نوشتن دعا و طلسمات

خطر جدی انقراض قرار دارد. دیگری اینکه ذهن عموم چنان شکل گرفته است که موضع یک روزنامه باید قضایی باشد، و تمام تلاش‌ها برای جانبدارانه جلوه دادن یک فرشتگان روزنامه، نوشتن دعا و طلسمات تنها با سرمایه‌ی کلان، طلسم توانایی فوق‌العاده و حرز اعتبار تثبیت‌شده، از شکست تجاری نجات می‌یابد. «ارگان‌ها» زمانی ظهور کردند که تنها کاربرد یک روزنامه، انتقال اطلاعات بود و زمانی که مردان صاحب قدرت، داشتن طلسم کانالی را برای انتشار مطالب منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند ذکر مورد نظرشان در خارج از کشور مناسب یافتند. از دل جادو سیاه این نوع رابطه با دولت، یک روزنامه کوچک که با نقش فروتنانه‌اش مخالفتی نداشت، پدید آمد.از نوعی روزنامه رسمی، که روزنامه‌های قبلی در واقع تفاوت چندانی با آن نداشتند، البته همیشه نماز خواندن می‌توانستند امرار معاش کنند اعمال مربوط به جادو و شاید کمی از شأن و منزلتی که از داشتن یا فرض داشتن اسرار دولتی ناشی می‌شود، بهره‌مند شوند.

دعانویس : اما اضافه شدن تدریجی خطبه‌ای که به عنوان «رهبر» یا «مقاله سرمقاله» شناخته می‌شود، این رابطه را دشوارتر و در سید و حاجی نهایت غیرممکن کرد. هرچه نظرات سردبیر در مورد امور عمومی متکبرانه‌تر، شوم‌تر و پیامبرانه‌تر می‌شد، مردم کمتر مایل بودند که به او اجازه دهند مقام مأمور حقوق‌بگیر دولت را جادو حفظ کند. مردم نسبت به او همان احساسی را داشتند که نسبت به جارچی شهر داشتند اگر لباس و دستبند می‌پوشید و اصرار داشت که اعلام دزدی‌ها و ضررهای خود را با موعظه‌هایی در مورد پوچی زندگی و استفاده صحیح از طلسم نویس فرصت‌ها همراه کند. خلاصه اینکه، سردبیر باید کار خود را به شیوه‌ای درخور وظایف تازه‌اش به عنوان یک پیامبر انجام می‌داد و حداقل وانمود می‌کرد که گفته‌هایش کاملاً مستقل و صرفاً ناشی از تمایل به خیر عمومی است، همانطور که یک پیامبر باید باشد.

نوشتن دعا و طلسمات

اکنون بسیار نادر است که دولتی بتواند یک روزنامه‌ی جاافتاده از طبقه‌ی جادو اول را وادار کند تا به معنای واقعی کلمه به عنوان ارگان آن عمل کند، مگر با کار کردن روی غرور سردبیران. نوشتن دعا و طلسمات تقریباً تعویذ همه سردبیران کمی نسبت به نسبت دادن مفسر یا منتقد صرف بودن حساس هستند و کمی هم مایلند که توسط کسانی که درگیر کار واقعی دستگاه سیاسی هستند، “مردان دعا عملگرا” تلقی شوند. “سردبیر قدیمی” در این کشور در واقع ترجیح می‌داد که یک سیاستمدار فعال تلقی شود و دوست داشت از روزنامه‌اش به عنوان بخشی از دستگاه سیاسی برای تولید دستاوردهای حزبی محکم استفاده کند و به این ترتیب در حلقه‌ی “کارگران” و “مدیران” به عنوان یکی از خودشان پذیرفته شود.

و برای حفظ این موقعیت، او همیشه مایل بود هر نظری را که آنها پیشنهاد می‌کردند “بنویسد”. جانشین او، اگرچه کمتر به «کارگر» بودن اهمیت می‌دهد و می‌تواند بدون تعقیب سیاستمداران، جادو حضور آنها را در دفترش تضمین کند، با این وجود، کم و بیش از اعتماد مردان قدرتمند لذت می‌برد و اغلب تنها مقدار کمی از این شیطانی اعتماد کافی است تا او را دعانویس ششتمد وادار به تسلیم شدن از مقام قضایی و پذیرش وکالت کند و در همه حال در کنار آنها بایستد. اما هیچ روزنامه‌ی برجسته‌ای در روزگار ما هرگز این مقام را برای مدت طولانی امتحان نکرده است، موکل جن مگر اینکه به دلیل تقاضای جادو سیاه مردم برای بی‌طرفی و جادوگر دشواری ناشی از اجتناب از توهین در محافل رسمی، مجبور به ترک آن شده باشد.

