دعانویس آب بر

بوته‌ای منتظر بود. برادر خرس با خودش فکر کرد: «کار خیلی خوبی کردی!» و دوباره دمش را در آب انداخت و منتظر ماند. خیلی زود احساس دعانویس آب بر کرد که یک گاز دیگر به سمت ساحل آمد و یک سمور آبی دیگر به سمت شیاطین آن پرواز کرد. و خیلی زود یک ماهی و جادو کهن سپس یک ماهی دعانویس دیگر هم به دنبالش آمدند. [ 114]برادر خرس سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند با خودش دعا نویسی فکر کرد: «چه شام ​​خوبی برای خانواده‌ام خواهم برد.» و شروع کرد به شمردن دفعاتی که دمش را جویده بودند، و چیزی را برای برادر روباه فرستاده بود تا از آن محافظت کند.

دعانویس : در حالی که او سعی می‌کرد بشمارد، باد شمال از راه رسید و او را دید که با چشمان بسته آنجا نشسته و دمش در آب آویزان است. باد شمالی با خودش خندید و گفت: «فکر کنم باید یه کلکی به برادر خرس بزنم!» و نفس سردی بر آب فرستاد، طوری که آب کاملاً ساکت شد. سپس نفس دیگری فرستاد و پوسته‌ای سرد و درخشان روی سطح آب تشکیل شد. بعد از آن نفس دیگری فرستاد، و یکی شیطانی دیگر، و پوسته سرد و درخشان ضخیم‌تر شیطانی و ضخیم‌تر اعمال مربوط به جادو شد. برادر خرسه فوراً شمردن را متوقف کرد و چشمانش را باز کرد.

دعانویس آب بر

«برادر روباه، انگار دیگر هیچ شکاری جادو سیاه در رودخانه نیست. مدت‌هاست که ذره‌ای غذا حس نکرده‌ام.» اما برادر روباه داشت یک فرشتگان استخوان خوشمزه طلسم را تمام می‌کرد و با جدیت فریاد زد: «اوه، صبور باش برادر خرس! مطمئنم اگر کمی بیشتر صبر کنی، شکار بیشتری خواهی گرفت.» «باد شمال او را دید که با چشمان بسته و دم آویزان در آب، آنجا نشسته است.» بنابراین برادر خرس دوباره چشمانش را بست و [ 116]چند دقیقه‌ای کیمیاگری بی‌حرکت نشست. سپس صدا زد: «برادر روباه، مطمئنم که دیگر هیچ شکاری در رودخانه نیست. من الان دارم به ساحل می‌رسم.» هیچ جادو پاسخی از برادر روباه نیامد، دعانویس آب بر بنابراین برادر خرس کمی روی کنده جابجا شد، اما خیلی کم، دعا نویسی زیرا دمش به سنگینی سرب دعا بود.

او فریاد زد: «چرا، الان حتماً یک ماهی عظیم‌الجثه دارم، دمم اینقدر سنگین است!» و با کافران این حرف، یک پرش بلند انجام داد، قصد داشت شکار را با کافران خود به ساحل ببرد که ناگهان، ناگهان! دمش شکست، زیرا به سرعت در یخ منجمد شده بود. و این ترفندی بود که باد شمال به کار دعانویس فتح‌آباد برده بود. برادر خرس از اینکه دمش را از دست داده بود، خیلی ناراحت شد، دم خیلی زیبایی بود، دمی بلند! اما بالاخره با این فکر خودش را آرام کرد: «خب، به هر حال، من یک ضیافت فوق‌العاده برای خانواده دارم: آجیل، عسل، ماهی و شکار.» بنابراین، با وجود از دست دادن دمش، لب‌هایش را لیسید.

دعانویس رحمت‌آباد اما وقتی برادر خرس به ساحل رسید، نتوانست برادر روباه را پیدا کند! و نه ماهی و نه سمورهای جوان و لطیف را. در عوض، پشت بوته‌ای که برادر روباه دراز کشیده بود، توده‌ای از استخوان‌های تازه پیدا کرد. و سپس فهمید که [ 117]برادر گشایش فاکس هم حقه‌ی بدی به او زده بود. او بار آجیل و عسلش را جمع کرد و با ناراحتی به خانه رفت. و از اجنه غیر مسلمان آن روز تا به دعا امروز، خرس برادر از ماهیگیری بیشتر امتناع کرده و دم کوتاه و کوتاهی به سر دارد. دعانویس آب بر مردم رعد (پاساماکودی) ایروزی روزگاری، جنگجوی جوان سرخپوستی با تیر و کمانش مشغول شکار بود.

