دعانویس ملارد

کمیته مجلس عوام او را احضار کرد تا علل این فاجعه را مقدس بررسی کند. او در کتاب «سلطنت یا عدم سلطنت» که در سال ۱۶۵۱ منتشر شد، یک لوح هیروگلیف را طلسم در یک طرف آن قرار داده بود که دعانویس ملارد در آن افرادی در ملافه‌های پیچیده شده در حال کندن شیاطین قبر و در طرف دیگر آن شهری بزرگ حاجت گرفتن در آتش جادو نشان داده شده بودند. طلسم پس از آتش‌سوزی بزرگ، یکی از اعضای خردمند مجلس قانونگذاری به کتاب لیلی فکر کرد و پس از ذکر آن در مجلس، توافق شد که منجم احضار شود. لیلی نیز در جلسه حاضر کافر شد، زمانی که سر رابرت بروک دلیل احضارش را به او گفت دعاگر و از او خواست تا آنچه را که می‌داند اعلام کند.

دعانویس : این فرصتی نادر برای لیلی خودستا بود طلسم تا توانایی‌های خود را جادو به رخ دعا بکشد. او سخنرانی طولانی در ستایش خود و علم ادعایی‌اش آغاز کرد. او گفت که پس از اعدام چارلز اول، بسیار مشتاق است بداند از آن زمان کافران به بعد چه اتفاقی ممکن است برای پارلمان و به طور کلی برای ملت رخ دهد. بنابراین، فرشتگان او به ستارگان مراجعه کرد دعانویس و خود را راضی ساخت. نتیجه قضاوت خود را بدون هیچ گونه تفسیری به صورت نمادها و هیروگلیف درآورد تا معنای واقعی آن از عوام پنهان بماند و فقط برای خردمندان آشکار شود؛ در این کار از بسیاری از فیلسوفان خردمند که چنین کاری کرده بودند، تقلید کرد.

دعانویس ملارد

یکی از اعضا گفت: «آیا سال آتش‌سوزی را پیش‌بینی می‌کردید؟» دعانویس لیلی گفت: «نه، من هم تمایلی به این کار نداشتم. در این مورد هیچ تحقیقی نکردم.» پس از کمی مذاکره بیشتر، اعضای مجلس کیمیاگری متوجه شدند که نمی‌توانند از ستاره‌شناس ایرادی بگیرند و او را با ادب فراوان مرخص کردند. یک نمونه از توضیح پیشگویی لیلی که با رضایت خاطر پیشینه تاریخی زیادی بیان شده، برای نشان دادن نوع مزخرفاتی که او به میلیون‌ها نفر تحمیل کرده، دعانویس ملارد کافی است. دعانویس خرمدره او می‌گوید: «در سال ۱۵۸۸، پیشگویی‌ای با ذکر حروف یونانی چاپ شد که دقیقاً مشکلات طولانی ملت انگلیس را از ۱۶۴۱ تا ۱۶۶۰ رمزگشایی می‌کرد.» و این‌طور پایان یافت: «و پس از او یک مرده‌ی وحشتناک و با روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند او یک پادشاه سلطنتی از بهترین خون جهان خواهد آمد؛ و او تاج و تخت را خواهد داشت و انگلستان را در راه درست قرار خواهد داد دعا نویسی و تمام بدعت‌ها را

ریشه‌کن خواهد کرد.» توضیح این پوچی پیشگویی به شرح زیر است: «رهبانیت که پس از هشتاد یا نود سال از بین می‌رود، و نام لرد ژنرال، مونک است، همان مرده است. جی یا دعا نویس سی سلطنتی [در یونانی گاما است که در لاتین به معنای سی است و سومین حرف الفبا است] چارلز دوم است که می‌توان گفت از بهترین خون‌های جهان است.» در فرانسه دعانویس حمیدیه و آلمان، اختربینان حتی بیشتر از انگلستان مورد تشویق قرار گرفتند. در دوران بسیار قدیم، شارلمانی و جانشینانش خشم فرشتگان خود را نسبت به آنها، مانند جادوگران، ابراز می‌کردند. لویی یازدهم، که خرافاتی‌ترین مردان بود، تعداد زیادی از آنها شیطان را در دربار خود پذیرایی می‌کرد؛ و کاترین مدیچی، که جادو سیاه خرافاتی‌ترین زنان بود، به ندرت بدون مشورت با آنها، هیچ کار مهمی را انجام می‌داد.

