نوشتن دعا و انداختن در آب

در چنین سابقه‌ای تعلق دارد، تلقی و تلقی خواهد شد. و پس اعمال مربوط به جادو از ارائه شواهد دیگر و بیشتر، در صورت لزوم، چه شفاهی و چه از طریق سوگندنامه، توسط طرف مذکور، نوشتن دعا و انداختن در آب علاوه بر آنچه در سابقه مذکور در مورد هویت فرد فراری موجود است، دعاگر به مدعی تحویل داده فرشتگان می‌شود. و دادگاه، کمیسرها، قاضی یا سایر اشخاصی که طبق این قانون مجاز به اعطای گواهی به مدعیان فراریان هستند، پس از ارائه پرونده و سایر شواهد فوق‌الذکر، به چنین مدعی دعا گواهی حق او را برای بردن هر شخصی که شناسایی و ثابت شده است که مدیون خدمت یا نماز خواندن کار فوق‌الذکر است، اعطا خواهند کرد، این گواهی به مدعی اجازه می‌دهد تا طلسم چنین شخصی را توقیف یا دستگیر کرده و به ایالت یا منطقه‌ای که از آن فرار کرده است، منتقل کند: مشروط بر اینکه هیچ یک از مفاد این سند به عنوان مدرکی که در

دعانویس : بالا ذکر شد، تلقی نشود، اما در غیاب آن، ادعا بر اساس سایر مدارک رضایت‌بخش و معتبر قانونی رسیدگی و تعیین تکلیف خواهد شد. * * * * * تراژدی شکار برده در شهرستان لنکستر، در سپتامبر ۱۸۵۱. «خیانت در کریستینا». با قرار دعا نویس دادن لایحه برده فراری در این سوابق راه آهن زیرزمینی، بدون شک یک یا دو پرونده برده برای نشان دادن تأثیر کلیسا تصویب آن بر اجنه غیر مسلمان ذهن عموم، و به ویژه رنگین پوستان، کافی خواهد بود. عمیق ترین احساسات انزجار، تحقیر و مخالفت توسط مخالفان برده داری از هر سو آشکار شد. روزنامه های ضد برده داری، سخنرانان، واعظان و غیره، به دلیل غیرانسانی بودن و نقض قوانین خدا، جسورانه در برابر آن صف آرایی کردند.

نوشتن دعا و انداختن در آب

از طلسم سوی دیگر، برده‌داران جنوب و طرفداران برده‌داری آنها در شمال، صرف نظر از وجدان یا تعهد متون تاریخی درباره اعمال نمادین بحث می‌کنند. به خدا، از همه طرف‌ها اطاعت مطلق را مطالبه می‌کردند. برای وادار کردن به چنین اطاعتی، و ذکر همچنین برای اثبات عملی بودن قانون، اشتیاق بی‌حد و حصر روزانه، تلاش برده‌داران و شکارچیان دعانویس برده را برای بستن مجدد زنجیر بر دست و پای فراریان در نقاط مختلف شمال، نوشتن دعا و انداختن در آب جایی که به آنجا فرار کرده بودند، نشان می‌داد. در این دوران تاریک، زمانی که حقوق رنگین‌پوستان بسیار متزلزل بود، به عنوان دفاع از خود، احساس می‌کردند که باید مسلح شوند و در برابر همه متجاوزان آدم‌ربا مقاومت کنند، هرچند که این آدم‌ربایان مقدس تحت اقتدار قانون ظالمانه قرار داشتند.

از جمله جادو سیاه هیجان‌انگیزترین مواردی که این رویه را توجیه می‌کنند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: جیمز هملت اولین برده‌ای بود که طبق قانون برده‌های فراری به طور خلاصه طلسمات دستگیر و از نیویورک به بردگی بازگردانده شد. ویلیام و الن کرافت به شدت توسط شکارچیان اهل جورجیا تا بوستون تعقیب دعا برای ذلیل شدن ظالم شدند. آدام گیبسون، یک مرد رنگین‌پوست آزاد ساکن فیلادلفیا، دستگیر شد، توسط کمیسر ادوارد دی. اینگراهام به دست مدعیان ادعایی‌اش تحویل داده شد و با عجله به بردگی گرفته شد. یوفمیا ویلیامز کیمیاگری (مادر شش فرزند زنده) – پرونده او علاقه و همدردی زیادی را برانگیخت. شدراک در بوستون دستگیر و نجات داده شد.

