دعانویس مسجدسلیمان

دعانویس مسجدسلیمان را باز کرد، مطمئن نبود که آیا از کابوس رنج می‌برد یا اینکه در خواب مرده و با آقای گاد به جهنم جفر رفته است. کسی او را تکان داد و با صدای عصبانی گفت: “بلند شو!” پیتر چشمانش را باز کرد و دید که مک‌گیونی است؛ و این خوب بود، طبیعی بود که مک‌گیونی او را بیدار کند. اما این چیست؟ صدای مک‌گیونی عصبانی بود، چهره مک‌گیونی تیره و تهدیدآمیز بود، و – از همه طلسم نویس شگفت‌آورتر – مک‌گیونی یک هفت‌تیر در دست داشت و آن را سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند به طلسم سمت صورت پیتر نشانه گرفته بود! این باعث شد

دعانویس : بیدار شدن پتر خیلی سخت شود، چون باورش نمی‌شد که بیدار شده است؛ همچنین باعث شد مک‌گیونی نتواند از او اطلاعات بگیرد، کافر چون فک پتر روی دعا نویسی کمرش کشیده شده بود و با چشمانی وحشت‌زده مستقیماً به تپانچه نگاه می‌کرد. موکل جن «اوه، اوه، اوه، آقای مک‌گیونی، چِـیـزی! این چیه؟» مردِ صورت موشی با صدای هیس گفت: «بلند شو!» و فحش نفرت‌انگیزی به زبان آورد. یقه‌ی پیتر را گرفت و او را از جادوگر جا بلند کرد، در حالی که هنوز هفت‌تیر را فرشتگان تقریباً جلوی صورت کافران پیتر گرفته بود. و پیتر بیچاره، که ناامیدانه سعی می‌کرد تکه‌های خردش

دعانویس مسجدسلیمان

را جمع کند، پنج یا شش توضیح عجیب و غریب برای این معما به ذهنش رسید. آیا ممکن بود مک‌گیونی شنیده باشد که او به آقای گاد گفته سید و حاجی است که دعانویس چناران‌شهر یک ولگرد است؟ آیا ولگردها او را لو داده بودند؟ یا مک‌گیونی دیوانه شده بود و پیتر حالا در اتاقی تنها با یک دیوانه بود؟ مک‌گیونی در حالی که فحش‌های رکیک و رکیک بیشتری نثارت می‌کرد، پرسید: «پولی که چند روز پیش بهت دادم رو کجا گذاشتی؟» دعانویس مسجدسلیمان پتری طبیعتاً بلافاصله شروع به دفاع از خود کرد. مهم نبود چقدر ترسیده باشد، پتری قرار نبود به همین راحتی از پولش

دست دعا بکشد. «من ازشون ف-ف-ف-استفاده کردم، آقای مک‌گیونی.» «داری دروغ میگی!» «نه، نه.» مرد دیگر پرسید: «بگو، آن پول را کجا گذاشتی!» چهره‌اش از خشم به طرز وحشتناکی درهم رفته بود و به نظر می‌رسید لوله‌ی تپانچه از شدت خشم می‌لرزید. پیتر شروع کرد به اصرار کردن که هر سنت کافر را خرج کرده است. مک‌گیونی گفت: «کاری کن پول را بالا بیاورد، همت!» و دعانویس تیتکانلو حالا پیتر متوجه شد که مرد دیگری در اتاق است. لوله‌ی تپانچه چنان توجه او طلسم را جلب کرده جادو بود که متوجه چیز دیگری نشده بود. هَمِت مرد درشت اندامی بود و پشت

سر پیتر رفت و یکی از بازوهای پیتر را گرفت و آن را به عقب و سپس فرشته بین شانه‌هایش پیچاند. وقتی پیتر می‌خواست جیغ بزند، دست دیگرش را روی دهان پیتر فشار داد و پیتر متوجه شد که همه چیز از دست رفته است. او نمی‌توانست با آن قیمت از پولش دفاع کند. وقتی مک‌گیونی پرسید: «می‌توانی به من بگویی پول کجاست؟» پیتر سر تکان داد و سعی کرد از توی دماغش جواب بدهد. هَمِت دستش را از روی دهانش برداشت. دعانویس مسجدسلیمان «کجا هستند؟» و پتری پاسخ داد: «با کفش راستم.» هَمِت بند کفش را باز کرد و کفش را

