دعانویس سرخنکلاته

دعانویس سرخنکلاته وقت خود را صرف غر زدن و داد و بیداد کردن کنیم. کار درست این انواع دعا است که با آنها کنار بیاییم!» پدر دِ اسمت آنقدر جدی بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود که این کلمات را با صدای بلند و رسا ادا موثرترین طلسم و دعا کرد. جوزف دستش را گرفت. «هیس!» زمزمه کرد. پدر دِ اسمِت سرش را بالا آورد. جادو و طلسمات آنجا، درست جلوی آنها، در مسیر یدک‌کش، یک سرباز آلمانی ایستاده بود! سرباز فریاد زد: «ایست!» اما نتکه اکنون به همان اندازه که قبلاً به ایستادن تمایل داشت، به رفتن نیز تمایل داشت. او به هیچ وجه به فرمان توجه نکرد، بلکه با بی‌تفاوتی در امتداد مسیر یدک‌کشی مستقیماً به سمت سرباز حرکت کرد.

دعانویس : سرباز دوباره فریاد زد: «ایست!» اما نتکه هیچ آموزش نظامی ندیده بود و به سادگی به راهش ادامه داد. اگر سرباز به موقع کنار نمی‌رفت، یک قدم دیگر به او نزدیک می‌انجام جادو و دعا شد. او خیلی عصبانی بود. او به پدر دِ اسمت گفت: «چرا وقتی بهت گفتم جلوی قاطر پیر و بدبختت رو نگرفتی؟» پدر دِ دعانویس اسمت با ملایمت پاسخ داد: «قاطرِ گُنده‌ای است، و خیلی هم لجباز.» سرباز با تمسخر گفت: «بله! پس فکر می‌کنم اسمش را به یاد پادشاه کله‌شقتان، آلبرت گذاشته‌اید!» پدر دِ اسمت پاسخ داد: «نه، من بیش از حد به پادشاهم اهمیت طلسم نویس می‌دهم که اسم قاطرم را از او بگیرم.» آلمانی گفت: «ای وای! پس شاید اسمش را از روی اسم قیصر برداشته‌ای!» نتکه در طول این مکالمه پیوسته پیش رفته بود.

دعانویس سرخنکلاته

از کنار سرباز گذشته بودند. پدر دِ اسمت جواب داد: «نه، من اسم قیصر را روی او نگذاشتم. من بیش از حد به قاطرم اهمیت می‌دهم!» سرباز مشتش را به دنبال آنها تکان داد. فریاد زد: «تاوان جادو و طلسمات گستاخی‌ات را پس می‌دهم! من و تو دوباره همدیگر را خواهیم دید!» پدر دِ اسمت زیر لب غرغر کرد: «به احتمال زیاد.» حالا بیش از هر زمان دیگری مشتاق بود که قبل از تاریکی هوا از خطوط آلمانی‌ها عبور کند، اما با طلسم نویس گذشت بعد از ظهر، مشخص شد که آنها قادر به انجام این کار نخواهند بود. سایه‌ها بلندتر و بلندتر می‌شدند، همچنان که نتکه به آرامی پیش می‌رفت و قدم برمی‌داشت، و بالاخره مادر دِ اسمت از بالای قایق شوهرش را صدا زد.

«فکر می‌کنم باید زود بایستیم و به قاطر غذا بدهیم وگرنه آنقدر خسته می‌شود که اصلاً نمی‌تواند ما را از خط عبور دهد. فکر می‌کنم باید با توقف برای شام در وقت صرفه‌جویی کنیم. گذشته از این، می‌خواهم به آنجا بروم.» او به خانه‌ای روستایی که فاصله زیادی با رودخانه نداشت اشاره کرد، «و مقداری شیر و تخم‌مرغ بگیرم.» شوهرش گفت: «بسیار خب، ما زیر آن دسته بید توقف می‌کنیم.» انبوه درختان بید کنار رودخانه که طلسم نویس او به آنها اشاره کرد، مکانی دلپذیر و امن با کناره‌های پوشیده از علف بود که به سمت آب شیب داشتند. پیچش رودخانه آنها را قادر می‌ساخت تا “پیرزن” را به سایه‌های خود بکشند و از آنجا که درختان سبز بودند و قایق نیز سبز بود، دعا انعکاس نور در آب نیز سبز

بود و به همین دلیل طلسم به نظر می‌رسید که قایق به خوبی از دید پنهان شده است. پدر دِ اسمت گفت: «فکر نمی‌کنم اینجا کسی جادو و طلسمات متوجه ما شود.» مادر دِ اسمِت در حالی که از عرشه کشتی بیرون می‌رفت، گفت: «هوا توی قایق گرمه. خوب میشه بچه‌ها رو موقع غذا خوردن ببریم ساحل. فکر کنم شام رو روی چمن بخوریم. تو عجله کن و شیر و تخم‌مرغ بیار، تا تو بری من هم یه کم پیاز می‌پزم.» جان و ماری فوراً از روی تخته دویدند و مادر دِ اسمت به زودی با نوزادان به دنبالشان رفت. سپس، در حالی که ماری آنها را تماشا می‌کرد، او و جان پیاز و یک ماهیتابه آوردند و خیلی زود هوا از بوی جادو و طلسمات پیاز سرخ شده سنگین شد.

