دعانویس شوشتر

فلاکت‌باری را سپری می‌کنند، زیرا او در فرتوتی خود زشت، کینه‌توز و شاید دیوانه است و در ظاهر شخصی خود رمال همان توصیفی را که سنت جادوگران گذشته حفظ دعانویس شوشتر کرده است، درک می‌کند. حتی در همسایگی شهرهای بزرگ، لکه ننگ این بیماری مسری که زمانی شیوع گسترده‌ای داشت، همچنان باقی است. اگر هیچ قربانی‌ای تحت تأثیر آن قرار نگیرد، روشنگری قانون تنها چیزی است که از تکرار صحنه‌هایی به هولناکی صحنه‌های قرن هفدهم جلوگیری می‌کند. صدها و صدها شاهد را قدیس می‌توان یافت که به پوچی‌هایی به بزرگی آنچه متیو هاپکینز بدنام ادعا می‌کند، قسم بخورند. در روزنامه رسمی سال ۱۷۶۰، نمونه‌ای از اعتقاد به جادوگری نقل شده است که نشان می‌دهد خرافات تا چه حد پابرجا مانده است.

دعانویس : در روستای کوچک گلن، در لسترشر، بین دو پیرزن اختلافی پیش آمد.هر یک از آنها دیگری را به شدت به جادوگری متهم کرد. سرانجام مشاجره دعانویس آنقدر بالا گرفت که درگیری پیش آمد و هر دو موافقت کردند که با آزمایش شنا محاکمه شوند. بر این اساس، آنها به شیفت‌های خود رفتند – چند مرد را استخدام کردند که انگشتان شست و شست پای آنها را به صورت ضربدری به هم بستند و سپس با طنابی از وسط بدنشان، خود را در معرض پرتاب شدن به داخل استخر آب قرار دادند. یکی از آنها بلافاصله غرق شد، اما دیگری مدت کوتاهی روی سطح آب تقلا کرد، که مردم آن را نشانه‌ی معصومی از گناه او دانستند، او را بیرون کشیدند شیطان و اصرار کردند که فرشتگان دعا باید فوراً تمام همدستان خود را در این کار متهم کند.

دعانویس شوشتر

او به آنها گفت که در روستای همسایه، برتون، چندین پیرزن به اندازه‌ی او جادوگر وجود دارد. خوشبختانه برای او، این اطلاعات منفی کافی تلقی شد و یک دانشجوی طالع بینی یا “جادوگر سفید” که در آن زمان از راه رسید، به پیشینه تاریخی دستور او، مردم فوراً به جستجوی همه مجرمان به برتون رفتند. دعانویس شوشتر پس از کمی مشورت در بدو ورود، به خانه پیرزنی که بیشترین سوءظن را به او وارد کرده طلسم بودند، رفتند. پیرزن بیچاره که به آنها نزدیک می‌شد، در بیرونی را قفل کرد و کافران از پنجره اتاق طبقه بالا فرشته پرسید که چه می‌خواهند. شیاطین به او اطلاع دادند که به جرم جادوگری متهم شده است و آمده‌اند تا او را فراری دهند؛ و همزمان به او گوشزد کردند که طلسمات باید تسلیم این آزمایش شود، تا اگر بی‌گناه است، همه دنیا از آن مطلع شوند.

پس تعویذ از آنکه پیرزن اصرار کرد که از پایین آمدن خودداری کند، سید و حاجی در را شکستند و او سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند را به زور به یک گودال شنی عمیق پر از آب بردند. انگشتان شست و پایش را به هم بستند و او را به داخل آب انداختند، چند دقیقه‌ای او را در آنجا نگه داشتند و دو یا سه بار با طناب از وسط او بیرون کشیدند و داخل کردند. چون نتوانستند مطمئن شوند که او جادوگر است شیطانی یا نه، بالاخره او را رها کردند، یا به دعا عبارت دقیق‌تر، جادو او را در ساحل گذاشتند تا اگر حالش بهتر شد، خودش به خانه برود.