دعانویس کاظم‌آباد او گوزنی را تا دوردست‌ها دنبال کرد تا اینکه خود را بر فراز فرشتگان صخره‌ای بزرگ، در ارتفاعی بسیار بالا، یافت. ابرها به طور انبوهی در حال جمع شدن بودند. آسمان پیشینه تاریخی از ابر سیاه شده دعا بود. جوان هندی از کلبه‌اش دور بود. دوباره آهو را دید و کمانش را کشید. اما همین که این کار را کرد، علوم غریبه آهو به شکل دوشیزه‌ای درآمد که به صخره تکیه داده بود. جوان با تعجب کمانش را انداخت. به دختر نگاه کرد. از دوردست صدای رعد را شنید. با تعجب پرسید: جادو شدن «تو کی هستی؟» و دختر پاسخ داد: «من خواهر مردان رعد هستم.

آیا با من می‌آیی و به خانه‌ی ما سر می‌زنی؟» جوان موافقت کرد و دختر به صخره‌ی بزرگی که به آن تکیه داده بود، ضربه زد. [ 119]ناگهان برقی مانند برق زد و صخره باز شد و برای آنها راه باز کرد. دوشیزه راه را نشان می‌داد و جوان از پی او می‌رفت؛ و وقتی از میان صخره گذشتند، به سرزمینی عجیب رسیدند – به خانه‌ی دوشیزه‌ی رعد. کف و دیوارها از ابر پوشیده شده بودند، و ابرها از هر رنگی، از خاکستری نقره‌ای گرفته تا سیاه ارغوانی تیره. آنها نرم بودند و می‌شد روی آنها راه رفت، دعانویس آب بر و مانند دعا انرژی مثبت صاف‌ترین مخمل صاف بودند.

دعانویس زنگی‌آباد و سایه‌های متغیر آنها شگفت‌انگیزتر دعاگر از آن بود که هر هنرمندی بتواند نقاشی کند. جامه‌های دوشیزه از نقره دنباله‌دار بود و موهایش به سیاهی نیمه‌شب. او جوان را نزد پدرش برد که بر تختی ساخته شده سید و حاجی از ابرهای بنفش تیره نشسته بود. موها و ریشش مانند مه‌هایی که در آسمان شناورند، سفید بودند. اما ردایش سیاه بود و در جاهایی رگه‌هایی از طلای درخشان داشت. پیرمرد گفت: «خوش آمدی پسرم، آیا آمده‌ای که در میان ما زندگی کنی؟» جوان به دختر زیبا نگاه کرد و پاسخ داد: «بله، پدرم.» بنابراین او یکی از مردمان تندر شد. [ 120]پس از مدتی برادران دختر به خانه بازگشتند.

و وقتی جوان را دیدند ابطال کردن جادو و دانستند که او آمده است تا در میان آنها زندگی کند، پیشنهاد بازی با توپ را دادند. حالا توپ‌هایشان بزرگ و سیاه و بسیار سنگین شده بود؛ و آنها را پرتاب نمی‌کردند، بلکه آنها را در میان ابرها به این سو و آن سو می‌غلتاندند. و سر و صدای بسیار زیادی ایجاد می‌شد. وقتی پدر مردان رعد دید که آن جوان قوی است و می‌تواند توپ را به خوبی بغلتاند، گفت: «تو فردا با پسران من خواهی رفت. ورزش بزرگتری از این خواهی دید.» صبح، هنگامی حاجت گرفتن رمل که مردان رعد بال‌های بزرگ بنفش خود را بر تن کردند، دوشیزه جفت دیگری از آنها را بیرون آورد و آنها را بر شانه‌های مرد جوان دعانویس قیدار بست.