او عمدتاً به هموطنان خود توجه داشت؛ و در زمانی که بر فرانسه حکومت می‌کرد، این سرزمین توسط جادوگران، جادوگران و فالگیران ایتالیایی از هر نوع مورد هجوم قرار گرفته بود. دعانویس ملارد اما بدون شک، اختربین اصلی آن زمان، نوستراداموس مشهور، پزشک همسرش، شاه هنری دوم، بود. او در سال ۱۵۰۳ در شهر سنت رمی در پرووانس، جایی که پدرش سردفتر بود، متولد شد. او تا پنجاه سالگی شهرت چندانی اعمال مربوط به جادو به دست نیاورد، تا اینکه شعر معروفش «قرن‌ها» ، مجموعه‌ای از اشعار که به زبانی مبهم و تقریباً نامفهوم نوشته شده بود، توجه‌ها را به نماز خواندن خود جلب کرد. در سال ۱۵۵۶، این اشعار آنقدر مورد توجه قرار گرفتند که هنری دوم تصمیم گرفت چنین مرد ماهری را به خدمت خود درآورد و او را پزشک خود منصوب دعانویس باغ ملک کرد.

در شرح حال او که مشرکان در ابتدای نسخه « قرن‌های واقعی» او که در سال ۱۶۶۸ در آمستردام منتشر شد، آمده است که او اغلب با استاد سلطنتی خود در مورد اسرار آینده گفتگو می‌کرد و علاوه بر کمک هزینه معمول برای مراقبت پزشکی، هدایای طلسم نویس زیادی به عنوان توسل پاداش دریافت می‌کرد. پس از مرگ هنری، او به زادگاه خود بازگشت و در آنجا چارلز نهم در سال ۱۵۶۴ به دیدارش رفت. او چنان تحت تأثیر دانش شگفت‌انگیزش در مورد چیزهایی قرار گرفت که قرار بود نه تنها در فرانسه، بلکه در کل جهان برای صدها سال اتفاق بیفتد.

سال‌های بعد، او را مشاور دولت و پزشک مخصوص دعانویس خود کرد، علاوه بر اینکه در سایر امور جادو با گشاده‌دستی سلطنتی با او رفتار می‌کرد. زندگینامه‌نویس او ادامه می‌دهد: «در نهایت، اگر بخواهم تمام افتخاراتی را کلیسا که به او اعطا شده بود و تمام اشراف و دانشمندان بزرگی را که از اقصی نقاط جهان به خانه‌اش می‌آمدند تا او را ببینند و با او صحبت کنند، گویی او یک پیشگو بوده است، تعریف کنم، خیلی پرحرفی کرده‌ام. در واقع، بسیاری از غریبه‌ها فقط برای مشورت شماره ملا با او به فرانسه می‌آمدند.» مردی که پشت میز نشسته بود. نوستراداموس. – از صفحه اول تا مجموعه‌ای از پیشگویی‌های او، منتشر شده در آمستردام، ۱۶۶۶ میلادی.

دعانویس هیدج پیشگویی‌های نوستراداموس شامل بیش از هزار بند شعر است که هر کدام چهار سطر دارند و به اندازه پیشگویی‌های باستانی مبهم هستند. آنها از نظر زمان و مکان چنان گستردگی وسیعی دارند که تقریباً مطمئناً در طول چند قرن در جایی یا جایی دیگر به حرز وقوع خواهند پیوست. دعانویس ملارد کمی نبوغ، مانند آنچه لیلی در توضیح خود درباره طلسم ژنرال مانک و مرد مرده وحشتناک نشان داد، می‌تواند به راحتی وقایعی را ایجاد کند جادو که با برخی از آنها مطابقت داشته باشند. 58 او تا به امروز در فرانسه و کشور والونی بلژیک بسیار محبوب است، جایی که زنان کشاورز پیر با کافران اعتماد و پشتکار فراوان با او مشورت می‌کنند.

