰قصیده آقای لاول[120 a] در مجله‌ی قبلی جادو سیاه شما به نظرم سرشار از اندیشه‌های ناب بود؛ اما بال‌هایی می‌خواست.

منظورم این است که برای شعر غنایی، همانطور که قرار است قصیده باشد، بیش از حد به یک سطح، هرچند سطح بالایی، پایبند بود: هم از نظر اندیشه و هم از نظر وزن. حتی وردزورث (که از نظر موسیقیایی ضعیف‌ترین مرد است) در قصیده‌اش در باب جاودانگی، پرواز خود را به هدف بهتری تغییر داد. با این دعا حال، شاید موضوع آقای لاول چنین جایگزینی‌هایی را ایجاب نمی‌کرد یا نمی‌پذیرفت. آخرین شایعه‌پراکنی شما مرا به لندن برگرداند – شیاطین اما نمی‌توانم مطمئن باشم کدام خیابان – اما جادو یک اتاق طلسم در هر خیابانی که بود، جایی که آقای وید شما را به یاد می‌آورم، کسی که شکست خود را در تئاتر با چنان دعا شجاعتی پذیرفت.[120 b] و جان شما، در اسپانیا با اسقف اعظم دوبلین: و با دست پر از توریخوس به خانه برمی‌گردد: و یک روز در خیابان راسل برای من و تاکری آواز می‌خواند:[۱۲۰ ج] موسیقی

دعانویس دبیران تمام آنچه که به سمت غرب امواج و درست در میان صدا به من می‌رسد: و سفری بسیار دورتر به سمت غرب بر فراز گستره‌ای از غلتک‌ها است، مانند آنچه در این برکه‌ی شاه‌ماهی نمی‌بینیم. با این حال، دریاست. خب، خداحافظ خانم کمبل عزیز. وقتی به دوبلین رسیدید، به من خبر می‌دهید؟ اضافه می‌کنم که بعد از هفته‌های بسیار، از دان شنیدم که از شما برایم تعریف کرد و گفت که خودش برای شام بیرون رفته بود.