دعانویس فاریاب

خدمتکاران لباس شخصی کالسکه خود را برداشتند و دیگران در را باز کردند فرشتگان و لباس‌هایشان را گرفتند. اولین چیزی که چشمشان به آن افتاد، یک شومینه عظیم به قطر ده فوت بود دعانویس فاریاب که از سنگفرش‌های بزرگ ساخته مقدس شده بود؛ توده‌های بزرگی مشرکان از چوب کاج بر روی آن شعله می‌کشید. پایه آن از چوب سخت صیقل داده شده بود که با پوست خرس و گاومیش پوشیده شده بود. شعله‌ها سپرها و تبرهای جنگی و شمشیرهای جنگی را که بر ستون‌های بلوط آویزان بودند، لیس می‌زدند. بین آنها پرده‌هایی با صحنه‌هایی از سرود رولان و نبرد رونسوال نقاشی شده بود.

دعانویس : چشم از ستون‌ها به سقف طاق‌دار تالار بزرگ بالا رفت که شیشه‌های آن در نور غرب به رنگ قرمز خون می‌درخشید. یک رشته پلکان عریض به طبقه دوم بالا می‌رفت که به گالری‌های اطراف تالار منتهی می‌شد. مونتاگ به سمت آتش فرشتگان رفت و در حالی که دست‌هایش را جلوی سفیدی شاد اجاق می‌مالید، ایستاد. پیشخدمت که در کنارش مشغول کار بود، پرسید: «اسکاچ یا ایرلندی، آقا؟» او به سختی دستورش همزاد را داده انرژی مثبت بود که در باز شد و کالسکه‌ای دیگر، پر از همراهان، لرزان و با عجله به سمت آتش ظاهر شد. چند دقیقه بعد همه آنها جمع شدند – و از ته دل به «بچه» دو میله می‌خندیدند، در حالی که کالسکه‌اش یک سگ داشهوند را زیر گرفته بود.

دعانویس فاریاب

او فریاد زد: «اوه، می‌دونی، همین الان یهو صدا داد !» شش پیشخدمت دور آنها می‌چرخیدند و خیلی زود میزهای سالن پر از سینی‌هایی شد که اجنه غیر مسلمان روی آنها لیوان‌های شراب و نی قرار داشت. به این ترتیب همه افراد حاضر در مهمانی در آن لحظه گرم شدند و سپس اعمال صالح برای سرگرمی به گروه‌های کوچک تقسیم شدند. همچنین یک زمین تنیس بزرگ برای ورزش‌های داخل سالن طلسم و شش زمین کریکت وجود داشت. مونتاگ نمی‌توانست هیچ‌کدام را بازی کند، اما با تماشای واترپلو در استخر شنا و بررسی ساختار این بخش از ساختمان سرگرم می‌شد. جادو شدن دیوارها و کف اطراف استخر کاملاً از مرمر بود؛ یک گالری برنزی دور آن کشیده شده بود و از آن می‌شد به اعماق آب سبز نگاه کرد.

رختکن‌های مجلل مبله برای مردان و زنان، با حمام‌های سوزن گرم و سرد، اتاق‌های بخار و ماساژورهایی که دائماً در حال آماده‌باش بودند، دستگاه‌های وزنه‌برداری و بلند کردن، دستگاه‌های برقی برای تولید “اشعه بنفش” و دمنده‌های هوای برقی دعانویس سرفاریاب برای خشک کردن موهای زنان وجود داشت. او چندین بازی را که مردان و زنان جادو کهن در آن شرکت داشتند تماشا کرد؛ و بعداً، حاجت گرفتن وقتی بازیکنان تنیس رسیدند، دعانویس فاریاب او هم با آنها خود را به داخل استخر انداخت. سپس وارد آسانسور برقی شد و با خیال راحت به اتاقش برده شد، جایی که چمدان‌هایش اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند را باز کرده و لباس شبش را روی تختش پهن کرده بود.

رمل حدود ساعت نه شب، گروه وارد اتاق غذاخوری شدند که به تراسی گرانیتی و ایوانی مشرف به دریا باز می‌شد. اتاق با چوب سیاه کمیابی که او نامش را نمی‌دانست، پوشیده شده بود؛ جریان ملایمی از نور به آن می‌تافت و میز با شمع‌های برقی که در پایه‌های نقره‌ای قرار گرفته و با سایه‌بان‌های ابریشمی پوشیده دعانویس محمدآباد شده بودند، روشن می‌شد. میز مملو عبادت کردن از اشیاء کریستالی و نقره‌ای بود و گهگاه با ارکیده‌ها و سرخس‌ها تزئین شده بود. به نظر می‌رسید که آنها فقط یک ناهار ساده برای وعده غذایی عصرانه خود خواهند داشت – و اکنون شام مفصل‌تری داشتند که توسط سرآشپز کیمیاگری معروف ده هزار دلاری رابی والینگ تهیه شده بود.

