نوشتن دعا برای حاجت گرفتن

ما آنها را تحقیر می‌کنیم، همسایگان ما، بره‌های فقیر و آسیب‌دیده مسیح هستند. حتی یک فکر کردن به آنها، ممکن است جادو سیاه باعث شود که سر خود را از شرم در خاک فرو کنیم. جای تعجب دعا نیست که با ادعای عشق به مسیح و دین او، نوشتن دعا برای حاجت گرفتن دوست نداریم از آنها صحبت کنیم؛ زیرا ما به جای اینکه بره‌های مسیح را تغذیه کنیم، تمام قدرت وابسته به این سرزمین را تحریک می‌کنیم تا آنها را از تغذیه شدن دعا بازداریم. “بره‌های من را تغذیه کنید”، می‌توانیم آنها را با همدردی برادرانه، با امید، با آزادی، نان فناناپذیر بهشت ​​تغذیه کنیم. می‌توانیم آنها را به مراتع سرسبز و آب‌های آرام، به آزادی باشکوهی که مسیح برای سنت‌های معنوی در مناطق مختلف به طور متفاوتی تکامل یافته‌اند.

دعانویس : آزادی همه انسان‌ها، آزادی فرزندان خدا، با آن مُرد، هدایت کنیم. می‌توانیم اعمال هر عاطفه و استعداد مقدسی را که خالق به آنها عطا کرده است، برای آنها تضمین کنیم. اما ما هیچ یک از این کارها را انجام نمی‌دهیم. ما اجازه می‌دهیم که با این گله بزرگ خداوند عیسی مانند اموال، خرید و فروش، شیطان مانند حیوانات دعا نویسی باربر، شکار و توسط سگ‌ها و گرگ‌ها دریده شوند. من می‌گویم ما، ما از این جوامع آزاد شمالی، زیرا به واسطه‌ی اجازه‌ی ما، که هم جادو با سکوت و هم با همکاری فعال به طور مؤثر دعا نویسی نشان داده می‌شود، طلسم چنین چیزهایی وجود دارند.

نوشتن دعا برای حاجت گرفتن

اگر تمام قدرت اخلاقی، مذهبی و فیزیکی شمال به حمایت از آنها متعهد نمی‌شد، آنها به سختی دعا می‌توانستند به این شکل ادامه یابند. آیا ما در … نیستیم؟ نزدیک‌ترین اتحاد و اتحاد با کسانی که ادعا می‌کنند و از حق خرید و فروش انسان‌ها، فقرای خدا، بره‌های مسیح، استفاده می‌کنند، نوشتن دعا برای حاجت گرفتن اتحادی که تصور می‌کنیم به دعا اندازه‌ی جادوگر فداکاری انسانیت و مردانگی‌مان، شیاطین نقره و طلا برای ما به ارمغان می‌آورد؟ نه، آیا ما طبق قانون موظف نیستیم کار پست سگ‌های شکاری را انجام دهیم و فراریان نفس‌زنان را برای آزادی شکار کنیم؟ من هیچ کلمه‌ای از تقبیح به زبان نمی‌آورم.

نیازی نیست. زیرا واقعیت‌هایی که فقط در هفته‌ی کافران گذشته کافر رخ داده‌اند، فراتر از هرگونه تقبیح هستند. تنها چند ساعت پیش، مردی فرشتگان با دو پسرش، با عجله به اسارت غیرانسانی که از آن فرار کرده بودند، بازگشتند و آن مرد، برادر و آن دو جادو پسر، برادرزاده‌های یک روحانی رنگین‌پوست نیویورکی بودند که در کلیسای پرسبیتریان نیو اسکول چنان جایگاه والایی داشت که افتخارات یک دانشگاه اروپایی را دریافت کرده و به عنوان مدیر در یکی از پرسبیتری‌های همان کلیسا، زمانی که در شهری که در پیشینه تاریخی آن ساکن است، برگزار می‌شد، فعالیت می‌کرد. تقریباً در همان لحظه، آن فراری بیچاره به همراه فرزندانش در شهر ما کشیده شدند، مجمع عمومی همان شاخه از کلیسای پرسبیتریان، که اکنون در اینجا تشکیل جلسه می‌دهد، پس از روزها بحث در مورد اعتبار غسل تعمید کاتولیک رومی، به عنوان موضوعی نامناسب برای بحث، موضوع آن اشتباه بزرگ که دوباره به دعانویس هورامان تخت رنج

