دعانویس بمپور

او از انجام وظیفه‌اش احساس والایی می‌کرد و تا زمانی که اعمال مربوط به جادو این تنش ادامه داشت، او را به انجام وظیفه‌اش متعهد نگه می‌داشت. دعانویس بمپور در روز ازدواجش (از صبح زود قدیس تا زمان برگزاری مراسم) مشغول نوشتن نامه‌ای به مادرش شد؛ نامه‌ای شگفت‌انگیز و موقر در نظر دانای کل – فریاد روحی شکنجه‌شده در نهایت خطر. بستگی به مادرش داشت که آیا آنها را بپذیرد و اجازه جادو سیاه دهد طلسم زندگی‌شان به تمام چیزی که اکنون ممکن بود تبدیل شود یا طلسم نویس نه. آنجلیکا – کسب و کار، مدیر، خانه‌دار، رئیس آنها. او – وقف آزمایش‌هایش. او – مادر مهربان، راهنمای هر دو.

دعانویس : به نظرش می‌رسید که آینده‌شان به این نامه و پاسخ آن بستگی دارد، و با همین روحیه نوشت. او هرگز تا این حد خودش را به تصویر نکشیده بود، و تا این حد به قلب خودش نپرداخته بود. این نتیجه‌ی آن چیزی بود که در طول این چند روز گذشته از سر گذرانده بود، تأثیر آرام‌بخش مبارزاتش در طول نگهبانی‌های شبانه. هیچ چیز نمی‌توانست از این رک‌تر باشد. او از اینکه فوراً پاسخی دریافت نکرد، رنج کشید، هرچند می‌دانست که چه ضربه‌ای به او خواهد بود. او می‌دانست که این، در طلسم وهله اول، تمام رویاهای او را نابود خواهد کرد، همانطور که قبلاً نابود کرده بود.

دعانویس بمپور

عبادت کردن اما او به طبیعت خوش‌بین او، که هرگز فراتر از آن را ندیده بود، و به عمق هدف او در کلیسا تمام کارهایی که انجام می‌داد، تکیه شماره ملا کرد. او می‌دانست که او از عمیق‌ترین چیزهای زندگی مشترکشان قدرت و عزم راسخ می‌گیرد. بنابراین، با وجود بی‌قراری آنجلیکا که به دعانویس سختی قابل کنترل بود، به او فرصت داد. او حتی موکل جن شروع به پوزخند زدن کرد؛ اما جادوگر در انتظار او چیزی مقدس وجود داشت: سخنان او نادیده گرفته شد. وقتی روز سوم هیچ نامه‌ای دریافت نکرد، تلگرافی فرستاد، فقط این کلمات را: دعانویس بمپور «مادر، جوابی برایم بفرست.» تلگراف‌ها هرگز چیزی تا این حد تعویذ آکنده از اندوه ناگفته را مخابره نکرده بودند.

او نمی‌توانست به خانه برگردد. تا عصر، تنها در بیرون شهر ماند، تا آن زمان احتمالاً پاسخ رسیده بود. پاسخ آنجا بود. «پسر عزیزم، همیشه به تو خوش آمد می‌گویم؛ مخصوصاً وقتی که ناراحتی!» زیر کلمه «تو» خط کشیده شده بود. رنگش به طرز وحشتناکی پرید و آرام به اتاق خودش رفت. در آنجا آنجلیکا اجازه داد او مدتی در آرامش بماند، سپس وارد شد و چراغ را روشن کرد. او می‌دید که دخترک بسیار آشفته است و جادو سیاه هر از گاهی نگاهی گذرا به او می‌اندازد. «می‌دونی چیه رافائل؟ تو باید مستقیماً بری پیش مادرت. خیلی بده، هم به خاطر آینده‌ی خودمون و هم به خاطر آینده‌ی اون.

