دعانویس چوکام

که به مدت یک ماه در حال کلسیناسیون بود، در آن ریختیم. این مخلوط را با زیرکی در ظرفی به دعانویس چوکام شکل شاخ ریختیم و ظرف دیگری دعا را به عنوان ظرف تقطیر قرار دادیم؛ و کل دستگاه را روی کوره خود قرار دادیم تا انجماد ایجاد شود.» این آزمایش یک سال طول کشید؛ اما برای اینکه بیکار رمال نمانیم، خودمان را با بسیاری از عملیات کم‌اهمیت‌تر سرگرم کردیم. از این عملیات‌ها به اندازه کار بزرگمان سود بردیم. «تمام سال ۱۵۳۷ بدون هیچ نتیجه‌ای گذشت.»هر چه را که تغییر می‌دادیم؛ در واقع می‌توانستیم تا روز شیطانی قیامت برای انجماد ارواح شرابمان صبر کنیم.

دعانویس : با این حال، با آن روی جیوه‌ی داغ شده طرحی انداختیم؛ اما همه چیز بیهوده بود. به خاطر ناراحتی‌مان، به خصوص از کشیش، که پیش فرشته از این به تمام راهبان صومعه‌اش لاف تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد زده بود که فقط کافی است پمپ بزرگی را که در گوشه‌ای از صومعه قرار داشت بیاورند و او آن را به طلا تبدیل خواهد کرد، قضاوت کنید: اما این بدشانسی مانع از ادامه‌ی کار ما نشد. من یک بار دیگر زمین‌های پدری‌ام را به مبلغ چهارصد کرون رهن کردم، که تمام آن را دعا تصمیم گرفتم به تجدید جستجویم برای راز بزرگ اختصاص دهم. کشیش نیز همین مبلغ را کمک کرد؛ و با این هشتصد کرون به پاریس رفتم، شهری که کیمیاگرانش از هر شهر دیگری در جهان بیشتر بود، و تصمیم گرفتم هرگز آن را ترک نکنم تا زمانی که یا سنگ فیلسوف را پیدا کنم یا تمام پولم را خرج کنم.

دعانویس چوکام

این سفر باعث رنجش شدید تمام اقوام و دوستانم شد، کسانی که با تصور اینکه من برای وکیل شدن مناسب هستم، مشتاق بودند که من در این حرفه جایگاهی کافر پیدا کنم. دعانویس چوکام برای حفظ آرامش، بالاخره وانمود کردم که هدفم همین است. «پس از پانزده کافران روز سفر، در نهم ژانویه طلسم ۱۵۳۹ به مقدس پاریس رسیدم. به مدت یک ماه تقریباً ناشناخته ماندم؛ اما به محض کافر اینکه شروع به رفت و دعا نویس جادو آمد با آماتورهای این علم کردم و از مغازه‌های کوره‌سازان بازدید کردم، با بیش کافران از صد کیمیاگرِ فعال آشنا شدم که هر دعا کدام نظریه و روش کار دعا متفاوتی داشتند.

برخی از آنها سیمان‌سازی را ترجیح می‌دادند؛ برخی دیگر به دنبال آلکاهست یا حلال جهانی بودند؛ و برخی از آنها به اثربخشی بالای علوم غریبه جوهر سمباده می‌بالیدند. برخی از آنها تلاش می‌کردند جیوه دعانویس سطر را از نسخ خطی فلزات دیگر استخراج کنند و بعداً شیاطین آن را تعمیر کنند؛ و برای اینکه هر یک از شیطانی ما کاملاً با کارهای دیگران آشنا باشیم، توافق کردیم جادو که هر شب در جایی ملاقات کنیم و پیشرفت را گزارش دهیم. گاهی در خانه یکی و گاهی در اتاق زیر شیروانی دیگری ملاقات جفر می‌کردیم؛ نه تنها در روزهای هفته، بلکه در یکشنبه‌ها و اعیاد بزرگ کلیسا.

