زمان نوشتن دعای رزق و روزی

وایت‌هال نیاورد. به ما گفته شده است که «او اعضای دانشگاه‌ها را از پوشیدن کلاه گیس، کشیدن تنباکو یا خواندن خطبه‌هایشان منع کرد. اعضا هر سه را انجام دادند و چارلز خیلی زود متوجه شد که زمان نوشتن دعای رزق و روزی دو مورد اول مقدس را نیز انجام می‌دهد.» «دفترچه خاطرات» پپیس حاوی اطلاعات جالب زیادی در مورد کلاه گیس است. او ذیل تاریخ ۲ نوامبر ۱۶۶۳ می‌نویسد: «شنیدم که دوک گفت می‌خواهد کلاه گیس بپوشد، و می‌گوید پادشاه جادو سیاه نیز این کار را خواهد کرد. من تا به امروز هرگز ندیده‌ام که پادشاه کاملاً خاکستری باشد.» شاید تغییر رنگ موهای اعلیحضرت بود که او را وادار کرد تا پوشش سر را دعا نویس که قبلاً به شدت محکوم کرده بود، به خود بگیرد.

دعانویس : همانطور که انتظار می‌رفت، پپیس که از مد روز بودن لذت می‌برد، کلاه گیس را پذیرفت. او برای بررسی این موضوع وقت گذاشت و با آقای جرواس، آرایشگر سابقش، در مورد این ماجرا مشورت کرد. پپیس در «خاطرات» خود به یکی از ملاقات‌هایش کیمیاگری با آرایشگرش اشاره می‌کند و می‌گوید: «من سعی کردمدو یا سه تا گیس حاشیه‌دار و کلاه گیس کهنه، یعنی یکی بگذارم، و با این حال حوصله‌اش را ندارم؛ اما دردسر تمیز نگه داشتن موهایم خیلی زیاد است. او موهایم را کوتاه کرد و بالاخره از او موکل جن جدا شدم، اما نظرم تقریباً از هدف اولم، از شیاطین دردسری که در پوشیدن آنها هم پیش‌بینی می‌کردم، تغییر کرده بود.» هفته‌ها گذشت تا او بتواند تصمیم بگیرد که کلاه گیس بپوشد.

زمان نوشتن دعای رزق و روزی

خانم پپیس را به مغازه‌ی کلاه گیس‌ساز بردند تا کلاه طلسم گیس ساخته شده برای آقای پپیس را ببیند و از دیدن آن ابراز رضایت آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند کرد. در آوریل ۱۶۶۵ خواندیم که کلاه گیس در احضار جرواس در دست تعمیر بوده دعای برگرداندن معشوق است. زمان نوشتن دعای رزق و روزی در اوایل ماه مه، پپیس در «خاطرات» خود می‌نویسد که اجازه داده موهایش بلند شود تا بتواند آن را بپوشد؛ اما گفت: «دوباره همه شیطانی را کوتاه می‌کنم و به کلاه گیس‌های کهنه دعانویس ادامه جادو می‌دهم.» بعداً، زیر تاریخ ۳ سپتامبر، طلسم می‌نویسد: «روز خداوند. بلند شو؛ و کت و شلوار ابریشمی رنگی‌ام را پوشیدم، خیلی خوب بود، و کلاه گیس جدیدم را که مدت زیادی از خریدنش گذشته بود، اما جرات پوشیدنش را نداشتم، چون وقتی آن را خریدم طاعون در وست‌مینستر بود؛ و جای تعجب است که بعد از تمام شدن طاعون، چه مدی در مورد کلاه گیس‌های جدید خواهد شد، چون هیچ‌کس از ترس

عفونت، جرات خرید مو را نخواهد داشت، چون این موها سر افرادی را که بر اثر طاعون مرده بودند، بریده بودند. از مدخلی در «دفتر خاطرات» انرژی مثبت مربوط به یازدهم ژوئن ۱۶۶۶ می‌فهمیم که خانم‌ها علاوه بر پوشیدن لباس مردانه برای سوارکاری، کلاه گیس‌های بلندی می‌پوشیدند. آقای پپیس می‌گوید: «در حال قدم زدن در راهروهای وایت‌هال، خانم‌هایبا لباس‌های سوارکاری خود، با کت‌ها و نیم‌تنه‌ها با دامن‌های گشاد، درست برای همه کسانی مثل من، و نیم‌تنه‌های خود را تا سینه، با کلاه گیس و کلاه گیس بسته بودند، به طوری که فقط برای علوم غریبه دامن‌های بلندی که زیر کت‌های مردانه‌شان کشیده می‌شد، هیچ‌کس رمال نمی‌توانست آنها را به هیچ وجه زنانه بداند.» پپیس، همانطور که دیدیم، از خود می‌پرسید که آیا نیم‌تنه‌ها پس از رمل طاعون سید و حاجی وحشتناک زنده خواهند ماند یا نه.

