دعانویس دهاقان

دعانویس دهاقان البته، چیزی به نام عشق مقدس در جهان وجود ندارد – حتی اگر وجود داشته باشد، صرفاً خیال است و به انسانی که در این جهان فعال است تعلق ندارد . با این حال، او که زمانی درباره عشق مقدس آواز خوانده بود – حتی با نگاهی جسمانی به آن – دیگر نمی‌توانست جلوی احساس ناراحتی‌اش را بگیرد. تب‌زدگان روستایی عملاً به انواع بیماری‌ها مبتلا هستند! با این فکر، شیاطین او به طور فزاینده‌ای ناامید شد . “من نمی‌خواهم بمیرم – تا زمانی که این زن را به بدن کاملش برگردانم و نگذارم تمام وجودش واقعاً عشقش را به من

دعانویس : اختصاص دهد، اینجا را ترک شیطان نمی‌کنم. پس از آن، برایم مهم نیست که بمیرم یا او دعانویس را کاملاً مانند دور انداختن صندل‌های فرسوده دور بیندازم.” با این فکر، یک دستش را روی نقطه دردناک بدنش فشار داد و شادی بهبودی زن از دو بیماری‌اش را تصور کرد، در حالی که او به آرامی خوابیده بود و از تب خسته بر مبنای مطالعات صورت گرفته در حوزه متافیزیک سنتی شده بود. سکوت بود و انگار چیزی از بیرون او را تماشا می‌کرد. او تقریباً روی او نشست، انگار که مخفیانه مرتکب گناهی شده بود. صدایی با طرح مبهم آمد: “مادر!” و لبخند روی صورتش که در سه

دعانویس دهاقان

ماه گذشته به طور قابل شیطانی توجهی لاغرتر شده بود ، هنوز قابل مشاهده بود. به نظر می‌رسید دوباره خواب می‌بیند – این منظره‌ی کاملاً فریبنده و مسحورکننده! فقط برای امتحان کردنش، یکی از بازوهایش را دعا نویسی به آرامی از سینه‌ی ابجد گرم او جدا کرد و او هر دو دستش را بی‌فایده دراز کرد، دعانویس دهاقان انگار که چیزی را که در حال دور شدن بود، تعقیب دعانویس بوئین میاندشت می‌کرد. حرز اما به همان سرعت، آنها را عقب کشید و سپس، “آه، آه، آه -” دوباره با درماندگی و درد تقلا کرد، قبل از اینکه ناگهان نیمی از بدنش را بلند کند. اما

دعانویس باغ‌بهادران پس از نگاهی به اطراف، گفت: “لعنتی! می‌کشمت” و دوباره به بالشش برگشت. پس از تب وحشتناکی که داشت، به نظر می‌رسید خستگی باعث شده خوابش هنوز به این شخص که کینه‌ی عمیقی نسبت به او داشت، چسبیده باشد. او بلافاصله شروع به خروپف دعانویس کرد و صدای غرش عمیق و گوشخراش بدون هیچ تردیدی با پلیس نظامی در اتاق جلویی رقابت می‌کرد. زندگی فلاکت‌باری که در عقب می‌گذراند – این فکر از ذهن یوشیو گذشت. با این حال، خروپفش درست طلسم و تعویذ مثل ناله کردن بود و همزمان، عضلات بدنش منقبض می‌شدند، انگار که رمال می‌خواست دچار اسپاسم شود. او

آرام صدا جفر زد: «برد-چان – برد-چان!» اما بیدارش نکرد. نفس سفیدی که رو به بالا بیرون می‌داد و نفس سفیدی که رو به پهلو بیرون می‌داد، با هم تلاقی می‌کردند. فکر کرد شاید بهتر باشد بگذارد تا وقتی که بمیرد علوم غریبه طلسم همین‌طور بماند تا اینکه بیدارش کنم و همان دردی را که اگر بیدار ابطال کردن جادو می‌شد، شماره ملا احساس می‌کرد، حس کند . به علاوه، جادو شدن او مجبور نیست به من غر توسل بزند و از مشکلاتم شکایت کند. اگر مثل گذشته در پانزده یا شانزده سالگی احضار ازدواج کرده بودم، شاید دختری به این اندازه داشتم. طلسم اجنه غیر دعانویس کلیشاد و سودرجان مسلمان