دعانویس گتوند روز بعد، آنها همین آزمایش را روی زن دیگری و پس از آن روی زن سومی انجام دادند؛ اما خوشبختانه هیچ یک از قربانیان در اثر این دعانویس وحشیگری جان خود را از دست ندادند. بسیاری از سردسته‌های این آشوب در طول هفته دستگیر و در جلسات سه‌ماهه در حضور قضات محاکمه شدند. دو نفر از آنها به ایستادن در طلسم جایگاه کافر مخصوص و حبس به مدت یک ماه محکوم شدند؛ و بیست نفر دیگر به دلیل حمله به مبالغ ناچیزی جریمه شدند و برای حفظ صلح به مدت دوازده ماه به زندان فرستاده شدند. آرنوت در مجموعه و خلاصه‌ای از کتاب دعانویس شوشتر « محاکمات جنایی در اسکاتلند » می‌گوید: «تا اواخر سال ۱۷۸۵، در میان فرقه‌ی سِکِیدِرها رسم بود که سالانه از منبر اعتراف به گناهان ملی و شخصی خود را بخوانند؛ از جمله‌ی گناهان دسته‌ی اول،به ویژه به «لغو قانون مجازات علیه جادوگران توسط پارلمان، برخلاف قوانین صریح

خداوند» جادو اشاره کرد. یک خانه بزرگ سه طبقه خانه‌ی لیدی هتون، خیابان کراس، باغ هتون. هنوز هم در انگلستان خانه‌های زیادی با نعل اسب (محافظ بزرگ در برابر جادوگری) که به آستانه‌ی در میخکوب شده‌اند، یافت می‌شوند. اگر هر فیلسوف بیش از حد عاقلی بخواهد آنها را بردارد، احتمالاً استخوان‌هایش بیشتر از مداخله‌اش خواهد شکست. بگذارید هر کسی به خیابان کراس، باغ هاتون و از آنجا به حیاط بلیدینگ-هارت قدم بگذارد و داستان‌هایی را که هنوز در ارواح مورد یک خانه در آن محله گفته و باور می‌شود، بشنود، و با حیرت از خود خواهد پرسید که آیا چنین چیزهایی می‌تواند در قرن نوزدهم وجود داشته مذهب باشد.

جادوگری لیدی هاتون، همسر کافران سر کریستوفر معروف، که به خاطر رقص‌های زیبایش در دوران الیزابت بسیار مشهور بود، به اندازه‌ی انجیل‌ها مورد اعتقاد عمیق است. باید دید اتاقی که شیطان پس از انقضای قراردادی که با او بسته دعا نویسی بود، او را در آن اسیر کرد و با خود به گودال توفت برد، کجاست: تلمبه‌ای که شیطان او را به آن کوبید، دعانویس هنوز مشخص است، و جایی که قلبش، پس از آنکه با چنگال‌های آهنینش از سینه‌اش بیرون کشیده شد، دعانویس شوشتر در تأیید داستان، حیاط قلب خونین نام گرفته است. اینکه آیا نعل اسب هنوز بر در خانه‌ی جن‌زده باقی مانده است تا دیگران را ابجد دور نگه دارد، هنوز مشخص نیست.جادوگران، نامشخص است.

یک زندانی سابق روایت می‌کند که «حدود بیست سال پیش، بیش از یک پیرزن بارها التماس کرد که اجازه ورود بگیرد تا مطمئن شود که در جای مناسب خود قرار دارد. یک موجود بیچاره، ظاهراً دیوانه، و لباس‌های ژنده، با دو ضربه دعا نویس محکم، به بلندی صدای یک پیشخدمت شیک‌پوش، به در آمد و مستقیماً در امتداد راهرو دعانویس خرمدره به سمت نعل اسب رفت. زندانیان بسیار شگفت‌زده دعا شدند، به خصوص وقتی که زن روی نعل اسب تف انداخت و ابراز تاسف ذکر کرد که تا زمانی که آنجاست نمی‌تواند آسیبی برساند. پس از تف کردن به روی آن و لگد زدن‌های مکرر به آن، با خونسردی برگشت و بدون اینکه کلمه‌ای به کسی بگوید، خانه را ترک کرد.

