نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه

علاقه و شادی شدید افراد دور میزها شد. پیشخدمتی که وظیفه‌اش طلسم رسیدگی به ما بود، وارد فضای شوخی شد، حس شوخ‌طبعی‌اش احتمالاً به دلیل غریزه‌ی پیشگویانه‌اش در مورد ارزش مالی ما، تندتر شده بود. «شام برای سه نفر، آقا؟» پرسید. نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه پیتمن با کمی تأمل، منو را بررسی کرد و یک برنامه‌ی کوچک و رضایت‌بخش را انتخاب کرد. او با نقاط ضعف من آشناست. او در حالی که به بوقلمون اشاره می‌کرد، گفت: «دوست دیگرم با یک سوپ غلیظ و کوچک شروع می‌کند.» در همین لحظه مدیر رستوران از راه رسید. او با لحنی قاطع اما پوزش‌طلبانه شروع کرد: کافران «عذر می‌خواهم، آقا، اما متأسفانه موکل جن باید از شما دعا خواهش کنم که آن پرنده را ببرید.

دعانویس : بقیه خانم‌ها و آقایان، می‌دانید، آقا…» این باعث شد پیتمن به عزت خود برسد. او پاسخ داد: «اگر به دوستانم اعتراض کنند، رستوران را ترک خواهم کرد.» مردی خوش‌قیافه از میز ذکر کناری به گفتگو پیوست. او گفت: «من شخصاً از اینکه در جادو چنین جمع جالبی هستم، بسیار خوشحالم.» پیتمن پیروزمندانه فریاد زد: «شنیدی چی شد! برو گمشو مدیر. نه، یه دقیقه صبر کن؛ یه نوشیدنی بخور؟» مدیر سرش را تکان داد. «خیلی ممنون، آقا؛ اما می‌ترسم که خلاف قوانین من باشد. البته، اگر بقیه مهمانان به پرنده اعتراض نکنند، من دیگر حرفی ندارم.» شانه‌هایش را بالا انداخت و رفت.

نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه

هرگز آن شام را فراموش نخواهم کرد. نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه تحت تأثیر بطری سوم شامپاین، پیتمن باشکوه شد. گفتگوی درخشان او بی‌طرفانه بین من و بوقلمون و افراد میزهای مجاور رد و بدل شد، که همگی به شدت دلسوز بودند. تلاش برای توصیف آن بی‌فایده است، و راستش را بخواهید، خودم هم ایده بسیار ناقصی از آنچه واقعاً اتفاق افتاده دارم. با این حال، به وضوح به یاد دارم که حدود ساعت نه هیپودروم دعانویس را پیشنهاد کردم. اولش پیتمن لجباز بود. گفت که آنجا جای خوبی برای بردن بوقلمون نیست، اما بعد از کلی اصرار و پافشاری اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند توانستم بر تردیدش غلبه کنم و در میان کلی آرزوی خوب، رستوران را ترک دعا نوشتن نامه کردیم.

با کمک یک تاکسی و بدون هیچ مشکلی به هیپودروم رسیدیم. من بوقلمون را گرفتم و پیتمن را فرستادم تا بلیط‌ها را بخرد. او درست زمانی که من سعی داشتم پرنده را مخفیانه به رختکن ببرم، برگشت. با عصبانیت پرسید: «فکر می‌کنی داری چه کار می‌کنی؟ برایش یک غرفه ارواح دارم.» تکرار کردم: «یه طویله!» «بله، یک غرفه. خودخواه نباش.» بی‌خیال شدم و با فروتنی دنبالش به سالن رفتم. نوشتن دعا برای پیدا شدن کار من به طرز عجیبی خاطرات مبهمی از آنچه بعداً اتفاق افتاد دارم. یادم می‌آید که یک آقای هیکلی با لباس فرم به من اعتراض کرد و پیتمن با کمی هیجان ماجرا را برایش توضیح داد.