او فکر نمی‌کرد، اما اشتباه می‌کرد. کلاه گیس‌ها هنوز محبوب بودند. طاعون از بین رفت و وحشت‌های آن فراموش شد. دنیای حماقت به همان شکل گذشته، زمان نوشتن دعای رزق و روزی شاید با شادی بیشتر، به عنوان واکنشی به طولانی شدن زمان افسردگی، ادامه یافت. ارل آلبمارل. ارل آلبمارل. در برخی موارد، کلاه گیس بسیار نامتناسب به نظر می‌رسد، و نمونه قابل توجه آن تصویری جادو سیاه است که نلر از جورج، فرشتگان ارل کافر آلبمارل، کشیده است. او زره پوشیده و کلاه گیس بلندی بر سر دارد. به سختی می‌توان چیزی نامعقول‌تر از ابجد این تصور کرد. مرد خوش‌قیافه دورانی که کلاه طلسم گیس محبوب بود، شانه‌های زیبایی در جیب خود حمل می‌کرد و در نمایش یا جاهای دیگر، موهای گیس خود را شانه می‌کرد و خود را در برابر خانم‌ها مقاومت‌ناپذیر جلوه می‌داد.

به اعمال صالح نظر می‌رسد عشق‌ورزی هدف اصلی زندگی او بوده است. سر جان هاوکینز، در کتاب «تاریخ موسیقی» که در سال ۱۷۷۶ منتشر شد، یادداشت آموزنده‌ای در مورد آداب شانه کردن کلیسا دارد. گشایش او به ما می‌گوید: «در مرکز خرید و تئاتر، آقایان با هم صحبت می‌کردند و موهایشان را شانه می‌کردند. اکنون تصویری زیبا از لارون بزرگ جان، دوک مارلبورو، در بارگاهش وجود دارد که در دعای قوی برای برگشت معشوق آن، اعلیحضرت با کت و شلواری قرمز، با سرآستین‌های ساتن سفید بزرگ و یک موی سفید بسیار بلند که آن را شانه می‌کند، نشان داده شده است، در حالی که پیشخدمتش که پشت سر او ایستاده است، زمان نوشتن دعای رزق و روزی پس از عبور شانه از میان موهایش، فرهای دعا آن را جادو کهن مرتب می‌کند.» اشاراتی به این عمل را می‌توان در نمایش‌های از سلطنت چارلز دوم تا روزهای ملکه آن یافت.

در پیشگفتار درایدن بر «المنظور و الماهید» می‌خوانیم: اما مثل فرشتگان وقتی که ماسک جادوگر در گودال ظاهر می‌شود، هر مردی که خودش را باهوش می‌داند، رک و راست است جادو سرحال می‌شود، و با ظرافت شانه می‌کند، با کلاه گیس سفیدش، صورت قهوه‌ای فندقی‌اش را می‌پوشاند.» کانگریو در «راه جهان» می‌گوید: «آقایان فقط برای شانه کردن می‌مانند، خانم، و از شما مراقبت خواهند کرد.» مردی با کلاه گیس و گیس‌کوتاه، ۱۶۹۳ (از چاپ آن دوره). مردی با کلاه گیس و گیس‌کوتاه، ۱۶۹۳ ( از چاپ‌های آن دوره ). توماس براون در کتاب «نامه‌هایی از مردگان به دعانویس زندگان» تصویری از او را با قلم ارائه می‌دهد.همانطور که در آغاز قرن هجدهم ظاهر شدند.

برخی از این عبارات ارزش بازتولید دارند، زیرا حاوی اطلاعات ارزشمندی در مورد کلاه گیس‌ها هستند. نویسنده می‌گوید: «ما با دعا سه کلاه شیطانی گیس شعله‌ور از درجه یک ملاقات کردیم. او در وسط، چهره‌ای بسیار باشکوه ایجاد کرده بود – کلاه گیس او به اندازه‌ای بزرگ بود که می‌توانست شتری را بار کند، و دعانویس به شما تضمین می‌دهم که حداقل یک پیمانه باروت به آن داده بود. گره اعمال مربوط به جادو شمشیرش روی زمین آویزان بود و کلاه گیس استینکرک او که از بالا تا پایین به طرز دلپذیری با انفیه رنگ شده بود، تا کمرش می‌رسید. کلاهش را زیر بازوی چپش حمل می‌کرد، با هر دو دست در کمر شلوارش راه می‌رفت و عصایش که از آن آویزان بودبا بی‌دقتی از بازوی راستش با سیمی به پایین کشیده می‌شد و با هماهنگی هرچه تمام‌تر روی سنگریزه‌ها کشیده می‌شد، زمان دعای رزق و روزی در حالی که نوازنده‌ی آن به زیبایی آن را روی انگشتان

