دعانویس سرکان

یکی از آنها را برای شام داشته باشد. سرانجام چیزی طلسم را پیدا کرد که فکر می‌کرد مناسب است، و بنابراین نزدیک درخت نشست و شروع به خیره شدن به آن کرد. زاغی که از بالای شاخه‌ای او را تماشا می‌کرد، پرسید: «به چی نگاه می‌کنی، مایکل؟» «دارم به این درخت نگاه می‌کنم. همین الان دعانویس سرکان به ذهنم رسید که چه درخت خوبی می‌تواند باشد که کفش‌های برفی جدیدم را از آن بریزم.» اما زاغی با شنیدن این جواب جیغ بلندی کشید و فریاد زد: کافران «وای، التماس می‌کنم این درخت نه، برادر عزیزم! من مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند لانه‌ام را روی آن ساخته‌ام و جوجه‌هایم هنوز به اندازه کافی بزرگ نشده‌اند که پرواز کنند.» روباه در حالی که سرش را به یک طرف کج کرده دعانویس بود و متفکرانه به درخت خیره شده بود، پاسخ داد: «پیدا کردن درخت دیگری که بتواند چنین کفش‌های برفی خوبی جادو سیاه بسازد، آسان نخواهد بود؛ اما من

دعانویس : دوست ندارم بداخلاق باشم، بنابراین اگر یکی از جوجه‌هایت را به من بدهی، فرشتگان کفش‌های برفی‌ام را جای دیگری پیدا خواهم کرد.» زاغ بیچاره که نمی‌دانست چه کار کند، مجبور شد موافقت کند و با قلبی کافر سنگین به عقب پرید و یکی از جوجه‌هایش را از لانه بیرون انداخت. طلسم روباه آن را در دهانش گرفت و پیروزمندانه فرار کرد، در حالی که زاغ، علوم غریبه اگرچه عمیقاً از دست دادن جوجه‌اش غمگین بود، با این فکر که فقط یک پرنده با جادو خرد خارق‌العاده می‌توانست با فداکاری آن یک جوجه، بقیه را نجات دهد، کمی آرامش یافت. اما فکر می‌کنید چه اتفاقی افتاد؟ چرا چند روز بعد، مایکل روباه را دیدند که زیر همان درخت رمل نشسته بود و وقتی از سوراخی در لانه به او نگاه کلیسا می‌کرد، درد وحشتناکی قلب زاغ را فرا گرفت.

دعانویس سرکان

با صدایی لرزان پرسید: «به چی نگاه می‌کنی؟» روباه با صدایی گرفته، انگار که حواسش نبود چه احضار می‌گوید، جواب داد: «کنار این درخت. داشتم فکر می‌کردم چه کفش‌های برفی کافران خوبی ازش درمی‌آید.» زاغی دعانویس حمیدیه در حالی که با اندوه دعا بالا و پایین می‌پرید فریاد زد: «ای برادر من، برادر کوچک عزیزم، این کار را نکن. می‌دانی که همین چند روز پیشینه تاریخی پیش شیطان قول دادی کفش‌های برفی‌ات را از جای دیگری تهیه کنی.» «همین کار را کردم؛ اما با اینکه تمام جنگل را گشته‌ام، حتی یک درخت هم به طلسم خوبی این پیدا نکرده‌ام. خیلی متاسفم که تو را بیرون می‌اندازم، دعانویس سرکان اما واقعاً تقصیر من نیست.

تنها کاری که می‌توانم برایت بکنم این است که پیشنهاد بدهم اگر در عوض یکی از جوجه‌هایت را برایم پرت کنی، کفش‌های برفی‌ام را کاملاً کنار می‌گذارم.» و زاغ بیچاره، با وجود خرد و دانایی‌اش، مجبور شد یکی دیگر از جوجه‌هایش را از لانه بیرون بیندازد؛ و این بار نمی‌توانست خودش را با این فکر که خیلی باهوش‌تر از بقیه بوده، تسلی دهد. او روی لبه لانه‌اش نشسته بود، سرش را طلسم پایین انداخته بود و پرهایش ژولیده دعانویس ورنامخواست بود و تصویری از بدبختی را به دعا تصویر می‌کشید. در واقع، او آنقدر با زاغی شاد و سرزنده‌ای که هر موجودی در جنگل می‌شناخت، متفاوت بود که کلاغی که از آنجا پرواز می‌کرد، ایستاد تا بپرسد چه شده است.