«سرکار،» گفت: «اشکالی ندارد، سرکار. به همسرم قول داده‌ام که نگذارم پرنده از جلوی چشمم دور شود. برایش یک جفت روحی اصطبل گرفته‌ام – سر و صدایی نمی‌کند. نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه پرنده‌ی مودبی است، گروهبان؛ در آکسفورد بزرگ شده. اشکالی ندارد، افسر.» نمی‌دانم این توضیح واضح علوم غریبه بود یا نیم تاجی که با آن حرفش را ثابت کرد، که متصدی را سر عقل آورد، اما بدون هیچ مخالفت دیگری پیروزمندانه در وسط ردیف جلو جای گرفتیم. تماشاگران شاد و کریسمسی بودند و بوقلمون فوراً مورد توجه دین قرار گرفت. در واقع، توجه بیشتری را نسبت به اجرا به خود جلب کرد. پیتمن اصرار داشت که برایش ویسکی و سودا بخرد و وقتی بوقلمون از نوشیدن امتناع کرد، کاملاً عصبانی شد.

بوقلمون با سیگاری در چنگالش، با حالتی شهوت‌انگیز نشست، در حالی که او با جدیت در مورد گناه ناسپاسی با حرز او صحبت می‌کرد. بالاخره یکی از اجراکنندگان از ادامه دادن امتناع کرد، مگر اینکه ما را از جفر آنجا دور کنند. پیتمن با چهره‌ای گرفته، بوقلمون را زیر بغلش زد و ما در میان تشویق‌های حضار دعانویس از خانه خارج شدیم. در این زمان، ساعت نزدیک به ده شب بود و از آنجایی که آخرین قطار ما ساعت طلسمات ده و نیم لندن را ترک می‌کرد، بدون هیچ تأخیر دیگری به سمت واترلو حرکت کردیم. وقتی به ایستگاه رسیدیم، پیتمن اصرار داشت که سه بلیط بخرد.

او با چشمانی اشکبار اعلام کرد که هیچ چیز او را وادار به کلاهبرداری از شرکت راه‌آهن نخواهد کرد. من پیشنهاد دادم که بوقلمون را دوباره داخل سبد بگذارد، اما او سرش را تکان داد. با لحنی گرفته گفت: «به زنت قول بده که لهش نکنی. نکنه قولم رو زیر عبادت کردن پا بذارم؟» با ناراحتی دعاي عاشق كردن یک مرد از راه دور جواب دادم: «نه، برو سوار شو.» ما وارد کالسکه شدیم و پیتمن بوقلمون را در گوشه‌ی دیگری گذاشت. سپس هر دو خوابیدیم. درست زمانی که قطار طلسم داشت با ضربان قلبش از اجنه غیر مسلمان ایستگاه خارج می‌شد، نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه با تکان شدیدی از خواب پریدم. با نگاهی بی‌دقت از پنجره، با کمال تعجب دیدم که به مقصد رسیده‌ایم.

دعای قوی برای برگشت معشوق دعا در را باز کردم و دنده‌های پیتمن را فرو کردم. فریاد زدم: «بیا، ما اینجاییم!» او به دنبال من به سمت سکو دوید و قطار به آرامی در تاریکی فرو رفت. هر دوی ما کمی ناراحت بودیم و پیتمن تصمیم گرفت قبل از رفتن به خانه، به خانه طلسم من بیاید و یک نوشیدنی برندی و سودا بنوشد. با لحنی جدی گفت: «هیچ متون کهن چیز مثل برندی و نوشابه برای شوک عصبی خوب نیست.» کمی در مورد فرشتگان برندی شک داشتم، اما او آنقدر مطمئن به نظر می‌رسید که من طلسم تسلیم شدم و با هم به سمت کلبه رفتیم.

چراغ اتاق غذاخوری کوچکم را روشن کردم و دعانویس چند جرعه از آن را ریختم. گفتم: «پیتمن، روز پرکاری داشتیم.» «در حال کندن» تکرار کرد. لیوانم را بالا بردم و طلسم نویس گفتم: «شانس آوردم، جادو سیاه و عمر طولانی برای بوقلمون.» پیتمن با دعای برگرداندن معشوق فریادی از وحشت، لیوانش را انداخت و روی صندلی افتاد. سپس حقیقت هولناک بر من آشکار شد. بوقلمون را توی قطار جادو جا گذاشته بودیم. نسخه بعدی جورج بارتون درهای گردان را هل داد و باز کرد و شیاطین وارد بانک شد. رمال چند نفر پشت پیشخوان ایستاده بودند – دعا برای رزق و روزی خانه چند تاجر، یک پیرزن، یک پادو – در حالی که صندوقدار، مردی مسن و با ظاهری آشفته، مشغول شمردن یک کپه بزرگ نقره بود که یکی از آنها تازه آن را جادو کهن پرداخت کرده بود.

