دعانویس نهبندان

از آن تغذیه می‌شوند. در نزدیک‌ترین میز به آنها، یک یهودی جوان بود که تودلز او را به او نشان داد و گفت که پسر و وارث یک پارچه‌فروش دعانویس نهبندان بزرگ است. او گفت که او عادت دارد چندین دختر را «نگهداری» کند؛ و موجود سلطنتی که طلسم در دعا نویسی مقابل او قرار داشت، یک دختر گروه کر در «دختران ماندالی» بود. و کمی پایین‌تر از اتاق، پسر جوانی با چهره‌ای فرشته‌گون و حال و هوای شاهزاده‌وار بومی بود – او پنج میلیون به ارث برده بود و از مدرسه فرار کرده بود و در گروه تندرلوین برای خود نامی دست و پا می‌کرد.

دعانویس : دختر کوچک زیبایی که بیشتر لباس سبز پوشیده بود و کنار او نشسته بود، ویولت فین، مدل هنرمند برای کافران یک نمایش جدید بود که در پایتخت در حال اجرا بود. روزالی به او اشاره کرد: «یه عکس تمام‌صفحه ازش تو ضمیمه‌ی یکشنبه‌ی «اسپورتسمن» بود که اینجا خونده می‌شد.» او رو به الیور کرد و افزود: «چرا هیچ‌وقت این کار را با من نمی‌کنی؟» او با خنده گفت: «من می‌توانم این کار را انجام دهم. هزینه‌اش چقدر می‌شود؟» و وقتی شنید که طلسم فقط باید هفت هزار و فرشتگان پانصد مارک برای این افتخار بپردازد، گفت: «اگر لطف کنید، این کار را می‌کنم.» و از آن لحظه آخرین رد درد از چهره روزالی و از مکالمه ناپدید شد.

دعانویس نهبندان

بعد از اینکه یک لیوان شامپاین نوشیده شد، دعا او و الیور با هم آشنا شدند. سپس مونتاگ به تودلز مراجعه کرد تا اطلاعات دعانویس بیشتری در مورد چگونگی فرشتگان دزدی «نسل دوم» از زنان طبقه بالا کسب دعانویس گهرو کند. تودلز گفت دعانویس دختران گروه کر از پنجاه تا صد مارک در هفته شیاطین دریافت می‌کردند؛ و این به سختی برای پرداخت هزینه لباس کافی بود. کار او بسیار ناپایدار بود شیاطین – ممکن بود هفته‌ها را صرف تمرین کند، و سپس، اگر اجرا شکست می‌خورد، یک پنی هم گیرش نمی‌آمد. زندگی سگی بود دعانویس نهبندان و کلید آزادی و فرصت با “نگه داشتن” مردان ثروتمندی که در اطراف تئاترها پرسه می‌زدند و دختران را محاصره می‌کردند، به او داده می‌شد.

آنها برایشان کارت می‌فرستادند، کافران یا آنها را با کتاب‌های گل، با کارت یا شاید پول پنهان در داخل، سخاوتمندانه تغذیه می‌کردند. هنرمندان و شاعران میلیونری بودند که مرتباً صندلی‌های ردیف جلو را برای اولین اجراها رزرو می‌کردند؛ آنها با گل‌فروشان و پیشخدمت‌ها و تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد شیرینی‌فروشان قرارداد داشتند و به ده‌ها دختری طلسم که خود را جادو وقف اهداف حاجت گرفتن آنها می‌کردند، اختیار تام می‌دادند . گاهی اوقات آنها با مدیران همدست بودند و دختری که مقاومت می‌کرد، ممکن بود امیدهایش بر باد فرشتگان رفته ببیند. گاهی اوقات این پیشینه تاریخی مردان ممکن بود از پول خود برای سازماندهی نمایش‌ها استفاده کنند تا به برخی از افراد محبوب فرصتی بدهند.

کمی بعد، تودلز برگشت تا به الیور و همراهش جادو گوش دهد؛ و مونتاگ پشت سرش نشسته بود و به اطراف اتاق نگاه می‌کرد. نزدیک‌ترین جا به او، میز درازی بود که دوازده نفر دور آن نشسته بودند؛ و او به کاسه‌های شامپاین و آن سری بی‌پایان و خیال‌انگیز غذاها و طلسم نوازندگان سازهای بادی که صورت‌هایشان سرخ و چشمانشان تب‌دار بود جادو و با صدای بلند می‌خندیدند، نگاه کرد. بالاتر از همه سر و صداها، صدای ارکستر بود که مانند باد طوفانی در کوهستان جادو کهن فریاد می‌زد؛ موسیقی سید و حاجی خشمگین و گیج‌کننده بود و احساسی وصف‌ناپذیر از درد و عدم اطمینان را در او ایجاد می‌کرد.