او پرسید: «آن دو جوجه که در لانه نیستند کجا هستند؟» کافر زاغی با صدای لرزان پاسخ داد: «مجبور شدم آنها را به روباه بدهم؛ او در هفته گذشته دو بار اینجا بوده و می‌خواسته درخت مرا قطع شیاطین کند تا از آن کفش برفی درست کند، و تنها راهی که می‌توانستم او را راضی کنم این بود که دو تا از جوجه‌هایم را به او بدهم.» کلاغ فریاد زد: «ای احمق، روباه فقط می‌خواست تو را شیاطین بترساند. او نمی‌توانست درخت را قطع همزاد کند، زیرا نه تبر دارد و نه چاقو. خدای من، دعانویس سرکان چه کسی می‌تواند فکر کند که تو جوجه‌هایت را بی‌جهت قربانی کرده‌ای!

خدای من، خدای من! چطور می‌توانی اینقدر احمق باشی!» و کلاغ پرواز کرد و زاغی را غرق در شرم و اندوه تنها گذاشت. صبح دعا روز بعد شیاطین روباه به جای همیشگی‌اش، جلوی درخت، آمد، چون گرسنه بود و یک زاغی جوان و زیبا می‌توانست برای شام او بسیار مناسب باشد. اما فرشتگان این بار زاغی ترسو و ترسو جادو کهن نبود که از دستور او پیروی کند، بلکه پرنده‌ای بود که سرش را راست کرده و صدایی مصمم داشت. زاغی سرش را به یک طرف کج کرد و با قیافه‌ای عاقل‌اندام گفت: طلسم «روباه عزیزم، اگر نصیحتم را گوش کنی، هر چه زودتر به خانه برمی‌گردی.

وقتی نه چاقو داری و نه تبر، فرشتگان حرف زدن در مورد درست کردن کفش برفی از این درخت بی‌فایده است!» روباه که از این تغییر ناگهانی اوضاع، ادب خود را فراموش کرده بود، پرسید: «چه کسی به تو حکمت آموخته است؟» زاغی پاسخ داد: «کلاغی که دیروز به دیدنم آمد.» روباه گفت: «کلاغ بود؟» «خب، کلاغ بهتر است فعلاً با من روبرو نشود، وگرنه ممکن است برایش بدتر باشد.» از آنجایی که مایکل، حیوان حیله‌گر، تمایلی به ادامه مکالمه نداشت، جنگل را ترک کرد؛ اما وقتی به جاده اصلی رسید، تمام قد روی زمین دراز کشید و خود را کش و قوس داد، گویی مرده است.

خیلی زود از گوشه چشمش متوجه شد که کلاغ به سمت او پرواز می‌کند و او بی‌حرکت‌تر دعانویس و خشک‌تر از همیشه ماند و زبانش از دهانش بیرون آمد. کلاغ که شدیداً هوس شام کرده بود، دعانویس سرکان به سرعت به سمت او پرید و داشت خم می‌شد تا زبانش را بمکد که روباه جیغی زد و بال دعا کلاغ را گرفت. کلاغ می‌دانست که تقلا کردن فایده‌ای ندارد، بنابراین گفت: «آه، برادر، اگر واقعاً می‌خواهی مرا بخوری، التماس می‌کنم، این کار را با ادب و نزاکت انجام بده. اول مرا از این پرتگاه بینداز پایین، تا پرهایم اینجا و آنجا پخش شود، و هر که آنها را می‌بیند بداند که حیله‌گری تو اجنه غیر مسلمان از من بیشتر است.» این فکر روباه را خوشحال کرد، زیرا دعا جادو شدن هنوز کلاغ را به خاطر محروم کردنش از بچه زاغ‌ها نبخشیده بود، بنابراین کلاغ را به لبه پرتگاه برد و او را به پایین پرت

کرد، به این قصد که از مسیری که می‌دانست دور بزند و شیاطین او را از پایین بلند کند. اما به محض اینکه روباه کلاغ را رها کرد، به هوا اوج گرفت طلسم و درست از زیر آرواره‌های دشمنش بیرون پرید و با خنده فریاد زد: «آه، روباه! تو خوب می‌دانی چطور بگیری، اما نمی‌توانی نگه داری.» روباه دمش را لای پاهایش گذاشت و یواشکی به جنگل رفت. نمی‌دانست کجا دنبال شام بگردد، چون حدس می‌زد کلاغ زودتر از او برگردد و همه را به حالت آماده‌باش درآورد. تصور اینکه بدون شام به رختخواب برود برایش خیلی ناخوشایند بود و داشت فکر می‌کرد چه کار کند که اتفاقاً دوست قدیمی‌اش خرس را دعانویس گتوند دید.