بردگی بازمی‌گشت، برادر یکی از کشیشان منصوب خودشان را کنار گذاشت، و نتوانست کلمه‌ای در محکومیت این عمل نادرست و ظالمانه که تازه در پایتخت کشور انجام شده بود، بر زبان بیاورد. وقتی چنین واقعیت‌هایی در میان ما رخ می‌دهد، نمی‌توانیم در مورد بره‌های مسیح بی‌گناه باشیم. نوشتن دعا برای حاجت گرفتن این ما هستیم، ما که افکار عمومی شمال را تشکیل می‌دهیم، ما که موافقیم این ایالت‌های آزاد، شکارگاه باشند، جایی که این برادران و خواهران فقیر ما، شکار هستند؛ این ما هستیم که نان زندگی، حقوق مسلم انسان را از آنها دریغ می‌کنیم. همانطور که این نعمت‌ها را دریغ می‌کنیم، اعطای آنها نیز در توان ماست.

پس گوسفندانی که مسیح، همانطور که او را دوست داریم، به ما فرمان می‌دهد تا به آنها غذا بدهیم، کسانی هستند که به دلیل کمبود غذایی که در توان ماست تا تأمین کنیم، گرسنه‌اند. و ما می‌توانیم با ابراز همدردی طلسمات صمیمانه خود با آرمان مبارک رهایی آنها، برای لغو بی‌عدالتی فاحشی که با آنها رفتار می‌شود، با ابراز اعتراض جدی خود علیه بی‌عدالتی‌های فزاینده و آشکار ستمگر، با دریغ کردن هرگونه کمک و حمایت از کار ستم، به تغذیه، تسکین و رهایی آنها کمک کنیم. گفتن اینکه دکتر فرنس، در التماس‌هایش برای برده، «به موقع و بی‌موقع» بود، اغراق نیست.

این حقیقت چنان آشکار بود که حتی برخی از دوستان دلسوزش طلسم به او گوشزد می‌کردند که شور و شوقش او را از مرزهای مناسب فراتر می‌برد و سخنانش بی‌جهت تکراری بودند. او به این دوستان – که ناگفته پیداست، وسعت و بار سؤال را کاملاً درک نمی‌کردند – همانطور که در گزیده زیر از خطبه‌ای که اندکی پس از خطبه بالا ایراد شد، پاسخ داد: بارها و بارها، ظاهراً دعانویس با نهایت سادگی، از سید و حاجی من پرسیده شده است که نوشتن دعا برای حاجت گرفتن ‘چرا اینقدر درباره بردگان حرف می‌زنی؟ آیا شیطانی تصور می‌کنی در میان شنوندگانت کسی هست که با تو موافق اعمال مربوط به جادو دعا نویس نباشد؟ همه ما می‌دانیم که برده‌داری بسیار اشتباه است.

چه فایده‌ای دارد که یکشنبه به یکشنبه در مورد این موضوع صحبت کنیم؟ همه ما درست مثل تو در مورد آن احساس داریم.’ «درست مثل من در موردش احساس کنید.» به احتمال زیاد، دوستان من. خیلی محتمل است که همه شما به همان اندازه احساس کنید، و بسیاری از شما بیشتر از من در موردش احساس کنید. خدا می‌داند که پشیمانی ابجد من جادو همیشه این نبوده که اینقدر احساس می‌کنم، بلکه این بوده که بیشتر احساس نمی‌کنم. کاش نه شما و نه من نمی‌توانستیم از روی ترحم، ترحم برای برادران و خواهران فقیر و ستمدیده‌مان، غذا بخوریم یا بخوابیم. اما چیزی که اکنون توجه شما را به آن جلب می‌کنم، چیزی نیست که می‌دانیم و احساس دعا می‌کنیم، بلکه توهمی است که ما در آن گرفتاریم، در اشتباه گرفتن دانستن با عمل کردن ، در این خیال که ما برای لغو برده‌داری تلاش می‌کنیم زیرا می‌دانیم که اشتباه است.

این چیزی کافران است که اکنون می‌خواهم شما در نظر بگیرید، فریبی که ما در مورد خودمان انجام می‌دهیم، خطای خطرناکی که در آن می‌افتیم، وقتی که آگاهی از وظیفه خود را برای انجام آن کنار می‌گذاریم. این دو چیز بسیار متمایز جادو کهن هستند. فرشتگان اگر می‌دانید چه چیزی درست است، نوشتن دعا برای حاجت گرفتن اگر آن را انجام دهید، خوشبخت هستید. دوستان من، توجه کنید که اکنون از شما چه چیزی را درخواست می‌کنم. آنچه اکنون درباره آن صحبت می‌کنم نه ظلم‌ها و نه حقوق ستمدیدگان است. این مواجهه شخصی ما رمل با جدی‌ترین اشتباه است. این خطری است که روح ما را تهدید می‌کند و من می‌خواهم که چشمانمان نسبت به آن باز و هوشیار باشد.