سپس همگی به سمت جنوب پرواز کردند. آنها کمان‌هایی حمل می‌کردند و تیرهایشان از طلا بود. بال‌هایشان هنگام پرواز غرش عظیمی می‌کردند و به هم می‌خوردند، و مردم روی زمین دعانویس آب بر گفتند: «گوش دهید، رعد چگونه می‌غرد و می‌کوبد!» سپس تیرهای طلایی خود را از کمان‌هایشان پرتاب کردند و زمینیان فریاد زدند: «ببینید، دعانویس آب بر چگونه آذرخش در آسمان می‌درخشد!» و [ 121]بعضی از مردم زمین فرار کردند و پنهان شدند، زیرا ترسیدند. اما پیرمرد دنیای رعد به پسرانش گفته بود: «تیرهایتان را فقط به سمت پرنده‌ی بزرگ جنوب که دشمن ماست پرتاب کنید. مردم زمین را نابود نکنید. و خیلی پایین پرواز نکنید.

به درختان دست نزنید، زیرا آنها دوستان ما هستند.» بنابراین آنها مدتی در اطراف پرواز کردند و مراقب بودند قدیس که تیرهایشان را به کجا پرتاب کنند. و وقتی از بازی طلسمات خسته شدند، به خانه خود در ابرها کافر بازگشتند و بال‌های بزرگ بنفش خود را برداشتند. جوان ماه‌ها شماره ملا از مصاحبت فرشتگان با دعانویس آبیز دوشیزه رعد لذت برد و در ورزش‌های برادرانش شرکت کرد. اما سرانجام اشتیاق زیادی برای دیدار دوباره برادران و خواهران زمینی‌اش وجودش سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند را فرا گرفت. او آرزو داشت در جنگل گوزن‌ها را تعقیب کند، در نبرد از رئیس خود پیروی کند و آتش کلبه‌اش را بو کند.

دعانویس آب بر

او حسرتش کافران را با پیرمرد دنیای شیاطین رعد در میان گذاشت طلسم و پیرمرد گفت که باید به خواسته‌اش اعمال صالح برسد. بنابراین برای آخرین بار، دوشیزه رعد بال‌های بنفشش را به شانه‌های او بست، تیرهای طلایی را به او داد جادو و گفت [ 122]با او خداحافظی کرد. سپس با مردان رعد پرواز کرد و رفت. آنها به زمین نزدیک و دعانویس میرآباد نزدیک‌تر می‌شدند، و مردم گوش‌های مذهب شیطانی خود را می‌گرفتند تا غرش و غرش رعد ابجد را نشنوند؛ و چشمان خود را می‌پوشاندند تا از دیدن برق خیره‌کننده و درخشان جلوگیری کنند. «آه، چه طوفانی!» مردم زمین فریاد زدند، در حالی که به شیطان تپه‌ای در بیرون دهکده‌شان نگاه می‌کردند، آب بر جایی که سر و صدا بسیار کرکننده و تابش خیره‌کننده آن بسیار خیره‌کننده به نظر می‌رسید.

و آنجا، بر روی تپه، مردان رعد برادر سرخپوست خود را دعا ترک کردند؛ سپس، با غرش و برق فراوان، در ابرها به خانه خود پرواز کردند. وقتی مردم دوباره نگاه کردند، طوفان فروکش کرده بود و جنگجوئی را دیدند که کافر از تپه به سمت روستا پایین می‌آمد. آنها او را شناختند، همان شیاطین جوانی که ماه‌ها پیش گم شده بود. همانطور که آنها دور آتش کلبه نشسته بودند، جوان داستانی را که من برای شما تعریف کرده‌ام، درباره مردمان رعد که در ابرهای بنفش ساکن هستند، برایشان تعریف علوم غریبه کرد. نگهبان بادها (آلگونکین) ماودجکیویس، پدر چهار باد آسمان، سه پسر داشت.

موجکیویس به رؤسای قوم آب بر خود گفت: «شما مرا کابیون، باد غرب، نامیدید و هر چهار باد آسمان را به من دادید. من سه پسر خود دعانویس آب بر را به عنوان نگهبانان باد شمال، باد شرق و باد جنوب منصوب خواهم کرد.» بنابراین به کابیبونوکا باد شمال، به وابون باد شرق و به شاونداسی باد جنوب را داد. وابون شکارچی بود. او دوست داشت صبح زود از خواب بیدار شود و برای تعقیب گوزن‌های وحشی به بالای کوه‌ها بپرد. او دوست داشت با کمان و تیر خود تیراندازی کند. او خوشحال بود توسل که باد شرقی به او داده شده بود، زیرا عاشق تماشای آسمان در صبح زود بود.