دیروز، وقتی سالم و بدون بیماری بود، قشقرق به پا می‌کرد، گریه می‌کرد و فرشتگان درخواست‌های غیرمنطقی داشت. اما آن ناز و نعمت حالا دیگر از بین رفته است. لذت‌های گذشته طلسمات برای ارضای من کافی نیستند، با این حال من هنوز به روح این مکان چسبیده‌ام، درست همانطور رمل که یک سگ بی‌خانمان گرسنگی خود را به کثافت چاه فاضلاب گره می‌زند و به دنبال غذای ضروری برای رنج من در اینجا می‌گردد. با این فکر، دعانویس دهاقان این فکر به ذهنم خطور کرد که ممکن است آن زن هم همین حاجت گرفتن احساس را داشته باشد. اخیراً، او به من دعانویس گزبرخوار بسیار

وابسته شده است. فرشتگان او نمی‌خواهد حتی برای یک لحظه از کنارش جدا شوم. اما آیا این کار ابتدا قسمت‌های نادیده بدن مرد، مانند قلب و ریه‌هایش را نمی‌جود و سپس در نهایت از تمام بدن او که با تب و ضعف زن تغذیه می‌شود، تغذیه نمی‌کند؟ با دیدن اینکه عشق خودش خالص نبود و عشق پرنده نیز آلوده به خودخواهی بود، طبیعت وحشی‌اش با نور چراغ بیدار شده بود، با دقت به بقایای در حال پوسیدگی دو جسد خیره شد. و تنها چیزی که دست‌ها و پاهایش را از حضور زن آگاه می‌کرد، این احساس بود که چیزی را

دعانویس هرند با او به اشتراک گذاشته است . اگر او می‌مرد، می‌پوسید و به استخوان تبدیل می‌شد چه؟ بله، پس، «ما دو نخود در یک غلاف خواهیم بود!» او آنها را کاملاً غریبه می‌دانست، بدون هیچ کینه، هیچ دلبستگی و هیچ ارتباطی – و همچنین به یاد کسی افتاد که می‌گفت فقط می‌توان زبان‌های خوابیده‌ی دیگران را شنید. بیمار خوابیده دوباره شروع به ناله کردن کرد، اما این بار به نظر می‌رسید چیزی سعی دارد نفسش را با وزنه حبس کند و او به شدت برای فرار تقلا می‌کرد. وقتی دستانش را باز کرد و فریاد زد: «آه! آه، آه، آه»،

یوشیو برای سومین بار جا خورد، انگار می‌توانست آن شکل را ببیند. دعا زن چشمانش را کاملاً باز کرد و به چهره‌ی متعجب او جفت روحی نگاه کرد. «چیزی گفتی؟» لبخند مبهمی زد. «داشتی ناله می‌کردی.» «بله – من یک خواب وحشتناک دیدم.» «—» یوشیو فقط دعا با سردی جادو سیاه به صورت زن نگاه کرد و جایی بیرون در نیمه‌شب سرد را تصور کرد. او از خود دعانویس فلاورجان پرسید که آیا چیوکو در سایه‌ی یک زیارتگاه یا یک درخت بزرگ، دعانویس دهاقان میخ‌ها را به یک عروسک حصیری می‌کوبد؟توکیوازمان غذاکیتگذشته و حالکونیاک یوکی سوگیبانیوگی زنجیو خانهپشه شایستگیمداومت داشتن. کیمیاگری خون سمیبدن مسموم کینهوونروجامدبانجاکوآسمانخوردن دشمن

قسم خوردهوونتکی سه «تبم الان خیلی بهتر شده. پس فردا باید برگردیم بیمارستان اوشیگومه؟» «زیاد کار کردن خوب نیست، اما… بواسیر من کمی بهتر شده، برای همین داشتم به شیطانی این فکر می‌کردم دعانویس نیک‌آباد که برای درمان گوش برگردم.» «عجیب است که حتی دو نفر مثل ما باید این‌طور رنج بکشند… من عکسی از خودم در گازنبو دارم، بنابراین فکر می‌کنم که آیا او آن را با عکس خودش قاطی کرده و یک میخ پنج اینچی در آن کوبیده است؟» گفتم: «امکان ندارد. حتی اگر او چنین کاری می‌کرد، مگر اینکه نوعی تلگراف بی‌سیم بین شما و او وجود داشته باشد،