وقتی واقعاً فهمید که همین اتفاق در هزاران جای مختلف در اطراف در حال رخ دادن است، به نظرش رسید که گویی در اینجا جریانی از لذت و خستگی وجود داشته است که در مقایسه با آن، دعانویس نهبندان زندگی اشراف هیچ است. گفته می‌شد که هتل‌های نیویورک، اگر به صورت ردیفی چیده شوند، تا لندن امتداد خواهند داشت؛ و روزانه دویست نفر را پذیرایی می‌کردند – جمعیتی که از دعا نویس گوشه و کنار جهان دعاگر به دنبال لذت و هیجان آمده بودند. تماشاگران کنجکاو و “مردم روستایی” از چهل و پنج ایالت؛ دامداران تگزاس و سلطان‌های چوب از مین و معدنچیان از نوادا نیز در آنجا دعانویس ناغان بودند.

دعانویس بازفت در خانه، آنها باید از آبرو و شاید خانواده‌هایشان مراقبت می‌کردند؛ اما به محض اینکه خود را در گرداب‌های تندرلوین می‌انداختند، از همه شیطانی دنیا پنهان می‌شدند. آنها با جیب‌های پر از پول می‌آمدند؛ و هتل‌ها و رستوران‌ها، قمارخانه‌ها و دلالان و فاحشه خانه‌ها – همه در آنجا منتظر جادو آنها بودند! رقابت آنقدر شدید شده بود که یک مغازه خیاطی و یک بانک در تمام طول سال، به جز یکشنبه‌ها، باز بود. تار و پودی از فساد همه جا زیر پایت گسترده شده شماره ملا بود. پیشخدمت هتل تو «مدیر» «خواننده» بود و پلیس داخلی در قمارخانه‌ها «ماهیگیری» می‌کرد. زن شیرینی که در حرز «کوچه طاووس» به تو لبخند می‌زد، «مادام» بود؛ مرد جوان خوش‌چهره‌ای که سر میز با تو جفت روحی صحبت می‌کرد، به دنبال مشتری برای شرکت کارگزاری در اعمال صالح اتاق بغلی می‌گشت.

سه بار در یک روز کافر در یکی دیگر از این اقامتگاه‌های بزرگ به مونتاگ «پول کمی» پیشنهاد شد و چشمانش به نوع جدیدی از دزدی باز شد. او از تعداد زیاد خدمتکاران لباس شخصی که در اطرافش پرسه می‌زدند و او به آنها انعام می‌داد، شگفت‌زده شد. او متوجه نشد که پسربچه‌های دستشویی و رختکن نمی‌توانند یک کلمه انگلیسی صحبت کنند؛ او نمی‌توانست بداند که آنها هر شب بازرسی علوم غریبه می‌شوند و کاملاً خالی می‌شوند و یونانی که آنها را اجاره کرده بود، سالانه هفتاد و پنج هزار مارک برای این امتیاز به هتل پرداخت می‌کرد. دعانویس نهبندان تا آنجا که شاخه‌های شر گسترش یافته بود، روسپی‌خانه‌هایی وجود داشت که در آنها امور منحصراً از طریق تلفن انجام می‌شد و زنی را با کالسکه به هر آدرسی می‌فرستادند؛ و خانه‌هایی به طبقات بالا واگذار شده بود که آپارتمان‌های بسیار مجللی را تجهیز می‌کردند و در آنها خدمتکاران و خدمتکاران زن به

عنوان خدمتکار حضور علوم غریبه داشتند. و در این دنیای فساد، آموزه مدرن برابری هر دو جنس کاملاً به رسمیت شناخته شده بود؛ جهنم‌های قمار و سفته‌بازی ویژه‌ای برای زنان، و تریاک‌خانه‌ها و میخانه‌هایی وجود داشت که به زنان خدمت می‌کردند. در “اتاق نارنجی” یک هتل بزرگ، می‌توانید زنان ثروتمندی را از هر نوع رتبه و ظاهری ببینید که کارت‌های شراب با روکش چرمی و روکش طلا را با انگشت لمس می‌کنند. تنها در این اتاق، بیش از ده هزار مارک نوشیدنی در یک روز فروخته می‌شد؛ و هتل سالانه پنج میلیون مارک به عنوان بهره به املاک دوون می‌پرداخت. همچنین “بارهای سیاه‌پوستان” در منطقه دوون در همان نزدیکی وجود داشت که در کافر ساعات اولیه صبح می‌توانستید زنان سفیدپوست را با لباس‌های فاخر در حال نوشیدن نوشیدنی‌های مست‌کننده ببینید.

