دعا نویسی برای طلسم

فردا یک مهمانی شیک و مرتب خانگی برایتان ترتیب داده‌ام.» با شیطنت طلسم به من نگاه کرد. گفتم: «برو، من تحملش را دارم.» «خانم فاورشام و مادرش اینجا هستند» – او شروع به تیک زدن آنها با انگشتانش کرد – دعا نویسی برای طلسم «یک دختر خوش‌قیافه، کلی پول؛ پدرش پیمانکار بزرگ، فاورشام و کنت است، می‌دانید. بعد گوردون‌ها هستند – خانواده کنت و همسرش؛ و مک‌کالاک‌های اینستیر – یک دختر زیبای دیگر آنجا؛ و ریموند استورگیس – او به نوعی پسرعموی شماست؛ و لرد پمبری پیر و…» حرفش را قطع کردم: «اسکات عالی! منظورت این است که همه‌شان دسته‌دسته می‌آیند؟» «کم و بیش. در منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند.

دعانویس : هر صورت، آنها برای دین شام اینجا خواهند بود. من می‌خواهم که تو میزبان باشی، دعا نویس گای.» ناله کردم. او با بی‌رحمی ادامه دعاگر داد: «اوه، به نفعت خواهد بود. خانم فاورشام از یک طرف و دختر مک‌کالاک جادو از طرف دیگر در کنارت خواهند بود.» با کمی وقار شروع کردم: «اگر می‌خواهی از تهدید استفاده کنی…» صدای ناگهانی ضربه به در، حرفم را قطع کرد. لیدی بولسترود فریاد زد: «بیا تو!» سرم را بالا آوردم، بی‌خیال انتظار پارکس را داشتم، و برای یک لحظه‌ی درخشان و خیره‌کننده فکر کردم دیوانه شده‌ام. آستارته جادو شدن در چارچوب در ایستاده بود. او یک پیراهن شب ساده مشکی پوشیده بود و گیسوان قهوه‌ای‌اش دیگر از پشتش آویزان نبود.

دعا نویسی برای طلسم

اما من او دعا نویسی را می‌شناختم – او را به همان سرعت و اطمینانی که خورشید یا ستارگان را کافران می‌شناسم، می‌شناختم. روفوس نیز چنین کرد. با فریاد بلندی از شادی، از جا پرید و با لذتی وحشی و پر سر و صدا خود را روی او انداخت. لیدی بولسترود اظهار داشت: «روحم را شاد کن!» با تلاشی وصف‌ناپذیر گفتم: «روفوس، خودت را کنترل کن!» آستارته او را در آغوش گرفت و با چند ضربه رمل آرام، او را به چیزی شبیه به عقل سلیم رساند. او هم به وضوح به اندازه من شگفت‌زده شده بود، و می‌توانستم بالا و پایین رفتن سریع سینه‌اش را ببینم، دعا نویسی برای طلسم در حالی که اول به من و سپس به لیدی شیطانی بولسترود نگاه می‌کرد.

با این حال، وقتی صحبت می‌کرد، به شیوه‌ی آرام و دلنشین همیشگی‌اش بود. او گفت: «خیلی ارواح متاسفم. فکر کافر کردم تنها هستی.» لیدی بولسترود در حالی که به آرامی خودش را باد می‌زد، دعا نویسی و طلسم محبت گفت: «ملکه عزیزم، همه سگ‌ها این‌طوری با شما صمیمی می‌شن؟» آستارته عبادت کردن با خنده‌ای کوتاه روفوس را زمین گذاشت. «فقط اونایی که تربیت درست و حسابی دارن.» گفت. «خب، بگذارید هر دوی شما را معرفی کنم. ایشان گای هیتکوت هستند، گریس؛ من اغلب در مورد ایشان با شما صحبت کرده‌ام. گای، ایشان دوست من، خانم گریس کانوی هستند.» تعظیم کردم. گفتم: «نمی‌دانم چطور بابت فرشتگان روفوس عذرخواهی کنم.

فقط می‌توانم فکر کنم تو باید شبیه کسی باشی که او می‌شناسد.» با صراحت دلنشینی پاسخ داد: «فکر می‌کنم همینطور باشد.» سپس رو به حرز لیدی بولسترود کرد و افزود: «آمده‌ام بقیه‌ی پولتان را برایتان بیاورم. بفرمایید – چهار پوند و ده سنت.» و یک کپه‌ی کوچک طلا روی میز گذاشت. «مادیان حالش خوب شد؟» او سر تکان داد. «اوه، بله، ما با شور و شوق زیادی وارد و خارج شدیم و بچه‌ها حسابی خوش گذراندند. اما الان نباید حرف بزنم. دعا نویسی برای طلسم قول داده‌ام قبل از شام برایشان قصه بگویم و اگر ناامیدشان کنم، خوابشان نمی‌برد. بعداً همه ماجراهای ما را خواهید شنید.» او لبخند زد – همان لبخند شیرین و شادی که من آنقدر خوب می‌شناختم – و لحظه‌ای بعد رفته بود.