یکی می‌گفت: «آه! اگر وسیله‌ای برای اعمال مربوط به جادو شروع مجدد این آزمایش داشتم، کاری انجام می‌دادم.» دیگری گفت: «بله، اگر دعا نویسی بوته‌ی آزمایشم ترک نخورده بود، تا الان موفق شده بودم.» و سومی با آهی فریاد زد: «اگر فقط یک ظرف مسی گرد با استحکام کافی داشتم، جیوه ابطال کردن جادو را با نقره محکم می‌کردم.» هیچ‌کس در میان آنها نبود که برای شکست خود بهانه‌ای نداشته باشد؛ دعانویس چوکام اما من به حرف‌هایشان گوش نمی‌دادم. نمی‌خواستم پولم را به هیچ‌کدام از آنها بدهم، چون یادم می‌آمد که چقدر فریب چنین وعده‌هایی را خورده بودم. «بالاخره یک یونانی خودش دعا را نشان داد؛ و من مدت زیادی بی‌فایده با او روی میخ‌هایی از جنس شنگرف یا شیاطین شنگرف کار کردم.

من …همچنین با یک آقای خارجی که تازه به پاریس آمده بود، آشنا دعانویس بودم و اغلب او را به مغازه‌های زرگرها می‌بردم تا قطعات طلا و نقره، که به گفته خودش حاصل آزمایش‌هایش بود، را بفروشد. مدت زیادی به او وابسته بودم، به این امید که رازش را به من بگوید. او مدت زیادی امتناع کرد، اما سرانجام با التماس فراوان من پذیرفت و جادوگر متوجه شدم که این چیزی بیش از یک ترفند هوشمندانه نیست. من از اطلاع دادن به دوستم، کشیش، که او را در تولوز گذاشته بودم، در مورد تمام ماجراجویی‌هایم کوتاهی نکردم؛ و در میان مطالب دیگر، گزارشی از ترفندی که این آقا وانمود می‌کرد سرب را به طلا تبدیل می‌کند، برایش دعانویس بیستون فرستادم.

کشیش هنوز تصور می‌کرد که بالاخره موفق خواهم شد و به من توصیه کرد که یک سال دیگر در پاریس بمانم، جایی که شروع خوبی داشته‌ام. من سه سال آنجا ماندم؛ اما با وجود تمام تلاش‌هایم، دعانویس چوکام موفقیتی بیشتر از جاهای دیگر کلیسا نداشتم. «پولم تازه تمام شده بود که نامه‌ای از کشیش دریافت کردم علوم غریبه که به من می‌گفت همه چیز را رها کنم و فوراً به تولوز بروم. طبق دستور او رفتم و طلسم فهمیدم که نامه‌هایی از پادشاه ناوار (پدربزرگ هنری چهارم) دریافت کرده است. این شاهزاده عاشق فلسفه و کنجکاو بود و به کشیش نوشته بود که باید در پو به ملاقاتش بروم؛ و اگر رازی را که از آن مرد خارجی آموخته‌ام به او بگویم، سه یا چهار هزار کرون به من می‌دهد.

گوش‌های کشیش چنان از چهار هزار کرون قلقلک می‌گرفت که شب و روز آرامم نمی‌گذاشت تا اینکه مرا در جاده پو کاملاً ببیند. در ماه مه ۱۵۴۲ به آن مکان رسیدم. طبق رسیدی که گرفته بودم، کار را تمام کردم و موفق شدم. وقتی کار را با رضایت پادشاه تمام کردم، جادو سیاه پاداشی را که انتظار داشتم به من داد. اگرچه او به اندازه کافی مایل بود که خدمات بیشتری به من ارائه دهد، اما توسط اربابان دربارش از این کار منصرف شد؛ حتی توسط بسیاری از… حاجت گرفتن از کسانی دعانویس که بیش از همه مشتاق آمدن من بودند. سپس او مرا با تشکر فراوان به دنبال کارم فرستاد و گفت که اگر چیزی در قلمرو او باشد که بتواند به من بدهد – مانند محصول مصادره فرشتگان یا چیزی شبیه به آن – بسیار خوشحال خواهد شد.

فکر کردم ممکن است به اندازه کافی برای این مصادره‌های احتمالی بمانم و در نهایت هرگز آنها را دریافت نکنم؛ و بنابراین تصمیم گرفتم به نزد دوستم، کشیش، برگردم. «من فهمیدم که در جاده بین پائو و تولوز، راهبی زندگی می‌کند که در تمام مسائل فلسفه طبیعی بسیار ماهر است. در بازگشت، به دیدارش رفتم. دعانویس چوکام او بسیار به من ترحم کرد و با گرمی و مهربانی فراوان به من توصیه کرد که دیگر خودم را با چنین آزمایش‌هایی که همگی نادرست و سفسطه‌آمیز بودند، سرگرم نکنم؛ بلکه کتاب‌های خوب فیلسوفان قدیمی طلسم را بخوانم، جایی که نه تنها می‌توانم مطالب واقعی را پیدا کنم، بلکه می‌توانم…»از علم کیمیاگری، بلکه ترتیب دقیق عملیاتی را که باید دنبال شود نیز دعانویس میرآباد بیاموزم.