دعانویس قلعه‌گنج در مقابل شلوغی مهمانخانه، سکوت صومعه‌وار این اتاق غذاخوری حکمفرما بود، جایی که به نظر می‌رسید پیشخدمت‌های بی‌احساس با دمپایی‌های ارواح پر شده در حال رفت و آمد بودند و ظروف غذا گویی با جادو ظاهر و ناپدید طلسم می‌شدند. مونتاگ تمام تلاش خود را دعا کرد تا خود را به لباس زنانه عادت دهد، لباسی که دعا از هر زمان دیگری در زندگی‌اش کوتاه‌تر بود؛ اما هر بار که برمی‌گشت تا با خانم جوانی که کنارش نشسته بود صحبت کند، خجالت می‌کشید، زیرا می‌توانست تا سینه‌ی او را خیلی ببیند و برایش آسان نبود که بفهمد دعانویس دختر اصلاً اهمیتی فرشتگان نمی‌دهد.

مکالمه تقریباً مثل قبل بود، با این تفاوت که کمی کلی‌تر و پرسروصداتر بود دعانویس فاریاب زیرا مهمانان با هم آشناتر شده بودند و با ریختن شراب‌های محصول فوق‌العاده گران‌قیمت جادو سیاه رابی والینگ، حالشان کمی دعانویس دهبکری بهتر شد. زن دعا جوانی که از سمت راست مونتاگ وارد شد، خانم وینسنت، دختر یک پادشاه شکر دعا نویسی بود؛ او سبزه و لاغر اندام بود و اخیراً در یک مهمانی صحرایی با لباس یک دختر هندی ظاهر شده بود. اعضای گروه با انتخاب یک نام هندی برای او سرگرم شدند؛ انواع پیشنهادهای عجیب و غریب، بسته به جزئیات مختلف و خصوصی شخصیت و رفتار زن جوان، ارائه شد.

رابی با پیشنهاد «قطره شبنم کوچک» خنده حضار را برانگیخت – مشخص شد که او زمانی در حال نوشتن شعری درباره قطره شبنم پیدا شده بود؛ شخص دیگری «قطره باران شیطان کوچک» را پیشنهاد داد و سپس دعانویس زنگی‌آباد الیور تمام گروه را با خود همراه کرد و فریاد زد: «قطره باران کوچک در گودال گل!» خنده‌ای مهارنشدنی همه را فرا گرفت و حداقل یک دقیقه طول کشید تا آرامش خود را بازیابند؛ برای درک مضحک بودن این شوخی، لازم بود بدانید که خانم وینسنت، کافر در آخرین گردش در باشگاه شکار لانگ آیلند، «به درون باتلاق افتاده» و مجبور شده بود او را از علوم غریبه گودال گلی به عمق چندین فوت بیرون بکشد.

این موضوع را زن جوانی که در سمت چپ مونتاگ نشسته بود برای دعا او توضیح داد – همان زنی که ظاهر نیمه‌پوشیده‌اش او را گیج کرده بود. او فقط حدود بیست سال سید و حاجی سن دعانویس مالوجه داشت، با سری طلایی و صورتی کودکانه و معصوم؛ اما شیاطین هنوز شبیه اسمش نشده بود، زیرا همه او را “کِروب” صدا می‌زدند. کمی بعد، او از جادو سیاه آن سوی میز، با ترکیبی عجیب طلسم از هجاها که شبیه انگلیسی بود، دعانویس فاریاب اما انگلیسی نبود، چیزی به بیبی دو میل گفت. خانم دو میل پاسخ داد و چند نفر طلسم دیگر به مکالمه پیوستند تا اینکه مکالمه به طور کلی در جریان نسخ خطی افتاد.