دعانویس رامشیر ما با شایعات و مزخرفات نابود خواهیم جادو شد.» او آنقدر ناراحت بود که سنت‌های فرهنگی، آداب و رسوم آیینی را حفظ کردند نمی‌توانست تحقیرش کند. با خودش فکر طلسم کرد که آنجلیکا هیچ احترامی برای هیچ‌کس و هیچ‌چیز قائل نیست؛ پس چرا باید از اینکه آنجلیکا هیچ احساسی ندارد، چه برای مادرش و چه برای جایگاهش در قبال او، عصبانی باشد؟ اما چقدر آنجلیکا در نظرش مبتذل به نظر می‌رسید، وقتی که روی چراغی مزاحم خم می‌شد و بی‌صبری‌اش را بروز می‌داد! اما دهانش به راحتی حالتی خشن به خود می‌گرفت. سر کوچکش با حالتی مارگونه بالای شانه‌های پهنش دعا نویسی قرار می‌گرفت و مچ دست کلفتش… «خب،» گفت، «وقتی همه چیز دعا نویسی گفته و انجام شد، اون هلبرگن دعا چندش‌آور ارزش سروصدا کافران راه انداختن رو نداره.» دعانویس بمپور با خودش فکر کرد، حالا او از خودش دلخور است و باید حرفش را بزند.

تا وقتی که دعوا راه نیندازد آرام نخواهد گرفت؛ اما به این رضایت هم نخواهد رسید. «بعد از همه چیزهایی که گفته شده و همه اتفاقاتی که آنجا افتاده است…» اما این هم از هدفش دور شد. «چطور می‌توانستم تصور کنم که او می‌تواند مادرم را کنترل کند؟» بلند شد و در اتاق قدم زد. «آیا مادرم هم همین حس را داشت؟ با این حال آنها دوستان خیلی خوبی بودند. من آن موقع به روح چیزی شک نکردم. فرشتگان چطور غریزه مادری همیشه ظریف‌تر است؟ آیا من کافر غریزه خودم را کند کرده‌ام؟» وقتی کمی بعد، آنجلیکا دوباره وارد شد، او آنقدر ناراحت به نظر می‌رسید که آنجلیکا از این موضوع شگفت‌زده شد، و سپس خود را از طرف او چنان مهربان و پرانرژی نشان داد، و در طول شب چنان درخششی در شادی و شور و حال او وجود داشت که او واقعاً زیر آن شادمان شد و با

دعانویس حمیدیه خود فکر کرد – اگر مادر می‌توانست خودش را راضی کند که این آزمایش همزاد را انجام دهد، شاید بالاخره جواب می‌داد. کیمیاگری کافران چیزهای خوب و توانایی‌های زیادی در این موجود کنجکاو وجود دارد. او پیش بچه‌ها رفت. از همان روز اول، او و آنها با هم آشنا شده بودند. آنها در پانسیون بزرگ، با مادری که به ندرت به آنها نزدیک می‌شد یا توجهی به آنها می‌کرد، مگر دعا به عنوان لباس‌هایی برای وصله زدن، دهان‌هایی برای غذا دادن یا خطاهایی برای تنبیه، احساس ناراحتی می‌کردند. رافائل در ذات خود آن حس جفر غیرمتعارفی را داشت که اعتماد به نفس کودکان را لذت‌بخش می‌کند، و در او میل به دوست داشتن و دوست داشته شدن وجود داشت.

کودکان این را خیلی زود حس می‌کنند. آنها فقط فرشته وقت آنجلیکا را تلف می‌کردند. حالا بیش از هر زمان دیگری سر راهش بودند؛ مذهب زیرا می‌توان فوراً گفت که رافائل برای او همه چیز شده بود. دعانویس بمپور این جذابیت در او بود و هر اتفاقی که دعانویس می‌افتاد، هرگز قدرت خود را از دست نمی‌داد. لطافت و فداکاری رمال او بی‌حد و حصر بود. با کمک جذابیت شخصی و نبوغ سرشارش، هر امتیازی را که در توانش بود و حتی فراتر از آن، برای او به دست می‌آورد. این در فداکاری او شب و روز، وقتی که قرار بود کاری انجام شود، با شور و گشایش شوقی خستگی‌ناپذیر که جادو سیاه تنها یک زن قوی و سالم می‌توانست در قدرت خود داشته باشد، احساس می‌شد.

اما این شور و شوق در کلمات خود را نشان نمی‌داد، حتی به سختی در ظاهر: شاید، به جز زمانی که برای به دست آوردن او می‌جنگید، اما از آن زمان به بعد هرگز. اگر او می‌توانست، حتی برای چند هفته، به انرژی مثبت یک خط مشی پایبند بماند و اجازه دهد عشق بی‌پایانش او را هدایت کند، در این فضای پرانگیزه، دعا او با زندگی زناشویی خود همان کاری را می‌کرد که دعانویس خرمدره مادرش، علوم غریبه با وجود همه چیز، با زندگی خود کرده بود. چرا این اتفاق نیفتاد؟ چون حسادتی که او در او برانگیخته بود و دوباره او را به سمت خود کشیده بود، اکنون معکوس شده بود.