من این توصیه خردمندانه را بسیار پسندیدم؛ اما کیمیاگری قبل از اینکه به آن عمل کنم، نزد ارواح راهب بزرگم در تولوز برگشتم تا شرح هشتصد کرونی را که با هم داشتیم به جادو او بدهم و در عین حال، پاداشی را که از پادشاه ناوار دریافت کرده بودم با او تقسیم کنم. اگر او از شرح ماجراهای من از زمان جدایی اولمان طلسم نویس چندان راضی نبود، وقتی به او گفتم که تصمیم گرفته‌ام از جستجوی سنگ فیلسوف دست بکشم، حتی کمتر راضی فرشتگان به نظر رسید. دلیلش این بود که او مرا هنرمند خوبی می‌دانست. از هشتصد کرون ما، فقط صد و هفتاد و شش کرون باقی مانده طلسم دعانویس گتوند بود.

وقتی راهب بزرگ را ترک کردم، به خانه خودم رفتم با این قصد که آنجا بمانم تا تمام آثار فیلسوفان دین قدیمی را بخوانم و سپس به پاریس بروم. «من یک دعانویس چوکام روز پس از «همه مقدسین» در سال ۱۵۴۶ به پاریس رسیدم و یک سال دیگر را متون کهن به مطالعه‌ی پیگیر آثار نویسندگان بزرگ اختصاص احضار دادم. از جمله، « فلسفه‌ی توربا» اثر ترویزان خوب، « اعتراض طبیعت به کیمیاگر سرگردان » اثر ژان شیطان دو مونگ، و چندین کتاب دیگر از بهترین کتاب‌ها؛ اما از آنجایی که اصول درستی نداشتم، نمی‌دانستم چه مسیری را باید دنبال کنم.» «بالاخره خلوت خود را ترک کردم، نه برای دیدن آشنایان سابقم، استادان و عاملان، بلکه جادو سیاه برای رفت و آمد به جمع فیلسوفان واقعی.

چوکام

در میان آنها دچار تردیدهای بیشتری شدم؛ در واقع، از تنوع عملیاتی که به من نشان می‌دادند کاملاً سنت‌های طلسم اغلب بسته به زمینه فرهنگی متفاوت هستند گیج شده بودم. با این دعانویس حال، با نوعی دیوانگی یا الهام، خود را به آثار ریموند لولی و آرنولد دو ویلنوو سپردم. خواندن این آثار و تأملاتی که در مورد آنها انجام دادم، یک سال دیگر مرا مشغول کرد، تا اینکه سرانجام در مورد مسیری که باید در پیش بگیرم تصمیم گرفتم. چوکام با این حال، مجبور شدم صبر کنم تا بخش بسیار قابل توجهی دیگر از میراثم را گرو بگذارم. این کار تا آغاز ایام روزه‌داری ۱۵۴۹، زمانی که عملیات خود را آغاز کردم، حل و فصل نشد.

من تمام آنچه را که لازم بود ذخیره کردم و روز بعد از عید پاک شروع به کار کردم. با این حال، این کار بدون نگرانی و مخالفت دوستانم که به سراغم می‌آمدند، نبود. یکی از من می‌پرسید که چه کار خواهم کرد و آیا … آیا تا به حال به اندازه کافی برای چنین حماقت‌هایی پول خرج کرده‌ام؟ دیگری به من اطمینان داد که اگر این چوکام همه زغال بخرم، سوءظن موجود را که من سکه‌زن پول بی‌ارزش هستم، تقویت خواهم کرد. دیگری به من توصیه کرد که جایی در دادگستری بخرم، زیرا من در مشرکان حال حاضر دکترای حقوق دارم.

اقوامم با لحنی آزاردهنده‌تر با من صحبت کردند و حتی تهدید کردند که دعانویس چوکام اگر جادو کهن به چنین حماقتی ادامه دهم، گروهی از افسران پلیس را به خانه‌ام می‌فرستند.