“کِروب” برای او توضیح داد که “بیبی” با تغییر ترتیب حروف، یک زبان مخفی اختراع کرده است. و اولی و برتی با اشتیاق بی‌حد و حصر سعی کردند کلید آن را پیدا کنند، اما نتوانستند آن دعانویس چترود را پیدا کنند. شام دیر شد. لیوان‌های شیاطین شراب دائماً خالی می‌شدند و به طرز مرموزی دوباره و دوباره پر می‌شدند. صدای خنده بلندتر شد و هر از گاهی آهنگ‌های کوتاهی به گوش می‌رسید؛ زن‌ها شماره ملا بی‌رمق روی صندلی‌هایشان تاب می‌خوردند – پسر بچه‌ای شیرین با حالتی رؤیایی از آن سوی میز به مونتاگ خیره شده بود و هر از گاهی چشمانش را می‌بست و با اکراه فزاینده‌ای دوباره باز می‌کرد.

دعانویس فاریاب خدمتکاران بی‌احساس و ساکت به این سو شیطانی و آن سو می‌رفتند؛ به نظر می‌رسید هیچ‌کس از وجود آنها آگاه نیست، جز مونتاگ که نمی‌توانست آنها را دعا نویس نادیده بگیرد و از خود می‌پرسید که آنها در مورد این محتوا اطلاعات کلی مربوط به طلسم را خلاصه می‌کند همه اینها چه فکری می‌کنند. وقتی بالاخره گروه رمال از سر میز پراکنده شدند، به این دلیل بود که بازی‌بازان می‌خواستند همه چیز را دعاگر برای شب آماده کنند. دیگران دور آتش جمع می‌شدند، سیگار می‌کشیدند و داستان تعریف می‌کردند. دعانویس در خانه، وقتی کسی قصد داشت برای روز بعد به شکار برود، زود می‌خوابید و قبل از طلوع آفتاب بیدار می‌شد؛ اما اینجا انگار شکار برایشان کافی بود و شکارچیان جز راحتی خودشان دغدغه دیگری دعانویس باغین نداشتند.

فاریاب

بازیکنان ورق به «اتاق اسلحه» طاق‌دار رفتند. مونتاگ در آن قدم می‌زد و چشمانش دیوار را که با ردیف‌هایی از جعبه‌های شیشه‌ای پر شده بود، بررسی می‌کرد؛ جعبه‌هایی که جادو پر از انواع تله‌های آتشین آشنا برای جنگلبان بودند. با کمی احساس حقارت به یاد آورد که جادوگر پیشنهاد داده بود تفنگ ساچمه‌ای‌اش را هم با خود ببرد! او به گروهی در گوشه‌ای پیوست و به سایه برگشت و به «بیلی» پرایس نگاه کرد که در گفتگو او را آنقدر طلسمات مسخره کرده بود. «بیلی» که پدرش بانکدار بود، جادو خود را عاشق اسب نشان می‌داد؛ او یک آمازون واقعی بود که تنها اشتیاقش در زندگی افتخار بود.

با دیدن او که در آن گروه نشسته بود، سیگار می‌کشید و به سلامتی می‌نوشید اعمال مربوط به جادو و با سردی به حرف‌های رکیک گوش می‌داد، به راحتی می‌شد در مورد بیلی پرایس نتیجه‌گیری‌های نادرستی کرد. اما دعانویس فاریاب در واقع او از سنگ مرمر ساخته شده بود؛ و مردان، به جای اینکه عاشق او شوند، او را محرم اسرار خود قرار دادند و مشکلات خود را به او گفتند، از او همدردی و نصیحت فرشتگان خواستند. این را زن جوانی که عصر به دیدنش آمد و کنارش نشست به او گفت. «اسم من بتی وایمن است، و من و تو گشایش باید با هم دوست باشیم، چون اولی همراه من است.» مونتاگ نتوانست از پذیرفتن پیشنهاد او خودداری کند، و وقت کمی برای تعمق در مورد معنای کلمه “همراه جانبی” داشت.

بتی موجود کوچک و درخشانی بود که شنلی قرمز تیره از روح پارچه‌ای نرم، توری مانند و پیچیده به تن داشت؛ یک گل رز قرمز در موهایش بود و سرخی طبیعی و روشنی بر گونه‌هایش می‌درخشید. او مانند دعانویس یک پروانه، درخشان و سرزنده بود، پر از هوس‌ها و هوس‌های شگفت‌انگیز؛ آتشی بدخواهانه در چشمانش می‌درخشید و لبخندی مشکوک بر لب‌های گیلاسی کوچک و دوست‌داشتنی‌اش نقش بسته بود. عطری عجیب لباس توری او را همراهی می‌کرد و آشفتگی عمدی و احمقانه ظاهرش را تکمیل می‌کرد.