این حیوان تعویذ بیچاره تازه همسرش را از دست داده بود و می‌خواست کسی را پیدا کند تا برایش سوگواری کند، زیرا فقدان او را بسیار احساس می‌کرد. شیطانی او به سختی از غار راحت خود بیرون آمده بود که با گرگ دعانویس سرکان روبرو شد و از او پرسید کجا می‌رود. خرس پاسخ داد: «من توسل می‌روم تا کسی را برای سوگواری پیدا کنم.» و داستانش را تعریف کرد. گرگ فریاد زد: دعانویس تویسرکان «بگذار برایت سوگواری کنم.» خرس گفت: «زوزه کشیدن بلدی؟» سرکان گرگ پاسخ داد: «اوه، البته، پدرخوانده، دین البته.» اما خرس گفت که دوست دارد نمونه‌ای از زوزه‌هایش را داشته باشد تا مطمئن شود که کارش را بلد است.

سرکان

بنابراین گرگ آهنگ ناله‌اش را آغاز کرد: «هو، هو، هو، هوم، هوه» و چنان صدایی درآورد که خرس پنجه‌هایش را روی گوش‌هایش گذاشت و از او التماس کرد که بس کند. با عصبانیت گفت: «تو اصلاً نمی‌دانی چطور این کار را می‌کنند. برو گم شو.» کمی پایین‌تر، خرگوش در جویباری استراحت می‌کرد، اما وقتی خرس را دید، بیرون آمد و با دعانویس باغ ملک او صحبت کرد علوم غریبه و پرسید که چرا اینقدر غمگین به نظر می‌رسد. خرس از فقدان همسرش و جستجویش برای سوگواری ذکر که بتواند به شیوه‌ی شیطانی مناسب برایش سوگواری کند، برایش گفت. خرگوش فوراً به او پیشنهاد کمک داد، ابجد اما خرس قبل از اینکه درخواستش را بپذیرد، مشرکان از او خواست که مدرکی از دعانویس فرشته استعدادهایش به او بدهد.

خرگوش با روح صدای آهسته گفت: «پو، پو، پو، پوم، پوه». اما این بار صدای خرگوش آنقدر ضعیف بود که خرس به سختی می‌توانست صدایش را بشنود. او گفت: «این چیزی نیست که من می‌خواهم، من به تو دعانویس سرکان صبح بخیر می‌گویم.» بعد از این بود که روباه نزدیک شد و او نیز از تغییر قیافه خرس شگفت‌زده شد و ایستاد. پرسید: «پدرخوانده، مشکلت چیست و کجا می‌روی؟» خرس پاسخ داد: «می‌روم برای همسرم یک عزادار پیدا کنم.» روباه فریاد زد: «اوه، مرا انتخاب کن.» و خرس با نگاهی متفکرانه به او نگاه کرد. گفت: «می‌تونی خوب زوزه بکشی؟» «بله، زیبا، فقط گوش کن.» سرکان و روباه صدایش را بلند کرد و با گریه خواند: «لو، لو، لو!

ریسنده‌ی معروف، نانوا کیک‌های خوب، کدبانوی محتاط از شوهرش جدا شده است! لو، لو، لو! او پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند رفته است! او رفته است!» خرس با خوشحالی فریاد زد: «بالاخره کسی را پیدا کردم که هنر سوگواری را می‌داند.» و روباه را به غارش برگرداند و از او خواست تا برای همسر مرده‌اش که روی سید و حاجی تختش از خزه خاکستری دراز کشیده بود، سوگواری کند. اما این اصلاً به مذاق روباه خوش نیامد. او گفت: «در این غار نمی‌شود درست و حسابی ناله انرژی مثبت کرد، خیلی مرطوب است. بهتر است جسد را به انبار ببری. آنجا صدایش خیلی بهتر خواهد بود.» بنابراین خرس جسد همسرش را به انبار برد.