این موجود بیچاره شاید قصد کافر شوخی داشت، اما احتمال این است که خود را یک جادوگر تصور می‌کرد. در سافرون هیل، جایی که او اقامت داشت، همسایگان نادانش این شخصیت را به او دادند و با ترس و بیزاری به او نگاه کردند.» بیش از جادو سیاه یک جادو شدن نمونه از باور عمومی به جادوگری در همین اواخر، یعنی سال ۱۸۳۰، در محله‌ی هستینگز رخ داد. زن مسنی که در پیاده‌روی طنابی آن شهر نسخ خطی زندگی دعانویس حمیدیه می‌کرد، دعانویس شوشتر از نظر ظاهری چنان زننده شیطانی بود طلسم که همه افراد نادانی که او را می‌شناختند، او را به جادوگری متهم می‌کردند. او کاملاً خمیده بود؛ و اگرچه بسیار پیر بود، چشمانش به طرز غیرمعمولی درخشان و بدجنس بود.

او شنل قرمزی می‌پوشید و روی عصا تکیه می‌داد: از نظر ظاهری، او نمونه‌ی ایده‌آل یک جادوگر بود. قدرت آنقدر برای قلب انسان عزیز است که این پیرزن در واقع خرافات عمومی را تشویق می‌کرد. او هیچ زحمتی برای طلسم فرشتگان از بین بردن این تصور دعانویس شوشتر بد نکشید، اما به نظر می‌رسید از اینکه با وجود پیر و بدبخت بودنش، می‌تواند این همه موجود شادتر و قوی‌تر را در حیرت نگه دارد، خوشحال بود. دختران ترسو دعا وقتی او را می‌دیدند، از ترس قوز می‌کردند و بسیاری از آنها برای دوری از او، یک مایل از راه خود دور می‌شدند. مانند جادوگران دوران باستان، او از دعا نویسی نفرین‌هایش علیه کسانی که به او توهین می‌کردند، دریغ نمی‌کرد.

شوشتر

فرزند زنی که در دو خانه‌ی او زندگی می‌کرد، به لنگی مبتلا بود و مادر دائماً اعمال صالح ادعا می‌کرد که پیرزن او را جادوگر جادو کرده است. همه همسایه‌ها این داستان را باور داشتند. همچنین اعتقاد بر این بود رمل که او جادو کهن می‌تواند به شکل گربه درآید. بسیاری از گربه‌های بی‌خطر توسط انبوهی از مردان فرشتگان و پسران تا سر حد مرگ شکار شده‌اند، با این تصور دعانویس میرآباد که شیاطین حیوان در مقابل آنها به شکل واقعی مادر ظاهر خواهد شد. در همان شهر، ماهیگیری زندگی می‌کرد که پیوسته مورد آزار و اذیت بود، زیرا گفته می‌شد که خود را به شیطان فروخته است.

اخیراً گزارش شده بود که او می‌تواند از سوراخ کلید عبور کند و دخترش را جادوگر کرده است تا بتواند بر همکارانش قدرت بیشتری داشته باشد.همچنین معتقد بود که می‌تواند روی نوک سوزن‌ها بنشیند و دعانویس باغ ملک هیچ دردی احساس نکند. برادران ماهیگیرش هر زمان که فرصتی پیدا می‌کردند، او را به این آزمایش می‌گذاشتند. در آبجوفروشی‌هایی که او به آنها رفت دعانویس و آمد داشت، اغلب سوزن‌های بلندی را در بالشتک‌های صندلی‌ها قرار می‌دادند، به طوری که وقتی می‌نشست، نمی‌توانست از سوراخ کردن خود جلوگیری کند. نتیجه این آزمایش‌ها، ایمان آنها به قدرت‌های ماوراءالطبیعه او را تأیید می‌کرد. ادعا می‌شد که او هرگز خم به ابرو نمی‌آورد.

این احساس رایج چند سال پیش در شهر شیک هستینگز بود؛ به دعا نویسی احتمال زیاد اکنون نیز همین‌طور است. در شمال انگلستان، این خرافات تا حد غیرقابل تصوری ادامه دارد. لنکشر پر از جادوگران است، مجموعه‌ای از شیادانی که وانمود می‌کنند بیماری‌های ناشی از شیطان را دعانویس شوشتر شیاطین درمان می‌کنند. اعمال این این مقاله می‌تواند با دیدگاه‌های اضافی گسترش یابد. افراد شایسته را می‌توان با مورد زیر که در روزنامه اصلاح‌طلب هرتفورد مورخ ۲۳ ژوئن ۱۸۳۸ گزارش شده است، قضاوت کرد. جادوگر مورد اشاره بیشتر با نام مرد حیله‌گر شناخته می‌شود و مطب بزرگی در شهرستان‌های لینکلن و ناتینگهام شوشتر دارد.