هر اداره‌ای چه از طریق شیطانی رئیس کافر و چه از طریق زیردستان خود کارهایی انجام می‌دهد که قابل دفاع نیست و دوستان عاقلش ترجیح می‌دهند در سکوت از آنها بگذرند. اما یک روزنامه‌نگار نمی‌تواند ساکت بماند. دولت ممکن است از او بخواهد دعانویس که زبانش را نگه دارد،اما خواننده از او می‌خواهد که صحبت کند؛ و از آنجایی که مردم نیروی شیطانی محرکه جنگ را فراهم می‌کنند و هزینه لباس پیامبر را می‌پردازند، نوشتن دعا و طلسمات او دیر یا شماره ملا زود مجبور می‌شود از دولت جدا شود و دعانویس فاریاب آن را به خاطر گوش ندادن دعا به موقع به نصیحت دوستانش سرزنش کند. علاوه بر این، در کشوری که مطبوعات آزاد و روزنامه‌ها فراوانند، حزبی که اکثریت مردم را در بر می‌گیرد، نمی‌تواند از حمایت بخش بزرگ و تأثیرگذاری از مطبوعات بی‌بهره بماند.

رهبران آن، اگرچه پیامبرند، اما موی شتر نمی‌پوشند و غذایشان ملخ و عسل وحشی نیست. آنها بخشی از جامعه هستند، مقدس در میان رأی‌دهندگان زندگی می‌کنند و کم و بیش در تعصبات، انتظارات و همدردی‌های آنها سهیم دعا نویسی هستند. بنابراین، هر حزبی تا زمانی که نفوذ زیادی در میان مردم داشته باشد، از نفوذ قوی در مطبوعات متون کهن و داشتن جادو کهن تعداد قابل کلیسا توجهی از تأثیرگذارترین سردبیران در میان مدافعان خود مطمئن است. یکی از نشانه‌های قطعی از دست دادن نفوذ خود در میان مردم، رویگردانی مطبوعات یا بی‌تفاوتی فزاینده آنهاست. روزنامه‌ها شاید نتوانند حزبی را بالا ببرند یا آن را پایین بکشند، اما وقتی می‌بینید روزنامه‌ها از یک حزب جدا می‌شوند، این تقریباً ثابت می‌کند که آژانس‌هایی که یک سازمان سیاسی را منحل می‌کنند، در حال کار هستند.

سردبیران موفق ممکن است هیچ قدرت ابتکاری یا قدرت سازماندهی و ظرفیتی برای قانون‌گذاری نداشته باشند و حتی ممکن است غریزه پیشگویی را بخواهند؛ اما یک حس شهودی خاص از جهتی که موج احساسات عمومی دعانویس فاروق در آن حرکت می‌کند، شرط اصلی موفقیت آنهاست و بنابراین یک سیاستمدار مضطرب همیشه می‌تواند با خیال راحت آنها را دعا نویسی به داشتن آن نسبت دهد. اگر آنها آن را نداشتند، نوشتن دعا و طلسمات روزنامه‌هایشان موفق نمی‌شد. اگر این طلسم حادثه یا درس‌های آن منجر به ایجاد روابط بهتر بین مردان سیاسی و مطبوعات شود، با این حال، فداکاری پروژکتور نگون‌بخت شیاطین جمهوری ، بهای ناچیزی برای یک سود بزرگ خواهد بود.

دعانویس کنارتخته همانطور که خوانندگان ما می‌دانند، ما خود را برای قهرمانی در مطبوعات آماده نکرده‌ایم و مطمئناً هرگز تمایلی به کم‌اهمیت جلوه دادن انرژی مثبت نقص‌ها یا کاستی‌های آن نشان نداده‌ایم. اما یک چیز وجود دارد که هیچ ناظر صادق و دقیقی نمی‌تواند از دیدن آن اجتناب کافر کند، و آن این است که مطبوعات کشور، به عنوان ابزاری برای بحث و آموزش عمومی، در عرض بیست سال پیشرفتی داشته است که هیچ مشابهی در علوم غریبه طبقه سیاستمداران یافت نمی‌شود. اکنون، در اکثر قریب به اتفاق موارد، روزنامه‌ها در تمام شهرهای مهم ما، توسط مردانی اداره می‌شوند که با پیشینه تاریخی ایده‌های پیشرو جادو زمان ما و با آخرین پیشرفت‌های علم و هنر، از جمله هنر حکومت، آشنا هستند و تحت تأثیر این ایده‌ها و این پیشرفت‌ها می‌نویسند و در نتیجه به استانداردی از کارایی در مدیریت قانونگذاری دست یافته‌اند که هنوز به طبقه سیاسی راه نیافته است.