منتقل نمی‌شد.» « اما یک نفر در تانابه بود که کسی را به این روش نفرین کرد.» «خب، حدس می‌زنم او از طریق شایعات شنیده بود که کسی او را نفرین می‌کند، بنابراین تسلیم روحش شد طلسم و خودش را کشت.» «اما مگر نگفتی که نسبت به او احساس معنوی داری؟» عبادت کردن « این فقط یک فکر بود – فکر نمی‌کنم همین باشد.» « اما اگر او متوجه شده باشد و به اینجا آمده باشد چه؟» «او هنوز نیامده، پس دعاگر اشکالی ندارد، ما نخواهیم فهمید.» وقتی این مکالمه اتفاق افتاد، یوشیو جادو و اوتوری اغلب از جادو خانه دعانویس ورزنه نجار

رانده شده بودند و موقتاً به طبقه دوم خانه کناری نقل جادو مکان کرده بودند، دهاقان جایی که پدر وکیل و معشوقه‌اش با فرزندشان زندگی می‌کردند. همان چیدمان، همان اتاق سه‌حصیری طبقه عقب. این واقعیت که همسر آن مرد واقعاً با مردی ازدواج کرده بود که قبلاً ازدواج کرده بود، به اوتوری که در وضعیت مشابهی بود، کمی از نگرانی‌هایش آرامش داد. «همسایه گفت که قبلاً در خانه پسر آن پیرمرد خدمتکار بوده و از فرزندش باردار شده است – حتماً زن زشتی است، درست است؟» یوشیو پاسخ داد: ساده ترین روش «حتی اگر زشت این مقاله نتیجه حاصل از این واکاوی تاریخی نشان می‌دهد که باشد، حالش خوب است.» پاسخ او همچنین

دعانویس دهاقان حاکی از آن بود که دارایی‌هایش دچار بیماری‌های آزاردهنده شده‌اند. اوتوری با خشم به او نگاه کرد: «مگر تقصیر خودت نیست؟» پیرمرد آنجا طلسم نویس از موفقیت پسرش به عنوان یک وکیل جوان تعریف می‌کرد و بعد، با خوشحالی از اینکه فهمید یوشیو اهل همان کشور است، گفت: «من دعانویس کوهپایه هم در شرایط مشابهی هستم؛ مادربزرگ پسرم خیلی پرسروصدا است و این برای من واقعاً مشکل‌ساز است، بنابراین نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم و با وضعیت تو همدردی نکنم.» با خنده جواب دادم: «خب، این چیز غیرعادی‌ای نیست.» اما از همدردی چنین مردی که عملاً مرده بود، قدردانی نکردم. شنوایی یوشیو هنوز

دهاقان

درست کار نمی‌کرد، که فوق‌العاده آزاردهنده بود، اما بواسیر او در حال بهبود بود، بنابراین توانست برای امتحانات زمستانی به مدرسه برود و انرژی‌اش به تدریج بازمی‌گشت. او می‌خواست به سرعت از شر هاله انرژی انسان تمام مشکلاتی که به پیشینه تاریخی او چسبیده بود خلاص شود و مستقیماً به برنامه‌هایش برای پروژه ساخالین برسد. شنوایی خودش هم آزاردهنده بود. پسرعمویش شیگجی هنوز به تلگراف او از شمال پاسخ نداده بود، که آن هم آزاردهنده بود. اوتوری بیمار هم گشایش آزاردهنده بود. اما آزاردهنده‌ترین چیز، زن هیستریکی بود که سرسختانه به خانواده‌ی گازنبو چسبیده بود و از مفاد قانون مربوط به ازدواج و

وصیت پدرش به عنوان سپر خود استفاده می‌کرد. «اگر کسی را نفرین جادو سیاه کنی، دو قبر کنده‌ای » فکری بود که شیاطین مدام از ذهن یوشیو می‌گذشت. با این حال، در کمال تعجب، چیوکو نبود که مرده بود، بلکه طلسم نوزادی بود که از زادگاهش پس گرفته بود. اواخر بعد از ظهر روزی بود که قرار بود مهمانی پایان سال دعانویس ریودوکای، که یوشیو و منتقدی به نام هاسه تنکو ترتیب جادو سیاه داده بودند، از ساعت ۵ بعد از ظهر در کوگتسو در کاراسوموری برگزار شود. یوشیو از کلینیک گوش در هونگو برمی‌گشت و از خیابان اصلی عبور کرده بود

دعانویس دهاقان و فقط به گوش‌هایش توجه می‌کرد که از گوشه‌ی جادو سیاه روبروی مغازه‌ی بنتو در خیابان پشتی بیرون آمد و چیوکو را دید که تازه جادو از مغازه‌ی بنتو بیرون می‌آمد. چشمانش گود رفته بود، گونه‌هایش گود رفته بود و هیچ اثری از خون در صورتش نبود؛ از پنج یا شش قدمی، او