از پایش درآورد، سپس کفی کفش را بیرون آورد و زیر آن یک دستمال کاغذی نازک قرار داشت و داخل آن هزار دلاری که مک‌گیونی شماره ملا به او داده بود، سیصد دلاری که پتری از پولی که از نلسه اکرمن دریافت کرده بود پس‌انداز کرده بود و دویست دلاری که از حقوقش پس‌انداز کرده بود، قرار داشت. هَمِت پول‌ها را شمرد و مک‌گیونی آن را در جیبش گذاشت و پس از آن به پتری کافران دستور داد کفش را به پایش بپوشاند. پتر با انگشتان لرزان اطاعت کرد و در تمام این مدت سعی می‌کرد یک چشمش به لوله دعانویس شوقان تپانچه

و چشم دیگرش به موش مک‌گیونی باشد. «چی شده، آقای مک‌گیونی؟» پاسخ این بود: «خودت خواهی فهمید. حالا از پله‌ها پایین برو و دعا یادت باشد که من گشایش و این هفت‌تیر دنبالت خواهیم آمد، و هشت گلوله در این هفت‌تیر هست، و اگر انگشتت را تکان بدهی، همه را به سمتت پرتاب جادو سیاه می‌کنم.» و بنابراین پتری و مک‌گیونی و همت از هتل بیرون رفتند و سوار ماشین شدند. همت رانندگی می‌کرد و پتری و مک‌گیونی در صندلی عقب جفت روحی نشسته بودند و مک‌گیونی دستش جادو سیاه را در جیبش و یک هفت‌تیر در آن، انگشتش روی ماشه و لوله

اسلحه را به سمت میان‌تنه پتری نشانه گرفته بود. پتری فوراً از همه دستورات اطاعت کرد و وقتی متوجه شد که جوابی نمی‌گیرد، سوالش را کنار گذاشت. در همین حال، او سعی کرد از تمام تکه‌های هوش وحشت‌زده‌اش برای حل این مشکل استفاده کند. او سعی کرد حدس بزند، اما بهترین نتیجه این بود که گافی ناگهان تصمیم گرفته نسخ خطی بود داستان جو آنجل را باور کند و نه داستان پیتر را. دعانویس مسجدسلیمان اما چرا این ماجراجویی با اسلحه و این حقه‌های سینمایی دیگر؟ پیتر نمی‌فهمید و حدس و گمان را به شانس واگذار کرد؛ و این به نفعش بود، دعانویس زیارت زیرا

حدس زدن آنچه واقعاً اتفاق افتاده بود آنقدر دشوار بود که نه پیتر و نه هیچ کس روح دیگری نمی‌توانست آن را حدس بزند. فصل شانزدهم. پتری به دفتر اداره پلیس مخفی تراموا منتقل جادو شد، جایی که پتری قبلاً هرگز اجازه ورود به آن را نداشت. این دفتر در طبقه چهاردهم ساختمان تراموا قرار داشت و روی در آن نوشته شده بود: «شرکت زمین و دعانویس حصار گرم‌خان املاک شهر آمریکا. بفرمایید داخل.» و وقتی وارد شد، یک دفتر املاک معمولی دید و تنها پس از عبور از چندین در، به اتاق‌هایی رسید که گافی و شرکایش سیستم جاسوسی برای تاجران بزرگ

شهر را اداره می‌کردند. پیتر را به یکی از این اتاق‌ها بردند و گافی آنجا بود؛ و به محض اینکه گافی پیتر را دید، با تهدید به سمت او آمد و مشتش را تکان داد: «توله سگ کثیف!» فریاد زد. «توله سگ بدبخت، بدبخت! سگ بدبو و موذی!» او باز هم جملات مقایسه‌ای بیشتری را بیان کرد و دنیای سگ‌ها و پیتر را توضیح داد. زانوهای پیتر می‌لرزید، دندان‌هایش به هم می‌خوردند و انگشتان گافی و هر حرکت خشم‌آلود صورتش را تماشا می‌کرد. پیتر خود را برای وحشتناک‌ترین آزار و اذیتی که تا آن زمان به او وارد شده بود