پایش می‌لغزاند یا با خودش زمزمه می‌کرد.» در این دوره، در هوای سرد، مردان علاوه شیاطین بر کلاه شیطانی گیس، از دستکش نیز استفاده می‌کردند. در تصنیفی که نمایشگاه یخبندان در رودخانه‌ی تیمز در زمستان ۱۶۸۳-۸۴ را توصیف می‌کند، از جمله‌ی حاضران آمده است: «جرقه‌ای از بار زمان نوشتن دعای رزق و روزی پیشینه تاریخی با عصا و این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل یابد. دستکش.» کلاه گیس کمپین. کلاه گیس کمپین. تا اواسط قرن هجدهم، اندازه کلاه گیس‌ها طلسم همچنان رو به افزایش بود. اکنون خالی از دعانویس لطف نخواهد بود که به چند مدل از انواع کلاه گیس‌ها اشاره کنیم. رندل هولم، در کتاب «آکادمی زرادخانه» که در سال ۱۶۸۴ منتشر شد، تصاویر جالبی دارد و ما برای چند تصویر از او الهام خواهیم گرفت.

اولین نمونه ما کلاه گیس کمپین نام دارد. او می‌گوید جادو سیاه که «در هر طرف دارای برآمدگی یا دسته مو یا دیلدو است و پیشانی فر دارد.» این کلاه گیس به اندازه کلاه کافران گیس‌های معمولی که دیده‌ایم، دست و پا گیر نیست. نمونه دیگری از هولم، مدل کوچک‌تری از کلاه گیس‌های معمولی با دم است و بدون شک کلاه گیس دم خوکی از متون کهن این کلاه گیس سرچشمه گرفته است. زمان دعای رزق و روزی این کلاه گیس‌ها اشکال مختلفی داشتند و سویفت می‌گوید: «ما که کلاه گیس‌هایمان را می‌گذاریم با دم‌فنری و با مار.» پریویگ با دم. پریویگ با دم. مثال سومی که هولم ارائه می‌دهد «کوتاه-باب» نام دارد و یک روح پروک ساده است که از موی طبیعی تقلید دعای عشق بین زن و شوهر می‌کند.

دعانویس رزق

مالکوم در کتاب «آداب و رسوم» خود می‌گوید: «پروک‌ها در سال ۱۷۳۴ کالای بسیار مهمی بودند. موهای خاکستری طبیعی انسان هر کدام چهار گینه؛ موهای خاکستری روشن، سه گینه؛ و سایر رنگ‌ها به نسبت، بیست و پنج شیلینگ. موهای خاکستری طبیعی انسان، پروک‌های کوچک، از دو گینه؛ سفید، پانزده شیلینگ، که قیمت موهای تیره بود؛ و موهای خاکستری طبیعی، پروک‌های تیره، دو گینه و نیم؛ پانزده شیلینگ قیمت موهای تیره بود. موهای مخلوط با موی اسب بسیار کمتر بودند. از درجه‌بندی قیمت‌ها مشاهده می‌شود که موهای خاکستری واقعی بیشتر مد بودند و موهای تیره بدون هیچ تخمینی.» با گذشت زمان، کلاه گیس‌ها از نظر شکل متنوع‌تر فرشته شدند و نام‌های مختلفی به خود گرفتند.

کلاه گیس شیاطین رامیلی. کلاه گیس رامیلی. در دوران ملکه آن، نام‌هایی مانند کلاه گیس‌های سواری سیاه، کلاه گیس‌های کیسه‌ای دعاگر و کلاه گیس‌های شب‌کلاه را می‌بینیم. این‌ها علاوه بر کلاه گیس‌های شیطان بلند و رسماً فر بودند. در سال ۱۷۰۶، انگلیسی‌ها، به رهبری مارلبورو، در میدان نبرد رامیلی‌ها پیروزی نوشتن دعا برای محبت بزرگی به دست آوردند و این عنوان را تعویذ به کلاه گیس بلندی دادند که «دارای دمی بلند، به تدریج کوتاه و بافته دعا شده بود که «دم رامیلی» نامیده می‌شد و با یک کمان بزرگ در بالا و یک کمان کوچکتر در پایین بسته می‌شد.»در نبرد بزرگی که در مقابل شهر رامیلیه رخ داد، فرانسه تمام هلند اسپانیایی را از دست داد و اروپا از غرور لویی چهاردهم، که تاکری با بی‌احترامی در کتاب «هنری اسموند» از او به عنوان «پیرمردی کوچک و چروکیده، آبله‌رو، با جادو کلاه گیس بزرگ و کفش‌های پاشنه بلند قرمز» یاد می‌کند.