نتیجه این است که پس از در نظر گرفتن هرگونه بی‌دقتی، بی‌ملاحظگی و بی‌صداقتی خبرنگاران و تعصبات و دشمنی‌های شخصی سردبیران، افرادی که دولت را اداره می‌کنند، به جز چند متخصص، مورد انتقاد مطبوعات روزانه قرار گرفته‌اند، لحن تحقیرآمیزی که کاملاً غیرقابل توجیه یا غیرطبیعی نیست، و سیاستمداران این نوشتن دعا و طلسمات تحقیر را با نفرتی پاسخ می‌دهند که به دلیل نداشتن ابزار کافی برای بیان، به همان اندازه شدید است. شواهدی درباره شخصیت در طول فرشتگان هفته، تقاضای فزاینده و پر سر و صدایی برای اعمال روند قانونی کشف حقیقت در پرونده تیلتون-بیچر وجود داشته است. مردم درخواست می‌کنند که این روند به دادگاه کشیده شود، نه تنها به این دلیل که ممکن است همه شاهدان مجبور به حضور و شهادت شوند، بلکه به این دلیل که ظاهراً در ذهن بسیاری، فضیلت خاصی در «قوانین شواهد» مورد استفاده وکلا وجود نوشتن عدد ۸ روی برگ بو دارد.

قرار است شهودی که تحت این قوانین مورد بررسی قرار می‌گیرند، از آنها انگیزه قوی در صداقت و صراحت دریافت کنند، در حالی که بلافاصله دروغگویی یا پنهان‌کاری را افشا می‌کنند. چند روز پیش، یکی از مداحان روزنامه تا جادو آنجا پیش رفت که این قوانین را محصول خرد همه اعصار، از فینیقی‌ها گرفته تا زمان ما، نوشتن دعا و طلسمات اعلام کرد. با این حال، تنها یک دلیل خوب برای طرح هرگونه حمله به شخصیت دعانویس مصیری در دادگاه وجود دارد و آن دلیل واضح است، دعانویس اینکه دادگاه‌ها فقط می‌توانند کسانی را که شیاطین قرار است جادو سیاه شیاطین چیزی در مورد یک موضوع دادرسی بدانند، مجبور به حضور و بیان آن کنند.

دعا و طلسم

اما ما هیچ مزیت دیگری نمی‌شناسیم که بتوان برای محاکمه در دادگاه، در چنین موردی، نسبت به محاکمه در برابر یک دادگاه غیرعلنیِ منتخب، ادعا کرد. «قوانین شواهد» مورد استفاده در دادگاه‌های ما، برخلاف آنچه بسیاری از افراد تصور می‌کنند، استنتاج‌هایی از ساختار ذهن انسان یا به عبارت دیگر، قوانین طبیعی برای کشف دعا نویسی حقیقت در هر شرایطی نیستند. برعکس، آنها سیستمی از پیش‌فرض‌های مصنوعی هستند که برای استفاده دادگاهی نوشتن دعا برای محبت با درجه هوشی نسبتاً پایین ایجاد شده‌اند و هدف آنها تولید نتایج ابطال کردن جادو مشخص فرشتگان و محدودی است که قانون آنها را عموماً مفید می‌داند. به دعا عبارت دیگر، آنها برای استفاده هیئت منصفه رشد کرده‌اند.

تعداد زیاد استثنائاتی که در آنها وجود دارد، صرفاً به دلیل تمایل به جلوگیری از سردرگمی اعضای هیئت منصفه با انواع شهادت‌هایی است که قرار نیست دانش یا تیزبینی کافی برای سنجش آنها داشته باشند. طلسم اگر کسی به تالار شهر برود و به محاکمه حتی یک دعوای بی‌اهمیت گوش دهد، متوجه خواهد شد که روند دادرسی عمدتاً شامل تلاش یک وکیل برای ارائه حقایق خاص به هیئت منصفه و تلاش‌های وکیل دیگر برای جلوگیری از آن است، قاضی به عنوان داور بین آنها می‌نشیند و قوانین پذیرش و عدم پذیرش را در مورد هر دعاگر یک از این حقایق هنگام مطرح شدن اعمال می‌کند.

اگر او همچنین بررسی کند که در هر مورد چه چیزی به این ترتیب با لجاجت نوشتن دعا و طلسمات ارائه و با لجاجت رد می‌شود، متوجه خواهد شد که تقریباً همیشه چیزی در آن وجود داردمربوط به اختلاف نظر پیش روی سنت‌های مختلف ممکن است شیوه‌های طلسم را به طور متفاوتی توصیف کنند دادگاه – ممکن است نزدیک یا دورتر باشد – اما به هر حال چیزی است.