آماده کرده بود؛ اما کم‌کم برایش روشن شد که قرار نیست شکنجه شود، دعانویس مسجدسلیمان بلکه فقط سرزنش و داد و بیداد خواهد شد – و هیچ کلمه‌ای برای شیاطین توصیف دعا آسودگی خاطرش وجود نداشت. در طول زندگی‌اش به عنوان یک ولگرد خیابانی، پیتر به روش‌های مختلف و با نام‌های بیشتری از آنچه گافی در یک طلسم ماه می‌توانست به ذهنش خطور کند، مورد آزار و اذیت دعانویس ایور قرار گرفته بود. اگر گافی کاری جز قدم زدن با خشونت در اتاق، تکان دادن مشتش زیر چانه پیتر و مقایسه او با انواع حیوانات خانگی انجام نمی‌داد، پیتر به راحتی و بدون شکایت

آن را تحمل می‌کرد. او از تلاش برای فرشتگان فهمیدن تعویذ اینکه چه اتفاقی افتاده دست کشید، زیرا می‌دید که این موضوع گافی را طلسمات به شدت عصبانی می‌کند. گافی نمی‌خواست با پیتر صحبت دعانویس یکه‌سعود کند، نمی‌خواست شیاطین صدای سگ خیابانی پیتر را بشنود. او فقط می‌خواست خشم اعمال صالح خود را تسکین دهد و طلسم و تعویذ می‌خواست پیتر با رضایت به حرف‌هایش گوش دهد و دعا نویسی پیتر هم گوش می‌داد. اما در این بین مغز پیتر سخت کار می‌کرد و سعی می‌کرد نشانه‌هایی از معنای این حرف‌ها را بشنود. یک چیز کاملاً جادو واضح بود – هر چه که بود، قبلاً اتفاق

دعانویس پیش‌قلعه دعانویس مسجدسلیمان افتاده بود؛ همه چیز آماده بود و تنها چیزی که کم بود مراسم تشییع جنازه بود. آنها پول پیتر را گرفته بودند، احتمالاً برای هزینه‌های دین مراسم تشییع جنازه، و به نظر نمی‌رسید که بخواهند چیز دیگری از او بگیرند. کم کم علائم بیشتری طلسم بروز کرد. گافی غرید: «فکر کردی خودت داری جنبش خودت را شروع می‌کنی؟» و مشتش که زیر بینی پیتر بود، چنان محکم به آن کوبید که گردن پیتر طوری لرزید که انگار می‌خواست از جا در برود. پتری با خودش فکر کرد: «آها! نلسه آکرمن بهم حاجت گرفتن گفت!» «فکر کردی ثروت جمع می‌کنی و همه

مسجدسلیمان

طلسم کارها را رها می‌کنی و با درآمدت زندگی می‌کنی!» قطعاً اجنه غیر مسلمان همینطور بود! اما نلسه اکرمن چه چیزی گفته بود که باعث شده اینقدر ارواح بد به نظر برسد؟ «تو نقشه داری جاسوس خودت رو نگه داری، شاید یه اداره پلیس مخفی شیاطین خودت رو بسازی و منو اخراج کنی!» پتری با خودش فکر کرد: «خدایا! کی اینو دعا نویسی گفته؟» ناگهان گافی جلوی او ایستاد: «این چیزیه که فکر می‌کردی؟» پرسید. سوالش را ساده ترین روش دعا تکرار کرد و به نظر می‌رسید که واقعاً جواب می‌خواهد. پیتر با لکنت احضار زبان گفت: «نه، نه.» اما ظاهراً این جواب به مذاق

گافی خوش نیامد، چون بینی پیتر را گرفت و آن را چرخاند، طوری که جادو اشک از چشمان پیتر جاری شد. «خب که مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند. چی؟» لبخندی شیطانی لحظه‌ای بر چهره‌ی رئیس این سیستم جاسوسی نقش بست، سپس دعا با پوزخندی تحقیرآمیز و زهرآگین به صورت پیتر زد. «شاید فکر می‌کردی واقعاً دوستت دارد! داشت؟ فکر می‌کردی واقعاً دوستت دارد؟» و مک‌گیونی، همت و گافی با هم فریاد طلسم زدند و این برای پیتر مانند طعنه زدن به پست‌ترین رؤسای جهنمی بود. این کلمات قلعه‌ی پیتر را در یک چشم به هم زدن در هوا فرو ریخت.

دعانویس مسجدسلیمان نلی فهمیده بود! در راه دفتر گافی، پیتر نصیحت نل را به یاد آورده بود: «قوی بمان، پیتر، قوی بمان!» او قصد داشت در هر شرایطی قوی بماند، اما حالا در یک چشم به هم زدن برایش روشن شد که همه چیز از دست رفته است. چطور ممکن بود او قوی بماند.