هانا دلوم و فرزندش از فیلادلفیا به برده‌داری بازگردانده شدند. توماس هال و همسرش نیمه‌شب در شهرستان چستر مورد حمله قرار گرفتند، مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و به بردگی و اعمال صالح غیره منتقل شدند. و گویی که از موفقیت‌های مکرر خود مسرور بودند، و کاملاً فارغ از هرگونه احتیاطی، حدود یک سال پس از تصویب این لایحه‌ی شوم، جادو سیاه گروهی از شکارچیان برده، تصرف بزرگی را در کریستینا نوشتن دعا و انداختن در آب ترتیب دادند.

خوشبختانه برای فراریان، نقشه‌های شکارچیان برده و مقامات در حالی که در فیلادلفیا ترتیبات دستگیری داده می‌شد، فاش شد و با ارسال اطلاعات به دفتر مبارزه با برده‌داری، بلافاصله پیکی به کریستیانا اعزام شد تا همه افرادی را که گمان می‌رفت در معرض خطر هستند، هوشیار کند. در میان کسانی که بدین ترتیب مطلع شدند، افراد جادو شجاعی بودند که به فرار از دست شکارچیان برده اعتقادی نداشتند. آنها تصمیم گرفتند دعا از حق دفاع از خود دفاع کنند. آنها عاشق آزادی و از برده‌داری متنفر بودند و وقتی شکارچیان برده از راه انرژی مثبت رسیدند، آنها برای آنها آماده بودند. از این نبرد، در آن صبح خونین، ما گزارشی را که با دقت در آن زمان توسط سی.

ام. برلی، سردبیر “پنسیلوانیا فریمن” نوشته شده بود، رونوشت کرده‌ایم. برلی بلافاصله پس از پایان نبرد از صحنه نبرد بازدید کرد فرشتگان و بدون شک گزارشی وفادارانه از جادو تمام حقایق پرونده، تا جایی که در آن موکل جن زمان ممکن بود، به نوشتن دعا برای جذب معشوق دست آورد. «صبح پنجشنبه گذشته، (یازدهمین جفت روحی روز)، محله آرامی در مرزهای شهرستان لنکستر، صحنه نبردی خونین شد که ناشی از تلاش برای دستگیری هفت مرد رنگین‌پوست به عنوان بردگان فراری بود. از آنجایی که گزارش‌های مربوط به این آشوب که به ما رسید متناقض بود و با توجه به دلایل خوبی که داشتیم مبنی بر اینکه گزارش‌های مطبوعات روزانه به شدت یک‌جانبه و ناعادلانه بودند، نوشتن دعا و انداختن در آب به محل فاجعه رفتیم روح و با تحقیق صبورانه و بررسی دقیق، تلاش کردیم تا حقایق واقعی را کشف کنیم.

انجام این کار، سید و حاجی از میان اظهارات متنوع و متناقضی که با آنها مواجه شدیم، که به ندرت دو مورد از آنها در هر نکته با هم موافق بودند، آسان نبود؛ اما معتقدیم روایتی که در زیر به عنوان نتیجه این تحقیقات ارائه می‌دهیم، اساساً صحیح است.» خیلی زود در یازدهمین روز، گروهی از شکارچیان برده به محله ای در حدود دو مایلی غرب کریستینا، نزدیک مرز شرقی شهرستان لنکستر، برای تعقیب بردگان فراری رفتند. این گروه شامل ادوارد گورساچ، پسرش، دیکرسون گورساچ، برادرزاده اش، دکتر پیرس، نیکلاس هاچینز و دیگران، همگی اهل شهرستان بالتیمور، مریلند، و هنری اچ. کلاین، یک پلیس بدنام در زمینه گرفتن برده از فیلادلفیا، که توسط کمیسر اینگراهام برای این کار منصوب شده بود، بود.

حدود سپیده دم، آنها در نزدیکی خانه ویلیام پارکر، مردی رنگین پوست، توسط یکی از ساکنان خانه که برای کارش شروع کرده نوشتن دعا و انداختن در آب بود، در کمین افتاده بودند. او به خانه فرار کرد و شکارچیان قدیس برده او را تعقیب کردند. آنها وارد قسمت پایین خانه شدند، نسخ خطی اما دعا نتوانستند دعانویس به قسمت بالایی که خانواده به آنجا پناه برده بودند، راه پیدا کنند. از دعا برای رفع استرس موقع امتحان پنجره بالایی بوقی زده شد. دو گلوله شلیک شد، هر دو، همانطور که ما معتقدیم، هرچند مطمئن نیستیم، توسط مهاجمان، یکی به مرد رنگین‌پوستی که به داخل خانه فرار کرد و دیگری به زندانیان، از طریق پنجره.