طلسم زیاد شدن خواستگار مکث کوتاهی برقرار شد. سپس نفس عمیقی کشیدم تا آرام شوم. پرسیدم: «آن چیز زیبا کیست؟» لیدی بولسترود با کمی غرور تعویذ گفت: «این معلم سرخانه‌ی من است.» تکرار کردم: «معلم خصوصی‌ات. او به تو چه چیزی یاد کیمیاگری می‌دهد؟» لیدی بولسترود ریزریز خندید. «خب، وقتی می‌گویم معلم خصوصی‌ام، منظورم یک طلسم مادربزرگ است. قرار است او جادوگر از بچه‌های آلن مراقبت کند، هرچند دعا نویسی در واقع او به همان اندازه از من مراقبت می‌کند. نمی‌دانم بدون گریس چه کار کنم.» با کمی احضار دلسوزی به او نگاه کردم. پرسیدم: «و چطور گریس را پیدا کردی؟» لیدی بولسترود کمی لرزید. «این کار را نکن، گای.» او گفت.

«این کار مرا یاد «کشیش» محلی‌مان می‌اندازد – یک آدم وحشتناک. گریس دختر تنها مردی است که من تا به حال دوست داشته‌ام – جک کانوی بیچاره.» گفتم: «چی، کاشف؟» او سر تکان داد. «وقتی از آن صخره احمقانه افتاد و خودش را کشت، گریس را کاملاً بی‌سرپرست گذاشت. درست مثل جک بیچاره بود – دعا نویسی برای طلسم مردی عزیز و دوست‌داشتنی، اما در مورد پول کاملاً ناامید. فکر نمی‌کنم هرگز فکر کرده باشد که اگر بمیرد چه اتفاقی برای گریس می‌افتد. وقتی گریس حدوداً شانزده ساله بود، او را از مدرسه برد و سه سال آخر قبل از اینکه کشته شماره ملا شود، آنها با هم در آن کشتی کوچک و مسخره‌اش، درست مثل وقتی که گریس دعا یک پسر بوده، در دنیا پرسه می‌زدند.» «آه!» با فکر گفتم، چون داشتم به قول ملوان‌ها «بوی خشکی را حس می‌کردم».

لیدی بالسترود ادامه انرژی مثبت داد: «می‌بینی، تمام درآمد جک، به هر شکلی که بود، با او از بین جادو نماز خواندن رفت و چیزی برای گریس به جز حق چاپ کتاب‌هایش باقی نماند. دعا نویسی و طلسم خب، خدا می‌داند که گریس دختری نیست که دنبال تجملات باشد، اما با این حال، نمی‌شود با سه جلد سفرنامه زندگی کرد، حتی اگر مورد تحسین انجمن سلطنتی جغرافیا قرار گرفته باشند.» اعتراف کردم: «به نظر غیرقابل هضم میاد.» «و بنابراین،» لیدی بولسترود پیروزمندانه حرفش را تمام کرد، «من او را متقاعد کردم که پیش من بیاید و جادو سیاه دعانویس در مراقبت از فرزندان آلن به من کمک کند.

البته، او خیلی خوب است که تمام عمرش معلم سرخانه باشد، اما من قصد دارم روح او را به ازدواج اولین مرد ثروتمند خوبی درآورم که شیاطین عقلش قد بدهد که قدر او را بداند. حالا دعانویس میرآباد یکی را در ذهنم دارم.» ناگهان از این آقای خوش‌شانس که جایگاه والایی داشت، احساس تنفر شدیدی کردم. دعا نویسی برای طلسم با بی‌خیالی گفتم: «فکر نمی‌کنم عاشق او شدن کار سختی شیطانی باشد، مگر اینکه کسی با آفتاب‌سوختگی دختران مخالفت ریشه‌داری داشته باشد.» لیدی بولسترود خندید. «اوه، بیشترش از بین خواهد رفت – او تازه برای تعطیلاتش آمده، با چند تا از دوستان قدیمی مدرسه‌اش مانده، در ساحل قایق‌سواری کرده و در فضای باز زندگی کرده است.