جوزف و جان افسار را جادو و طلسمات از روی یقه نتکه انداختند و به او اجازه دادند تا علف‌های سبز و پرپشت کنار رودخانه را بخورد. وقتی پدر دِ اسمت برگشت، شام تقریباً آماده بود. او با قدردانی بو کشید و زیر درختان ظاهر شد. در حالی که شیر و تخم‌مرغ‌ها را به سمت همسرش می‌گرفت، گفت: «بوی خوبی دارد.» (راست می گویی!)، صدای بلندی درست پشت سرش گفت! پدر دِ اسمِت چنان جا دعا خورد که تخم‌مرغ‌ها را انداخت. او چرخید و سرباز آلمانی که به نتکه گفته بود بایستد، آنجا ایستاده بود. شش مرد دیگر هم با او بودند.

دعانویس سرخنکلاته سرباز خطاب به پدر دِ اسمت فریاد زد: «ها! من که بهت گفته بودم دوباره همدیگه رو می‌بینیم! و مطمئناً از طلسم روی لطف بود که برای ما سرگرمی فراهم کردی. رفقا، بیاین کنار!» پیازها هنوز روی شعله‌ی کوچکی از شاخه‌های کوچک و برگ‌های خشک در حال پختن بودند، اما مادر دِ اسمت دیگر به آنها رسیدگی نمی‌کرد. به محض اینکه صدای خشن را شنید، قاشقش را انداخت و در حالی که زیر هر بازویش نوزادی را گرفته بود، از روی عرشه‌ی قایق به سمت قایق فرار کرد. ماری با حداکثر سرعت به دنبالش رفت. پدر دِ اسمت با مزاحمان روبرو شد.

سرخنکلاته

گفت: «اینجا چی می‌خوای؟» سرباز با خوشحالی گفت: «اول کمی شام بخوریم.» کمی پیاز خورد و تابه را به دوستانش داد. «بعدش شاید کمی آذوقه برای ارتش شجاعمان. عجله‌ای نیست. بعد از شام کافی انواع دعا است؛ اما اول یک نوشیدنی سلامتی برای قیصر می‌نوشیم و چون شما اینجا میزبان هستید، خودتان پیشنهادش را بدهید!» او به سطل شیری که هنوز در دست پدر دِ اسمت بود اشاره کرد. «حالا،» فریاد زد، «شَتِت را بالا بزن و بگو، ‘سلام قیصر’.» پدر دِ اسمت به صورت آنها نگاه کرد و کلمه‌ای نگفت. در همین حال، یان و جوزف، با وجود نگرانی شدید مادر دِ اسمت، او را تا قایق دنبال نکرده بودند.

در عوض، آنها به سمت نتکه پرواز کرده بودند، که تا حدودی توسط دسته‌ای از بیدهای جوان نزدیک لبه آب از گروه پنهان شده بهترین استاد دعانویس در شهر های ایران بود، و با سرعت و حضور ذهن زیاد، افسار خود را روی سرش انداختند و به آرامی او را در مسیر یدک‌کشی به حرکت درآوردند. یوسف زمزمه کرد: «اوه، فرض کن باید طفره برود!» اما نتکه دیگر طفره رفتن‌هایش را برای آن روز تمام کرده بود و با ناهار علف‌های سبزش سرحال شده بود و آماده‌ی رفتن بود. رودخانه حالا جریان ملایمی داشت که به آنها کمک می‌کرد و در حالی که سربازان هنوز با پدر دِ اسمت شوخی می‌کردند، قایق آرام آرام از دید ناپدید شد.

دعانویس سرخنکلاته مادر دِ اسمت سرش را از روی نرده‌ی قایقی که او و بچه‌ها پشت آن پنهان شده بودند، بلند موثرترین طلسم و دعا کرد و انتهای تخته‌ی قایق را بالا برد تا با طلسم نویس کشیده شدن روی زمین هیچ صدایی ایجاد نکند. او از شدت اضطراب به خود می‌پیچید. اگر جیغ می‌زد یا چیزی به پسرها می‌گفت، توجه سربازان فوراً به سمت آنها جلب طلسم نویس می‌انجام جادو و دعا شد. با این دعا حال، اگر آنها به هر معجزه‌ای موفق به فرار می‌شدند، شوهرش تنها می‌ماند تا با هفت دشمن روبرو شود. دستانش را به هم فشرد. با خودش ناله کرد: «شاید برای خوردن پیازها توقف کنند.» دعا به تخته‌ی قایق چنگ زد و زیر لب برای تمام قدیسینی که می‌شناخت دعا کرد.