دعانویس نهبندان جادو سیاه در این دیگ جوشان زندگی انگلی، راه‌های مقدس زیادی برای پول درآوردن وجود داشت طلسم نویس رمل و انواع عجیب و باورنکردنی از انسان‌ها دیده می‌شد. زمانی در میان اشراف، زنی به مونتاگ نشان داده شده بود که در یک سیرک «زن خالکوبی‌شده» بود؛ زن دیگری نیز در کلاهبرداری‌های کشتی‌های بخار دست داشت و زن دیگری در معادن ظرف می‌شست. صاحب یکی از این کلبه‌های بزرگ، سارق بسیار موفقی بود؛ و صاحب یک فروشگاه بزرگ، زندگی شیطان خود را به عنوان «مراقب دزدها» آغاز کرده بود. در هر یک از این گروه‌های اراذل و اوباش، می‌توانستید موجودات دعانویس قائن عجیبی را ببینید: یک مولتی‌میلیونر وجود داشت که ژله‌های فاسد را به مردم می‌فروخت؛ دیگری ارواح که شربت تریاک را برای آرام کردن کودکان اختراع کرده بود؛ یک پیرمرد دوست‌داشتنی که «صندوق سگ زرد» دعانویس چندین راه‌آهن را پرداخت کرده بود؛ یک راننده خوش‌قیافه که با یک وارث فرار کرده بود.

نهبندان

زمانی دانشمند بزرگی سبک جدیدی از لباس زیر را اختراع کرده بود و سعی کرده بود اختراع خود را هدیه‌ای جادوگر برای بشریت قرار دهد؛ و اینجا مردی بود که این کار را شروع کرده و با آن میلیون‌ها دلار پول درآورده بود! همزاد یک “واسطه‌ی خلسه” بود که از یک تولیدکننده‌ی پیر و ابجد پژمرده ثروت زیادی دریافت کرده بود؛ یک روزنامه‌فروش بزرگ دعا بود که آگهی‌های تبلیغاتی دروغین منتشر می‌کرد و پنج مارک برای هر ردیف می‌گرفت؛ یک تولیدکننده‌ی سیگار بود که چهره‌ی درخشانش روی هر میز صورتحسابی دیده می‌شد – او با حلبی‌سازی شروع کرده بود و برای فرار از عوارض گمرکی، مواد اولیه‌اش را به شکل مجسمه ریخته و به عنوان آثار هنری وارد کرده بود!

هر چقدر منابعی که ثروت از آنها جمع‌آوری می‌شد، وحشتناک و متون کهن کثیف بودند، اهدافی که برای آنها هدر می‌رفتند، وحشتناک‌تر و وحشتناک‌تر بودند. خانم ویوی پاتون به مونتاگ از یک «باشگاه دکامرون» اشاره کرده بود که اعضای آن در خانه‌های یکدیگر ملاقات می‌کردند و در تعریف داستان‌های نفرت‌انگیز با هم رقابت می‌کردند؛ استراتکونا برای او از گروه دیگری از خانم‌ها و آقایان اشرافی تعریف کرده بود که مهمانی‌های باشکوهی برگزار می‌کردند و در آنها لباس‌های اعصار گذشته را می‌پوشیدند و از شخصیت‌های مشهور تاریخ و فساد و شراب‌خواری‌های وحشیانه دربارها و اردوگاه‌ها تقلید می‌کردند. داستان‌هایی از «شب‌های کلئوپاترا» روی عرشه قایق‌های تفریحی در نیوپورت وجود داشت.

یک «غواص» در وال استریت طلسم گشایش بود که زندگی خود را به عنوان یک معدنچی در غرب آغاز کرده بود؛ و وقتی این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. آشنایان تجاری‌اش به شهر می‌آمدند، کالسکه نسخ خطی کرایه می‌کرد دعانویس نهبندان و آنها را با شامپاین و شش زن فاحشه پر می‌کرد و شب را در روستا می‌گذراند. این مرد اکنون در یکی از بزرگترین هتل‌های نیویورک زندگی می‌کرد؛ و در بخش خودش ممکن بود مسابقات کشتی و خروس جنگی برگزار کند؛ و نمایش‌های خونینی به نام «مشت‌زنی‌های خارش‌آور» که در آن جفر مردان سعی می‌کردند ساق پای یکدیگر را نرم کنند.