وقتی بارتون وارد شد، سرش را بالا آورد و با سر به سمت سایر مشتریان اشاره کرد. بارتون تخته‌ای را که به داخل دفتر منتهی می‌شد، بلند کرد و به دعا نویس سمت دری کناری با شیشه نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه مات رفت، جادو سیاه پیشینه تاریخی آن را باز کرد و کلاهش را به میخ داخل آویزان کرد. سپس نوشتن دعای رزق و روزی والا به پیشخوان آمد و شروع به رسیدگی به افرادی ابجد فرشته کرد که منتظر بودند. کار او با سرعت مکانیکی مشخص می‌شد که به طور قابل توجهی در حرکات طلسم دوستان مسنش وجود نداشت . بنابراین تا زمانی که آنها مطمئن شدند که کپه نقره جلوی او با جادو سیاه مبلغ روی رسید مطابقت دارد، بارتون نیازهای مشتریان باقی مانده را برطرف کرده بود.

صندوقدار چیزی در «طومار» خود وارد کرد، فیش اعتباری را پر کرد و سپس، پس از اینکه دعا با دقت خودکارش را پاک کرد و روی میز گذاشت، رو به بارتون جادو کرد. او گفت: «الان دارم می‌روم ناهار بخورم. اگر وقت نسخ خطی دارید، می‌توانید چند تا از این نوشته‌ها را بنویسید.» – به انبوهی از چک‌ها دعاگر و فیش‌های اعتباری مچاله شده زیر وزنه کاغذ اشاره کرد. او اضافه کرد: «وقتی شما بیرون بودید، ما خیلی سرمان شلوغ بود.» بارتون بدون اینکه سرش را از کتابی که در آن مشغول نوشتن بود بلند کند، دعا برای رزق و روزی خانه پاسخ داد: «بسیار خب.» برای ربع ساعت بعدی، بانک عملاً خلوت شیطانی بود؛ سکوت فقط با صدای خش‌خش خودکارها یا آه گاه‌به‌گاه یکی از دو کارمند جوان که پشت میز کار می‌کردند، شکسته می‌شد.

دعا رزق خانه

بیرون، دنیا غرق در آفتاب طلایی یک روز عالی ژوئن بود؛ اما در داخل، فقط یک بعدازظهر گرم دیگر بود که به روال عادی و یکنواخت خود ادامه می‌داد. بارتون خیلی زود وارد انبوه بدهی‌های معوقه که توسط همراهش به او ارث رسیده بود، شد و طومار بدهی‌های او را برایش جمع کرد. یکی از کارمندان ارشد با انبوهی از کاغذ از اتاق مدیر وارد شد، آنها را روی میز انداخت و به سمت جایی که مشغول کار بود، رفت. تازه وارد پرسید: «حالت چطوره؟» و یک چاقوی قلم تراش بیرون آورد و شروع به تمیز کردن ناخن‌هایش کرد.

می‌خوای زود بری بیرون؟» «خب، ترجیح می‌دهم، اگر انرژی مثبت بتوانید این کار را بکنید.» نگاهی به طومارها انداخت. «می‌بینم که به ویلیِ خسته کمک کرده‌اید.» این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. بارتون لبخند زد. «اگر من نبودم، تا ساعت شش اینجا بودی. الان وقتشه که این پیرمرد بیچاره حقوق بازنشستگی‌اش را نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه بگیرد.» دیگری گفت: «باید تو را صندوقدار کنند. فرز می‌خواهد آخر سال برود، البته اگر بگذارند. چرا خودت برای آن شماره ملا درخواست نمی‌دهی؟» بارتون نگاهی به اطراف انداخت تا ببیند همزاد کسی صدایشان را شنیده یا نه، و با صدای آهسته‌تری پاسخ داد: «هفته‌ی پیش همین کار را کردم. مدیر – او یک آدم ریزنقش و بی‌عرضه است، بلک‌مور – نامه‌ی خیلی تندی فرستاد و در آن از تناسب اندام من و از این جور چیزها خواست؛ اما مدیران روح در جواب نوشتند و گفتند جادو شدن که من خیلی جوان هستم.

خیلی چندش‌آور بود، نه؟» همراهش پرسید: «چرا دنبال کار دیگری نمی‌روی؟ با این مغزت، در بانک تلف می‌شوی. هر احمقی می‌تواند از این کارها بکند.» بارتون کمی سرخ شد. ابطال کردن جادو او بیست و یک ساله بود و تعریفش کاملاً واقعی بود.