و ضمناً، بگذارید بگویم جفت روحی که یکی از طلسم دلایل اصلی که چرا من هر از گاهی به آن موضوع بزرگ روز اشاره می‌کنم، موضوعی که به شکلی پیوسته زمین را نوشتن دعا برای حاجت گرفتن تکان می‌دهد و عصری را که در آن زندگی می‌کنیم رقم می‌زند، صرفاً اصلاح ستمدیدگان نیست، بلکه آموزش، روشنگری اخلاقی، تهذیب مذهبی قلب‌های خودمان است که این موضوع مهم ارائه می‌دهد. برای من این موضوع بی‌نهایت چیزی بیش از یک مسئله‌ی صرف انسانیت است. بار موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است سیاسی آن کم‌اهمیت‌ترین و سطحی‌ترین بخش آن است و در مقایسه با روابط اخلاقی و مذهبی‌اش، به ندرت ارزش توجه دارد. زمانی، به دلیل جنبه‌ی بیرونی و سیاسی‌اش، از آن اجتناب می‌کردم، همانطور که بسیاری هنوز هم می‌کنند، اما هر چه بیشتر توجه فرشتگان من را به طلسم خود جلب کرده است، بیشتر به آن فکر کرده‌ام – بیشتر و بیشتر برایم آشکار شده است که موضوعی پر از نور و هدایت، هشدار

دعا حاجت گرفتن

و الهام برای روح فرد است. این قدرتمندترین وسیله‌ی فیض و رستگاری است که در طلسم مشیت الهی، برای امروز و نسل حاضر، و مذهبی‌تر از کلیساها و سبت‌ها، مقرر شده است. پر از موعظه است. این یک انجیل کامل است، یک کتاب مقدس کامل از حقایق روشنگر ذهن، پاک کننده مقدس قلب و نجات دهنده روح. چقدر نور بر صفحه عهد جدید برای من تابانده است! چه اهمیت عمیقی را در احکام و گشایش تمثیل های عیسی مسیح دعانویس باب‌انار آشکار کرده است! چگونه کلمات او با معنای جدیدی شکوفا می شوند! چگونه به ما کمک می کند تا از دعانویس آزمایش های اعمال صالح او و روح خداگونه ای که او با جادو شدن آن آنها را تحمل کرد، قدردانی کنیم!

زمستان تاریک ۱۸۶۰ با اندوه بر همه طرفداران لغو برده‌داری گذشت؛ شاید بر هیچ‌کس به اندازه گروه کوچک فیلادلفیا فشار نیاورد. با توجه به موقعیت این شهر، حرز درست در دعاگر لبه برده‌داری، و از نظر اجتماعی، به جادو سیاه دلیل پیوندهای خونی یا خویشاوندی با برده‌داران جنوب، به دور از هر پیش‌بینی انسانی، مطمئناً اولین صحنه خونریزی در نبرد مرگبار آینده خواهد بود. همانطور که دکتر فرنس در خطبه خود درباره جان براون پیر گفت: شیطانی «از میان کافر ابر تیره و تار که بر فراز جنوب سایه افکنده است، صاعقه‌ای زبانه کشیده و خون جاری شده است، و جایی که صاعقه زده شده، از ترس در وحشت فرو رفته است.» ضربه متقابلی که همه ما احساس می‌کردیم، به زودی از راه خواهد رسید، و فیلادلفیا، همانطور که ما می‌ترسیدیم، به عنوان نقطه‌ای انتخاب خواهد شد که برده‌داری اولین حمله مرگبار خود را در آنجا انجام خواهد داد.

لغو برده‌داری در آنجا، اولین قربانیان آن خواهند بود. دکتر فرنس در روز اعدام جان براون در جلسه عمومی شرکت کرده بود تا برای روح قهرمانش که فرشتگان نوشتن دعا برای حاجت گرفتن در آن زمان در حال مرگ بود جادو سیاه دعا کند و به جفر همراه دو یا سه نفر دیگر به ارواح ایستگاه راه‌آهن رفته بود.