دعا نویسی برای رفع طلسم به او گفتم که رنگ پوستش را خراب کرده، اما فکر نمی‌کنم سرش را برای این چیزها نگران کند. او درست مثل پدرش یک کولی مادرزاد است.» صدای مهیب ناقوسی از سالن، مکالمه‌ی ما را قطع کرد. لیدی بولسترود نگاهی به ساعت انداخت و از روی صندلی‌اش بلند شد. «بیا، گای،» او گفت، «این متون کهن زنگ رختکن است. من تو را به اتاقت می‌برم، و بعد می‌توانی اگر چیزی می‌خواهی به من این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. بگویی.» روفوس که مشخصاً مصمم بود در این مکان عجیب از من غافل نشود، شیاطین با فاصله کمی دنبالم می‌آمد و میزبانم را در امتداد یک طرف راهرو و از یک ردیف پله کوچک که به چند در منتهی می‌شد، بالا رفتیم.

او در حالی که درِ سمت چپ را باز می‌کرد، گفت: «رسیدیم! این اتاق قدیمی آلن است. امیدوارم راحت باشی، گای.» دعا نویسی برای طلسم نگاهی به اطراف آپارتمان بزرگ و مجلل مبله انداختم و دیدم که وسایلم همه از بسته‌بندی خارج شده گشایش و آماده استفاده چیده شده‌اند. چشمانم متوجه فرش ضخیم ترکی، صندلی‌های راحتی گود و پاتختی برنجی مجلل شد. با لبخند به بالا نگاه کردم. گفتم: «فکر آیا دعا نویسی واقعیت دارد کنم رمال بتونم یکی دو شب اینجا دوام بیارم. من به سختی‌ها عادت دارم.» لیدی بولسترود دوباره خندید، و در حالی که با محبت شانه‌ام را نوازش می‌کرد، مرا به توالت و به تفکراتم تنها گذاشت.

برای طلسم

نمی‌توانستم همدمی مشرکان بهتر از فرشتگان این یکی بخواهم. در واقع، اولین دعا انگیزه‌ام وقتی خودم را تنها یافتم این بود که در نوعی رقص شادی آیینی در اتاق غرق شوم؛ اما همین فکر که شاید کسی آن زیر باشد برای مهار شور و شوقم کافی بود. بنابراین به این بسنده کردم که به دعا نویسی و طلسم جدایی سمت روفوس بروم که روی یکی از صندلی‌ها شیاطین پریده بود و پنجه‌هایش را به گرمی فشرد. گفتم: «روفوس، ما پیداش قدیس کردیم – اولین شاتش پیشینه تاریخی رو پیدا کردیم! کی گفته چیزی به دعا نویسی اسم سرنوشت وجود نداره؟» روفوس دستم را لیسید و سپس طوری سرش را بالا آورد که انگار می‌خواست تبریک بگوید.

ادامه دادم: «دیگه ریسک نمی‌کنیم. این دفعه نمی‌ذاریم با قایق بره، هان، سگ من؟» بعد مکث کردم. اضافه کردم: «لعنتی، روفوس، روی کت من نشستی! ازش دور شو، طلسم گیجت می‌کنم!» او با کمی دعا نگرانی دعا نویسی برای طلسم جادو سیاه با عجله از جا پرید، اما من آنقدر سرحال بودم که دعانویس نمی‌توانستم ناراحت شوم. وقتی زن مورد علاقه‌ات را پیدا دعا نویسی طلسم کرده‌ای، حتی منظره‌ی استفاده از کتت به عنوان پادری هم نمی‌تواند هیچ رنجش جدی‌ای را برانگیزد. در حالی که لباس عوض می‌کردم، با دعانویس خوشرویی به آنچه می‌خواستم به آستارته بگویم فکر می‌کردم. مشخص بود که او در مورد تعطیلاتش به لیدی بولسترود چیزی نگفته بود؛ و من خوشحال بودم که احساس می‌کردم تمام آن سه روز خوشمزه هنوز یک راز بین ما است.

یک چیز را مصمم بودم، و آن این بود که اگر او هرگونه سوء تفاهمی در مورد احساسات من نسبت به خودش داشت، باید به سرعت و به طور جفت روحی موثر برطرف می‌شد. در جزیره من معلول بودم، زیرا هرگونه انحراف از این داستان شاد که ما فقط دوستان معمولی هستیم، همه کلیسا چیز را خراب می‌کرد. با این حال، اینجا چنین مانعی وجود نداشت. موکل جن ما در شرایط برابر ملاقات می‌کردیم و اگر آستارته در مورد میزان عشق من به او شک داشت، تقصیر من نبود.