آنها به سختی ازدواج کرده بودند که این او بود که حسادت می‌کرد! آیا عجیب بود؟ یک زن میانسال، با اینکه از قوی‌ترین شخصیت و وسیع‌ترین همدردی برخوردار است، وقتی شوهر جوانی را که جفت روحی مطابق مد روز است – همانطور که آنجلیکا دعانویس بمپور شوهر خودش را به دست آورد – به دست می‌آورد، در اضطراب دائمی زندگی می‌کند که مبادا کسی او را از او بگیرد. مگر خودش او را به دست نیاورده بود؟ اگر بگوییم که او به هر انسانی که به آنجا می‌آمد، چه زن و چه مرد، چه پیر و چه جوان، حسادت می‌کرد، گذشته از کسانی که او در جاهای دیگر ملاقات می‌کرد، اغراق کرده‌ایم، اما این اغراق، وضعیت واقعی امور را به خوبی روشن می‌کند.

اگر او به مکالمه با دعانویس کسی علاقه‌مند می‌شد، دعانویس بمپور او همیشه حرفش را قطع می‌کرد. چهره‌اش گرفته می‌شد، پای راستش شروع به حرکت می‌کرد؛ و اگر این کافی نبود، با حرف‌های تند یا تحریک‌آمیز، فارغ طلسمات از اینکه چه دعانویس قیدار کسی آنجا بود، وارد بحث شیاطین می‌شد. اگر چیزی در ستایش کسی گفته می‌شد و به نظر می‌رسید که توجه او را جلب می‌کند، او با یک «ای وای!»، شانه بالا انداختن، سر تکان دادن یا با بی‌حوصلگی پا به دعا زمین کوبیدن، آن را «ای وای!» صدا می‌زد. در ابتدا او تصور می‌کرد که او واقعاً چیزی منفی در مورد همه کسانی که اینگونه تحقیرشان می‌کرد، می‌داند و از آشنایی او با نیمی از نروژ سرشار از تحسین شد.

بمپور

او به صداقت او ایمان داشت، همانطور که به چیزهای کمی اعتقاد شیاطین داشت. او همچنین معتقد بود که این صداقت مانند بسیاری از جادو شدن ویژگی‌های او نامحدود است. او بدبینانه‌ترین چیزها را به ساده‌ترین شکل و بدون قصد ابطال کردن جادو آشکار بیان می‌کرد. اما کم کم برایش روشن شد که او دقیقاً همان چیزی را که از گفتنش لذت می‌برد، مطابق با حال و هوایش، بیان می‌کرد. یک روز، وقتی داشتند سر میز غذا می‌رفتند – او دیر آمده بود و گرسنه بود این موضوع همچنان در مباحث مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد – از دیدن صدف‌ها طلسم خوشحال شد. «صدف! در این موقع از سال. حتماً خیلی گران هستند.» «پوووف!

اون پیرزن بود، می‌دونی. اون منو متقاعد کرد که اونا رو برات بگیرم. من تقریباً هیچی نگرفتمشون.» «عجیب بود؛ پس تو هم بیرون بودی؟» «بله، و من تو دین را دیدم؛ داشتی با اِما ریون مقدس ذکر قدم می‌زدی.» او فوراً از لحن صدایش فهمید که این کار مجاز نیست، اما با این حال گفت: «بله؛ چقدر شیرین است! خیلی تازه و کافر رک.» «اون! خب، قبل از ازدواج یه بچه داشت.» «اما؟ اما ریون؟» «بله! اما نمی‌دانم از طرف چه کسی.» با لحنی جدی گفت: «می‌دانی، آنجلیکا، من این را باور نمی‌کنم.» «می‌توانید هر طور که می‌خواهید در این مورد عمل کنید، اما او در آن زمان در پانسیون بود، بنابراین خودتان می‌توانید قضاوت کنید که آیا حق با من است یا نه.» باورش نمی‌شد که هیچ انسانی بتواند تا این حد خود را دروغگو بداند.