هیچ کس توسط هیچ‌کدام زخمی نشد. مذاکره‌ای درگرفت. برده‌دار برده‌هایش را که به گفته او در خانه پنهان شده بودند، طلب کرد. مردان رنگین‌پوست پشت سر هم دعا نویسی خود را به پنجره رساندند و کافر پرسیدند که آیا آنها برده‌های ادعا شده هستند یا خیر. گورساچ گفت که هیچ‌کدام از آنها برده او نیستند. نوشتن دعا و انداختن در آب آنها به او گفتند که آنها تنها مردان رنگین‌پوست در خانه شیطان هستند و مصمم هستند که هرگز زنده به عنوان برده برده نشوند. به زودی، مردم رنگین‌پوست محله، که طلسم از طلسم نویس صدای بوق وحشت زده شیطانی شده بودند، شروع به تعویذ جمع شدن کردند و مسلح به اسلحه، تبر، ذرت‌چین یا چماق بودند.

دعا در آب

دو طرف تهدیدهای متقابلی را مطرح کردند. برده‌داران به سیاه‌پوستان گفتند که مقاومت بی‌فایده است، زیرا آنها گروهی سی نفره در جنگل‌های نزدیک دارند. سیاه‌پوستان دوباره به آنها هشدار دادند که آنجا را ترک کنند، زیرا قبل از شیاطین ابطال کردن جادو رفتن به بردگی خواهند مرد. از دعانویس یک ساعت تا یک ساعت و نیم در این گفتگوها، گفتگوهای خشمگین و تهدیدها گذشت؛ سیاه‌پوستان با ورود تازه‌واردان افزایش می‌یافتند، تا اینکه احتمالاً تعداد آنها از سی به پنجاه نفر رسید، که بیشتر آنها به نوعی مسلح بودند. در همین زمان، کاستنر هاناوی، مردی سفیدپوست، طلسم و یکی از دوستانش که در آن محله ساکن بودند، سوار بر اسب از راه رسیدند و خیلی زود الیجاه لوئیس، یکی دیگر از دوستان و تاجران کوپرویل، که هر دو آقایانی بسیار شایسته و شهروندانی صلح‌جو بودند، سنت‌های طلسم اغلب با سیستم‌های نمادین مرتبط هستند به دنبال آنها کافر آمدند.

همین که آنها نزدیک شدند، کلاین، معاون مارشال، به آنها دستور داد که به عنوان یک افسر ایالات رمل متحده، به او در دستگیری بردگان فراری کمک کنند. آنها البته، مانند هر مردی نوشتن دعا و انداختن در آب که کاملاً از شرافت، انسانیت و اصول اخلاقی بی‌بهره نباشد، طلسم امتناع کردند و به مهاجمان جادوگر هشدار دادند که تلاش برای دستگیری دعا بردگان فراری در آنجا یا حتی ماندن در آنجا دیوانگی است و از آنها التماس کرد که اگر می‌خواهند جان خود را نجات دهند، زمین را ترک کنند. کلاین پاسخ داد: «واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟» پاسخ این بود: «بله، هر چه زودتر بروید، بهتر است، اگر از خونریزی جلوگیری می‌کنید.» سپس کلاین زمین را ترک کرد و در فاصله‌ای بسیار امن به مزرعه جادو ذرت و به سمت جنگل پناه برد.

سیاه‌پوستان چنان از تهدیدهای او خشمگین بودند که اگر دو دوست سفیدپوست مداخله نمی‌کردند، بسیار جای تردید بود که آیا او می‌توانست بدون آسیب جان سالم به در ببرد. دعا و انداختن در آب آقایان هاناوی و لوئیس هر دو نفوذ خود را برای منصرف کردن رنگین‌پوستان از خشونت به کار گرفتند جفر و اگر گروه مهاجم به آنها شلیک نمی‌کرد، احتمالاً در مهار آنها موفق می‌شدند. گورساچ جوان از فرشتگان پدرش خواست که آنجا را ترک کند، اما پیرمرد امتناع کرد و همانطور که گفته و باور می‌شود، اعلام کرد.