کاترین دی مدیچی تنها عضو خاندان باشکوهش نبود که ابجد از منجمان پذیرایی می‌کرد. در آغاز قرن پانزدهم، مردی به نام باسیل در فلورانس زندگی می‌کرد که به خاطر دعانویس ملارد مهارتش در شکافتن تاریکی آینده، در سراسر ایتالیا مشهور بود. گفته می‌شود که او به کازمو دی مدیچی، که در آن زمان دعا یک شهروند عادی بود، پیشگویی کرده بود که به مقام والایی دست خواهد یافت، زیرا طلیعه میلاد او با همان جنبه‌های فرخنده آگوستوس سزار و امپراتور چارلز پنجم آراسته شده بود. 59 منجم دیگری مرگ شاهزاده الکساندر دی مدیچی را پیشگویی کرده بود؛ و او در تمام این شرایط چنان دقیق و دعانویس جزئی بود که گمان می‌رفت نقش اصلی را در تحقق پیشگویی خود داشته باشد -این یک وسیله بسیار رایج در بین این افراد رمل برای حفظ اعتبارشان بود.

او با اطمینان پیشگویی کرد که شاهزاده به دست دوست صمیمی خودش، شخصی با اندامی لاغر، چهره‌ای کوچک، پوستی سبزه و بسیار کم حرف، فرشتگان خواهد مرد. بعداً نیز چنین شد، اسکندر در اتاقش توسط پسرعمویش لورنزو به قتل رسید، که دقیقاً با توصیفات فوق مطابقت داشت.60 نویسنده‌ی هرمیپوس ردیویوس ، در نقل این داستان، به این باور متمایل است که منجم از هرگونه مشارکت در این جنایت مبری بوده، اما توسط یکی از دوستان شاهزاده الکساندر استخدام شده بود تا او را از خطری که او را تهدید می‌کرد، آگاه کند دعانویس ملارد داستان بسیار قابل توجه‌تری درباره اخترشناسی که در قرن پانزدهم در علوم غریبه رومانیا زندگی می‌کرد و آنتیوخوس تیبرتوس نام داشت، نقل شده است.61 در آن زمان تقریباً همه فرمانروایان کوچک ایتالیا چنین مردانی را در خدمت خود داشتند؛ و تیبرتوس، که ریاضیات را با موفقیت زیادی در پاریس آموخته بود و پیش‌بینی‌های زیادی ارائه داده بود.

ملارد

برخی از آنها، نسخ خطی به عنوان حدس، از زیرکی کم نداشتند، به خانه پاندولفو دی مالاتستا، فرمانروای ریمینی، برده شد. شهرت او چنان زیاد بود که مدرسه‌اش دائماً پر از بازدیدکنندگانی بود که افراد برجسته‌ای بودند یا مشتریانی که برای مشاوره به او مراجعه می‌کردند؛ و در مدت کوتاهی ثروت قابل توجهی به دست آورد. با وجود همه این مزایا، او زندگی خود را با بدبختی گذراند و آن را روی داربست به پایان رساند. داستان زیر بعداً رواج یافت و اغلب توسط اخترشناسان بعدی به عنوان اثباتی شکست‌ناپذیر از حقیقت علمشان، پیروزمندانه تعویذ اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد ذکر شده است. گفته می‌شود که مدت‌ها احضار پیش از مرگش، سه پیشگویی قابل توجه بیان کرد – یکی مربوط به خودش، دیگری مربوط به دوستش و سومی مربوط به حامی‌اش، پاندولفو دی مالاتستا.

اولین پیشگویی مربوط به دوستش گویدو دی بوگنی، یکی از بزرگترین کاپیتان‌های آن زمان بود. گویدو بسیار مشتاق دانستن طالع خود بود و چنان تیبرتوس را فرشتگان تحت فشار قرار داد که دومی برای جلب رضایت او به ستارگان و خطوط دعانویس ملارد انرژی مثبت کف دستش مراجعه کرد. سپس با چهره‌ای غمگین به او گفت که کافر طبق تمام قوانین طالع بینی و کف بینی، بهترین دوستش به او مشکوک خواهد شد و در نتیجه جان خود را از دست خواهد داد. سپس گویدو از ستاره‌شناس پرسید که آیا می‌تواند سرنوشت خودش را پیش بینی کند؟ تیبرتوس دوباره به ستارگان مراجعه کرد و دریافت که از ازل شیطانی مقدر شده بود که روزهای خود را روی سکوی اعدام به پایان برساند.

مالاتستا، وقتی این پیش‌بینی‌ها را که به نظر می‌رسید بسیار بعید هستند، شنید، از ستاره‌شناس خود خواست که دعا سرنوشت او را نیز پیش‌بینی کند و هیچ چیز را، هر چقدر هم که نامطلوب باشد.